Things Me

Carlo & the castle

2012-01-31T21:09:00.002+01:00

Carlo knows he is not the first or the only one to have been shown loneliness in a ball of dust. He has been caught in one-way traffic and if he's not mistaken, they're rolling the same clips they showed last time. The theatre is dark and desolate, rows of empty chairs remembering the last man or woman that pressed down on their cushions. He is alone, yet through his mind the clouds are tumbling.
It's not that he misses her. Or does not see her enough in the shards of ice he has shored against his ruins. His world has become an ode to her being. He has claimed disease and heartache and his voice weakly collapsed on the marble floors of high kings and tempestuous queens. He has patented desire, invented loneliness and conquered the realms of solitude. His is a one-track mind, a one-way ticket, a my-way-or-the-highway type a' guy.
What is bothering him? He has found love, caressing her weakened knees. But her soul wanders. Her allegiance remains elusive. Her heart beats inconsolably and incontrollably for the unturned stones, the questions unanswered and a day unwished.
He knows what it is to be abandoned. He is the one true Only, the only true one. His is a murky speech, a face of multitudes, a whispery smoke of doubt. He seems both determined and reluctant, expecting and awaiting. Carlo seems to know what and who he wants - and he does not know what it will take to get it.

Cloud of smoke

2012-01-30T03:36:00.000+01:00

Planet traveller
Across the globe

Cloud of smoke
Blocking the sun

Too much dropped
Too much taken

Double entendres
Murky meanings

Remind me again
Of the Cross and the Christ

Why exactly was one spared
And the other crucified?

De eerste grote knuffelschool

2012-01-21T22:48:00.000+01:00

Op de tram en op de Meir
(Dat halfvoltooide festivalterrein)
Open ik de eerste grote knuffelschool

Voor al die blozende dochters
Hun moeders armen rond de hals

Voor al die grijnzende geliefden
Dansend in de sneeuw

Voor al die donkere gedichten
Verlicht uzelf, teksten van as

Soms hoeft het niet allemaal perfect te zijn
Soms volstaat een simpel woord

Op mijn kamer en op deze planeet
(Deze beeldschone, bruisende bol)
Open ik de allereerste grote knuffelschool

Klaar om te dansen?

Dreams

2012-01-16T17:22:00.000+01:00

I am bathing in silence
Dreaming of beaten paths and forest trails
Summoned to a dieity's court
But endlessly falling short

I relapse
Into familiar diseases
The cure of which
I willingly ignore

I dream of being too old
Forgetting how to walk
Camping out in the cold
Wanting to tell, unable to talk

Have I become a thorn in someone's side
Someone to be disappointed in?
Someone whose presence is only to be accepted
But never truly cherished

I have so much love
Reach out and take it

One day I'll tell you

2011-12-29T18:23:00.000+01:00

You're this good thing
Star-far away

Someone I love
But have been unable to tell
Or they unable to hear

"You all
Are this good thing"
I've been wanting to say

But never approached
Out of mysterious fear

Friendships, potentially greater
Losses, disproportional and vast
Loves, confessed no sooner than later
And the nagging recollection of an undepleted past

Here I am, then
Choosing to continue

One day I'll tell you

Michael f*cking Jackson, vol. I

2011-12-28T03:30:00.000+01:00

1) When a well-packaged web of lies has been sold gradually to the masses over generations, the truth will seem utterly preposterous and its speaker a raving lunatic.

2) I'm going to be exactly what you want to see. It's you who's haunting me; you're wanting me to be the stranger in your life. Am I amusing you? Or just confusing you? Am I the beast you visualised? And if you want to see eccentric oddities, I'll be grotesque before your eyes. Am I scary for you?

Het is een bekentenis die ik vaak met enige schroom, voorzichtigheid en zelfspot moet durven maken. Of het is eerder een naam die je draagt, een categorie met een hele reeks bijkomstigheden, verwachtingen en eisen. Het is een naam die ik minder vaak uitspreek dan de mensen rond mij, iemand waar ik vaker aan word herinnerd dan dat ik er zelf aan denk. Het is een soort stigma, een soort geestesziekte zelfs, waaronder ik dan maar gebukt moet gaan, in mijn krappe hokje geduwd. Maar ik heb meer en meer het gevoel dat ik weet waarom ik deze stempel draag. Dat ik mezelf begrijp en volledig in staat ben een analyse te maken van deze interesse, deze fascinatie. En ik vind dat ik het recht heb op een verdediging.

Ja, het gaat over Michael Jackson. Maar luister.

Natuurlijk vind ik zijn muziek goed. Natuurlijk vind ik dat hij goed kan dansen, video's kan maken, teksten schrijven en wat nog meer. Ik hou van zoveel muziek, en van zoveel muzikanten. Maar ik hoop dat ik het recht heb om ook intellectueel gezien een beslissing te maken. Om mijn voorliefde voor Michael Jackson om te kunnen zetten naar een intelligent, academisch, ideologisch en zelfs literair iets, waaruit ik inspiratie, ervaring en wijsheid kan putten. Ik wil dit schrijven om duidelijk te maken, voor een weliswaar erg beperkt publiek, wat er achter mijn schijnbaar oppervlakkige fascinatie schuilt. Iets dat geen blinde persoonsverheerlijking is, noch koudbloedig analyseren. Achter de posters, de witte sokken en de cd-verzameling schuilt iets anders. Iets minder tastbaars. Een soort voorwerelds gevoel. Mijn fascinatie is er op het vlak van een geïnteresseerde in cultuur. In sociologie. In politiek. In literatuur. In kunst. In psychologie. In het leven. Ik wil dit uit de doeken doen. Geef me tijd en een stem.

Het eerste wat je dan krijgt, is kritiek. Afschuw en onbegrip. Dat begrijp ik. Daar moet men mee leren leven. We kunnen grondig gaan kijken waar dit vandaan komt. Neem een man. Maak van hem de bekendste mens aller tijden sinds Jezus Christus. Maak van hem niet zomaar een bekendheid, maar een integraal deel van de globale cultuur, zo immens groot en universeel dat zijn dood de digitale en werkelijke wereld tot stilstand brengt. En maak van deze man een onfortuinlijk geval, voorzien van een hele reeks aangeboren of verkregen kwaaltjes. Geef hem een hart van goud. Ontneem hem zijn jeugd. Werp deze man voor de leeuwen. Zie wat er gebeurt.

Bekijk hem. Lijkbleek. Ingevallen wangen, cosmetische tattoeages rond de lippen en een gitzwarte pruik op het hoofd. De neus spits, driehoekig. Moet je nog verder kijken? Het uiterlijk van Michael Jackson is één van de meest aanhoudende kritieken over de man die er te vinden zijn. Zijn neus, zijn huidskleur, zijn knokelige lichaam, het is een onophoudelijke bron voor vertier. In de pers, op straat, men heeft een mening klaar over Michael Jacksons gezicht. Men vindt dat "hij had moeten stoppen rond Thriller", vraagt zich af of zijn neus van plastic was, lacht om zijn pruik en grinnikt om zijn bruin verkleurde, slecht onderhouden vingernagels. In een cultuur van het uiterlijk, waar niet te bereiken idealen mensen tot depressies dwingen en waar lichamelijke imperfecties reden genoeg zijn om iemand te kleineren, is het geen verrassing hoe dit gezicht werd veroordeeld.

We leven in een tijd waar mensen "er uit moeten zien". Aan het uiterlijk wordt immens veel belang gehecht. Meer nog, een goed uiterlijk wordt geacht als een teken van een goed innerlijk. In make-overprogramma's, films, sprookjes etc. staat een verbetering van het uiterlijk steeds gelijk aan succes. Als je er beter uit ziet, dan komt alles wel goed. Bovenal wordt er benadrukt dat het mogelijk is om er op een bepaalde manier uit te zien. Miljoenen mensen bekijken zichzelf en haten zichzelf om hoe ze er uit zien. De persoonlijkheid, wijsheid en vriendelijkheid van iemand, dat is niet marketable, kleinschalig geapprecieerd maar geen materiaal voor blockbusters of magazines.

En datzelfde publiek verslindt een bekendheid wanneer diens uiterlijk een foutje vertoont. Youtube bevat filmpjes als "Celebrities EXPOSED without make-up". De droom van een ideaal uiterlijk wordt ontmaskerd, maar de reacties zijn helemaal niet zoals je zou verwachten - die van begrip of meer vertrouwen in zichzelf - maar leedvertier en spot. De bekendheden worden als lelijk uitgescholden door dezelfde mensen die zichzelf lelijk vinden omdat ze niet zo knap zijn als de bekendheden. De cultus van het lichaam heeft gezorgd voor een mismaakte vicieuze cirkel met buitengewoon ernstige gevolgen voor het zelfbeeld van een enorm groot deel van de wereldbevolking.

En net déze, hyperactieve en paradoxale verering van de buitenkant kan lekker genadeloos toeslaan op Michael Jackson. Eens was hij een chocoladebruine lieverd met de ogen van een jong damhert, een gezellige bos haar en een parelwitte glimlach. Mensen zeggen dat het daar bij had moeten blijven alsof de man een keuze had. Maar wat fotomateriaal, interviews en autopsierapporten wel duidelijk moeten maken, de man had absoluut geen keuze. Michael Jackson leed aan een dubbele dosis huidziekten: vitiligo en lupus. Vitiligo is een ziekte die het pigment van een (zwarte) huid afbreekt. Een Afro-Amerikaan als Michael Jackson verliest dus gaandeweg zijn originele donkerbruine kleur. Op tientallen foto's zijn dan ook ofwel witte vlekjes te zien op zijn donkere huid of donkere vlekjes op zijn witte huid. De tweede ziekte is lupus. De variant van Michael zorgde voor enorm veel irritatie op de huid, littekentjes, uitslag en allergie voor zonlicht. Beide zaken zijn niet zomaar aandoeningen die zijn uiterlijk veranderden. Ze veranderden voor de popster de rest van zijn leven en hebben dat leven op een veel grootschalerige manier aangetast dan velen vermoeden.

Vitiligo kan je zijn gang laten gaan. Dan krijg je zwarten met een met wit bespikkelde huid, aangezien de ziekte nooit de volledige huid bestrijkt. Of, wat dokters aanraden, je kan het proces bespoedigen door crèmes te gebruiken die de huid sowieso afbreken, en sneller. Deze crème gebruikte Michael Jackson dus om - u hoort het goed - zijn reeds afstervende huid te bleken. Om niet van de ene dag op de andere van zwart naar wit te gaan, en vooral om niet als een circusfreak te worden beschouwd wegens zijn bizarre, zwartwitgespikkelde gelaat, droeg hij make-up, lichtbruin, tot zijn gelaat volledig blank was geworden. Maar het proces van blank worden, het verbergen voor de genadeloze pers en het verliezen van je uiterlijke identiteit als een trotse Afro-Amerikaan moet enorm pijnlijk zijn geweest voor hem.

Daarenboven heb je lupus. Een simpelweg pijnlijke ziekte die de huid aantast, pijnlijk maakt en huidcellen afbreekt. Patiënten met lupus wordt aangeraden uit de zon te blijven. Voor een artiest als Michael Jackson betekende dat drastische maatregelen. Zonnebrillen, hoeden, kleren met lange mouwen en broekspijpen, mondmaskers, zelfs paraplu's boven het hoofd, om toch maar uit het zonlicht te blijven. Een gruwelijk lot waar hij een fashion statement van maakte. Maar noteer tenminste de tragedie van een man wiens lichaam hem transformeerde, hem verminkte en hem publiekelijk liet beschimpen, zonder zijn eigen toedoen. Hier haal ik niet per se medelijden uit. Hier haal ik een verhaal uit. Over de cultuur van de Amerikaanse celebrity, van schoonheid en het uiterlijk, van diep persoonlijke en socioculturele pijnen die iemand kan doorstaan en zelfs over geneeskunde. Het is meer dan met mijn vuisten schudden naar iedereen die om hem lacht. Het is de aantrekkingskracht van een fenomeen, in al haar kwalen en al haar schoonheid.

Maar goed, de chirurgie dan. Weer zo'n touchy subject, en misschien nog meer een ultiem voorbeeld van de Amerikaanse celebritycultus. Want we willen dat alle sterren er mooi uitzien. Zij bezwijken onder die druk en laten aan zich werken. Als dat lukt, geilen we op hun kersverse gezichten en lichamen. Als dat mislukt, verscheuren we hen. Dezelfde mensen naar wie we opkijken als schoonheidsidealen worden verworpen wanneer blijkt dat ze die idealen zélf niet halen.

De chirurgie die Michael Jackson heeft laten doen, is als volgt samen te vatten. Een zestal neuscorrecties. Eén keer een putje in zijn kin (een ijdel moment). Wat werk aan zijn bovenlip. En, beste lezer, geloof mij of niet, dat is het zowat. Andere dingen zijn te wijten aan, jawel, andere dingen. Aan vermageren. Aan het anders stileren van wenkbrauwen, haar of zelfs wimpers. Het dragen van make-up. Het ouder worden. De 23-jarige Thrillerzanger is nu eenmaal een jonge, slungelige twintiger. De man die we tijdens het voorbije decennium zagen, was 40, vermoeid, getekend en graatmager.

Bij het repeteren voor een concert ergens begin jaren '80 brak Michael Jackson zijn neus. Tijdens de operatie liet hij deze meteen verkleinen - een schijnbaar onschuldig momentje van een jongen die zijn fortuin gebruikt voor wat ijdelheid, maar wat ongetwijfeld terug te leiden is tot de pesterijen over zijn brede neus die hij van zijn vader te verduren kreeg (hij kreeg de bijnaam 'Big Nose') en de angst dat hij uiterlijk op zijn vader zou gaan lijken. Nu, na deze operatie komt een eerder vermeld probleempje de kop op steken. Patiënten met lupus wordt ten zeerste afgeraden om cosmetische chirurgie te ondergaan. De nieuwe huidcellen breken af, worden verstoten. Elke operatie sinds die eerste was geen poging om de neus kleiner te maken, maar net om die weer normaler te maken, ondanks het afsterven van de huid. Michael Jackson heeft zijn neus nooit gewild zoals die was, noch voor, noch na de operatie. Een ijdelheidje dat hem duur te staan kwam, natuurlijk, want de hele wereld lacht hem uit om zijn driehoekig tandenstokerneusje. En wat doe je wanneer mensen je neus haten? Je probeert hem te veranderen, natuurlijk.

Andere operaties zijn gering. Zijn fenotypische kenmerken - kapsel, wenkbrauwen, make-up, gewicht - veranderden zo dramatisch, en hij werd steeds ouder. Wie de tijd neemt, herkent in de man van pakweg 2006 nog steeds de man van 1983. Hij is niet onherkenbaar, verminkt of mismaakt.

Het spijt me, u mag het anders zien, maar hier zie ik een graatmagere man met lippenstift, eyeliner en een geöpereerde neus. Andere kenmerken zijn onveranderd, behalve door leeftijd. U weet niet uit welk jaar deze foto komt. Dat spreekt alleen al boekdelen. Als u deze foto bruin kleurt, krijgt u een magere Thriller-Michael.

Hiermee wil ik afsluiten voor deze eerste keer. Het is oppervlakkig gebleven, maar mijn bedoeling moet nog doorschijnen. Ik ben geen 'fan', noch een 'blinde vereerder'. Uit Michael Jackson heb ik geleerd. In 50 jaar tijd heeft hij zowat alles dat er over het leven te leren valt samengevat. Zijn bestaan is een ongelooflijk grote bron van pijn en blijdschap, afgrijsen en aantrekkingskracht, kennis en onbegrip. Ik ben geïntrigeerd door hem en door de manier waarop hij bekeken wordt. Door hoe hij de wereld rond hem heeft blootgelegd, heeft ontmaskerd in al haar schoonheid, maar ook en vooral, in al haar haat, hypocrisie en oppervlakkigheid.

Hij is voor mij het beste verhaal ooit geschreven. Een triomf en een tragedie. Ik wil hem in verdere posts nog verder bestuderen om te omschrijven waarom zijn bestaan, zijn boodschap (zowel degene die hij uitte als degene die zijn leven overbrengt) en zijn receptie door de wereld (verering en afschuw, onbegrip en pijnlijke analyse) mij zo interesseren. En waarom ik zoveel respect en warmte voel voor hem, een man die verloren is gelopen in een wereld waar hij achteraf gezien maar beter ver weg van was gebleven.

Night of the dancer

2011-12-15T23:04:00.000+01:00

The stars are out, Jackson
Soft and whispery, cloudlets of desire
In one rampant carefree action
Cover the bleeding with their benevolent fire

Something is wrong - a lingering
A careless complacency of love

Dark and cold times - naive, empty rhymes
And a hopeful scanning for light

The stars are out, Jackson
Beautiful and free
They offer us protection
And shine for all to see

Some things are right - an embrace
A bright future for a lost human race

Forgive these clumsy, benevolent lines
I speak only of the moon that so courageously shines

Night of the fog

2011-12-14T01:25:00.000+01:00

A blurry, pristine moon
Chases me to your morning smile
And festivities
Are in order

Companions: distant
In space, maybe even time
But reunited in the blink
Of a starry eye

A night of unforbidden romance
Of spirits reawakened
A night of dances, of spectres in the wind
Of refreshenings and love

Troubles along the way: to be dealt with
A margin to my story
A text unrivaled, unpublished
Unambiguously me

All will take time
Things are not the same
All will take time
A dissolving of the blame

Night of the reaping

2011-12-12T23:40:00.000+01:00

I'm in a foul mood
Bathing in a sea of purple lights
Browsing a crystal-lit moonscape
For a grain of control

Big-nosed women with horn instruments
And siblings, sleeping on my shoulders
I cannot find discipline
Except for when the stars are out

Are you just
Passing me by?
A speck of dust
A cracked marble, about to bust?

Are they just
Living on?
Remembering me
Distantly
And silently on?

I clench the hours that still remain
Scan my bedroom walls for friends' faces
My keyboard is covered with a greasy stain
Accumulated dirt from bygone places

Work
I have to work
Restore myself
Everything else - it will follow

Night of the dog

2011-12-08T20:46:00.000+01:00

Something is wrong
Wrestling into the beating wind
Past torn sheets of plastic
Past torn flags off of the merchant's masonry
A howling city, a howling sky
Something is wrong

Het is de nacht van de hond
Een schele duikvlucht, aan de rand van het beton
Broekspijpen opgerold, zilver in de mond
En zwijgzaam verdergaan

Something is wrong and rotten down here
Blows upon blows of empty air
The symptomatic closure of pain draws near
Dwindling, a sympathetic flair
And yet - something is wrong

Repeat to me twice what the old woman said
She spoke of the cross and the Christ
Repeat it to me, so I can hear
The burning of my gentle breast
The beating of my fickle heart
And the ending of a dubious start

Wij van mij

2011-12-02T21:59:00.000+01:00

Misschien
overwoog ik
ongelukkig te zijn

Het idee van lege straten
Elke mens een boek
Elke hoek verlaten

Maar zelden
kijk ik om me heen
en zie ik niets dat me gelukkig maakt

Meestal
kijk ik om me heen
En zie ik iets dat me dankbaar maakt
Voor wie ik ben
Wat ik heb
Wat ik kan
Wie ik ken

Leef met mij
Vraag ik mij
Heb ik jou
Hou van zij
Hou van jou
Wij van mij

Gedichten van een jongere Jelle, vol. III

2011-12-01T23:00:00.000+01:00

Circa 2001. I like it.

Ze zeggen dat ik moedig ben

Ik ben bang.

Ze zeggen dat ik ijdel ben

Ik ben bescheiden.

Maak dat de kat wijs, zuchten ze

Ik heb geen kat.

De eerste bladzijde van een nieuw begin

2011-11-26T21:14:00.000+01:00

Twee mannen zitten onder een bevallende avondhemel. Het is herfst en het dorpsplein is leeg, klein, familiair. Ze zijn hier beiden al vaker geweest, maar nog nooit met de ander. Het is alsof deze kruisende straten een geheim zijn, dat ze beiden dachten te verbergen. Maar hier, aan dit door nerveuze ijskristallen bedekte tafeltje, smaakt de drank naar vriendschap en hoeft er niks meer achtergehouden te worden. Alexander tekent met zijn vingertoppen op de tafel. Zijn persoon heeft iets exotisch, iets wilds en onvoorspelbaars. Er zit iets tragisch en onvermijdelijks in – en gespeend van sarcasme. De straten zijn kil en de mist is drukkend, dreigend, voorzien van een holle klank en een twijfelachtige geur. In het gelige licht van straatlantaarns schijnt de damp de wereld op te slokken en uit te spuwen, als een moloch uit de machinekamers. Alexander laat zijn ebbenhouten vingers sierlijk landen op het titelblad van het manuscript van de Schrijver. Hij streelt het witte papier, afgeleid, terugdromend, alsof hij mooie tijden heeft doorgebracht met de bundel; licht obscene, hoogst erotische, weinig verfijnde nachten. Maar zijn eindoordeel blijkt een gebalde vuist die met een doffe klank in het midden van het blad belandt.

“Het is goed, hoor. Dat weet je zelf goed genoeg. Ik zou het niet kunnen.”

De Schrijver knikt, leunt naar voren, neemt een slok. Hij rilt onwillekeurig onder de naderbij kruipende nacht. Alexander vervolgt zijn oordeel, met zijn witte glimlach als een aura in zijn donkere gelaat. “Maar het is misantropisch. Ik kan het niet verzwijgen. Ik weet niet of het je bedoeling is. Het is lelijk en mensenschuw en dat is mijn mening. Ik wil gevoel, ik wil sidderingen, ik wil kienhout proeven uit lauwe poeltjes, en met mijn handen in hopen mest knijpen. Ken je die sensatie?”

“Mensenschuw, zeg je.”

“Je wilt gevangen genomen worden en bevredigd door een verhaal. Gemept. Maar het meest van al, je wilt de laatste zin doorslikken en hebben gevoeld. Wat kan literatuur anders nog dan voelen? Doen voelen?”

“Wat voor mest, trouwens?”

“Je hart! Je hart, daar woont de schrijver nu. Hij wilt je laten voelen dat sommige dingen niet vergeten mogen worden. Dat sommige dingen nog bestaansrecht hebben. Dat de hoop niet opgegeven moet worden.”

“Goed. Dus het is misantropisch. Is dat geen gevoel dan?” Hij houdt het gesprek gaande, zijn hart zit er niet in. Aan de muur van het café hangt reeds kerstverlichting, maar de kleine druppelvormige lampjes zijn zwak, veraf, triest. Alexander hult zich in de schaduwen. “Heb je ooit al eens de voeten van een mooie vrouw gezien?”

“Nee.” moet hij bekennen. De lach die daarop volgt, is vernederend, kleinerend. Je hebt nog veel bij te leren. “Dan kan ik je niet helpen.” Hij legt zijn handen op zijn bovenbenen en kijkt rond. “Tijd voor een sigaret.”

Soms voelt het alsof het vragen om een vuurtje Alexanders meest sublieme uiting is van het leggen van contacten. Het is een haast non-verbale affaire, een apart circuit met regels en conventies. Het benaderen, de schouders hoog opgetrokken, een hand beschermend, koesterend, rond de sigaret en een blik naar de grond, langzaam omhoog glijdend. Een klein blauwbleekgeel vlammetje en de rijke walmen van tabak. Dezer dagen de makkelijkste manier, of nee, meer zelfs, het is het laatste restant van wat ooit een gemeenschap was. Nu vindt men groepsgevoel en anarchie enkel maar bij terroristen, fans van heavy metal en het efemere, troebele hoopje mensen dat een vuurtje nodig heeft.

Falling Man

2011-11-25T19:30:00.000+01:00

De slapeloze koning
Wacht op iemand om hem te onttronen
Een joker, een raaf
Een ver land waar we niet meer durven wonen

Als ik de slaap kon vatten
Met kort haar en een cynische grijns
Zou men mij dan in de armen sluiten?
Een beweeglijkheid zoals nooit gezien - naar het schijnt niet te stuiten
'n Ondiep poeltje om in rond te spatten

Ik wil geen pijnstillers
Geen afstervende helden of duisterdonker woud
Mijn magie, zo hoop ik, is goud
En goed
Maar mijn hoofd bonst - gonst - alsof ik iets verbergen moet

Ooit dacht ik kansloos te zijn
Dan een held
Inmiddels weet ik wel hoe ik behoor te zijn
Ik ben altijd al mijn minst betrouwbare vriend geweest

Probeer te slapen, Jellezacht
Verberg je hoofd in een adem van wol
Vind je liefde in de eeuwige nacht
En - ondanks jezelf
Hou vol

Gedichten van een jongere Jelle, vol. II

2011-11-18T18:16:00.000+01:00

Derde middelbaar, om even een grote sprong te maken. Dit gedicht bevat heel wat schoonheidsfoutjes en ik weet niet waar het over gaat. Het was een periode waarin ik veel van dit soort dingen schreef: maar wat aanmodderen met taal en rijm, zonder echt persoonlijke inbreng. Ik heb nooit beweerd dat ik goede gedichten kan schrijven, trouwens. Het gedicht heet 'HARD'.

Menselijk of mensenlijk?

Ik tel mijn aders

Bewaar me, vaders

Bedaar me

Is dat mijn hart, dat

Kloppende ding, dat

Nooit stoppende ding, is dat

Mijn hart?

Is het goed hier nog te staan

In onze harten, onze gedachten, soms

Ietwat megalomaan?

Nee, gewoon begaan met mezelf

Ik blijf toch staan

Verstaan?

Sta toch even stil

Vraag je af of

Vraag me af of

Of ik wel denken wil?

Gedichten van een jongere Jelle, vol. I

2011-11-15T00:05:00.000+01:00

Yours truly heeft in zijn jeugd al heel wat onnozele dingetjes bij elkaar geschreven. Opstellen over regenboogzalmen en drakenscholen, maar ook een reeks soms ietwat aanstellerige, maar vaak bijzonder tedere gedichtjes waar ik achteraf trots op ben. Hier hebben we bijvoorbeeld een gedicht dat ik schreef naar aanleiding van een dichtwedstrijd (ik heb het niet ingediend. Typisch!) Het was zo rond 1998. Er klopt iets niet in het rijmschema (strofe 2), maar het lijkt me valsspelen als ik dat nu zou verbeteren. Het voegt een beetje onbeholpen charme toe.

De zon komt op

De aarde is wakker

De boer staat op

En gaat naar de akker

Stenen liggen maar

Schapen kijken rond

De maan houdt zich klaar

De bloemen gaan open

Maar we moeten hopen

Dat we blijven lopen

De zon gaat onder

Alles is zwart

Alles is bijzonder

Vanaf de start

Een groot glas water

2011-11-13T01:41:00.000+01:00

In het maanlicht van jouw stormen
In de hitte van jouw hart
Ben ik een verhaal begonnen
Dat alle verbeelding tart

In de fonkelende spelonken
Van jouw kostbare ogenpaar
Heb ik een stof ontgonnen
Zeldzaam licht
En betoverend waar

Een groot glas water, vroeg je
Ik bracht het tot aan je lippen
Dacht aan wat ik geschreven had
En wat er nog ontbrak

Een kristal vind ik je, een kleine gladde parel
Zorgzaam en teder, beminnelijk en zacht
Een tiental vingers gespreid in de lucht
Een ademtocht, een zomerzucht
En een fort van dekens tegen de nacht

Een groot glas water - je hebt de helft al op
De onuitdrukbaarheid in donsdekentjes gewikkeld
De woordenaar verrast, de minnaar heeft last:
Ze heeft zijn hele vocabularium zomaar opgesmikkeld

A day unwished

2011-11-08T22:34:00.000+01:00

What I fear the most
The dying echoes of a day unwished

Smothered embers near the tips of our eyes
That few have caressed
Only you have adressed
My visceral lies

A shell uncracked, a gun out back
A pending penalty of guilt
A sharp-edged letter
Makes none the better
A needless restoration, after an undeserved tilt

Not the offer but the refusal is at fault
A heart, mine only, grinding to a halt
A sudden change, a bereavement of hate
Threw us back into the hands of fate

I will work to make it right
Of others' confusion no longer the host
In fear of everlasting Plutonian night
In fear of what is feared the most
The dying embers of a day unwished

Krabbels in voorbereiding

2011-10-24T19:12:00.000+02:00

Ze had de wandel van een dode vrouw. Een ademhaling als een gaslek. Ze was van een versmachtende, giftige vleselijkheid, kortom onaangenaam, stroef en gefnuikt in haar natuurlijke schwung, een pijnlijke vertoning. Haar verschijning scheen me aan te trekken, als een masochistisch ritueeltje waaraan ik moest deelnemen, een voorbode van een mystieker moment. Het is verbazingwekkend hoe snel men een beest kan worden. Draai wat gewrichten uit hun kom, een bebaarde Arabische keelklank en men heeft een zwavelprofeet. Een primitieve woede in de harten van de veredelde eenzame, zweepslagen in het eigen gelaat. Ik kende haar niet, maar wist dat ze mijn dood zou kunnen zijn, een verstikken in haar stapels, een verdrinken in de hopeloosheid van haar erotiek. Ik vond mijn voltrekking pas toen ze de boekenwinkel inliep en ik mezelf kon lostrekken uit haar kielzog.

Bastos. Belga. Next. Lucky Strike (x2). Kent Surround (x2). Pall Mall (x2). Gauloises. L&M (2). Marlboro (x4). Fortuna (x2). Camel.

De machine zelf was warm, klein, intiem. Een aaibaarheidsfactor, een Las Vegasgehalte. Ik moest denken aan DeLillo. Handelaars in de dood. Een druk op de knop en de prijs van kanker in rode LED-lichtjes, die, onaangeroerd, het tijdstip aangaven. Alsof de kartonnen doosjes steeds duurder werden tot er geen tijd meer over was. Alsof men met de tijd geen rekening hoeft te houden als men met het hoofd tegen de muur wil splinteren. Een soort koude doodsheid maar dan aangenaam verwarmd. Mariachi's in het aquarium. Ik was verliefd op haar, zoveel was duidelijk.

Ik wist dat, eens ik een eerste zin zou hebben opgeschreven, al de rest me geen moeite meer zou kosten. Eens die eerste woorden de bladspiegel hebben ontmaagd, is er niets dat kan opwegen tegen de verdere woordenstroom. De paragrafen marcheren over het besneeuwde veld, de hoofdstukken koloniseren het geweten van de lezer en het boek bloklettert zichzelf in de menselijke ziel. Mijn eerste probleem was dat ik geen eerste zin kon bedenken, noch een tweede. Ik bleef staren naar het ijzig witte beeldscherm, of naar de velletjes papier, en de aardschok die het schrijven zou moeten aankondigen bleef uit. Dus kon ik enkel maar blijven sleutelen aan vage metaforen, die mistroostig stonden te verkrommen in de zolders van mijn hoofd.

Ik droomde ervan om een boek met mijn naam op de kaft te bezitten, om het in mijn boekenkast te bewaren tussen Shakespeare en Tolstoj. Ik was dol op het aura van een hardcover en het kraken van een verse kaft, maar moest het tot nu toe stellen met de licht giftige geur van velletjes papier uit de printer. Dit was niet zomaar een jongensdroom, zoveel wist ik wel. Mijn grootvader en mijn vader hadden deze droom beiden al waargemaakt, en hun boeken bewaarden we in de gezinsbibliotheek. Ik kende een student letterkunde uit Oost-Vlaanderen die een grondige analyse van hun werk had gemaakt en een drie op twintig had gehaald.

Ik was een stormenjager, en mijn hart telde langzaam af. Ik heb een zwerver ontmoet met een mooie stem, maar ook lelijke geamputeerden en slonzige vrouwen, en ook zij verdienden afgunst. Of geld. Maar er is een lijkbleek verschil tussen wat men te verdienen krijgt en wat men verdienen moet. Ik denk aan het bloed op het gelaat van de dictator, ontzet en verrast, in het licht van de vlekkeloze zon kleurt het woestijnzand oliezwart. Rubberbanden smelten en de ozonlaag is beschimmeld. Extinction Level Event. Luchtgeboren en toxisch. Ik ben een stormenjager en mijn boek leidt nergens naar.

Over schrijven en of dat mag gedaan worden

2011-09-18T22:02:00.000+02:00

Het begint mij op te vallen dat deze blog qua posts tamelijk onderbevolkt begint te worden. Waaraan kan dit liggen? Enerzijds komt het misschien simpelweg door een gebrek aan inspiratie of motivatie. Mijn plotse heropleving vorig jaar was onder impuls van een hele reeks gebeurtenissen die me nu gelukkig bespaard zijn gebleven. Anderzijds komt er zo misschien een kleine hiaat aan het licht in mijn schrijfgewoontes: ik schrijf te weinig.

Al valt er natuurlijk voor te pleiten dat iedereen zijn eigen tempo heeft - (ik pauzeer hier even omdat het liedje dat net begint te geweldig is om zomaar doorheen te typen), maar misschien moet ik het maar eens proberen. Penneproeven, schrijfsels, probeersels, hoe je het ook noemen wilt, het kan alleen maar voordelig werken lijkt me zo. Bij het lezen van het dagboek van een vriend van mij, Merlijn, en het ontdekken van hoe geweldig dat geschreven was en hoe geweldig schrijven wel is, besefte ik wel dat ik meer initiatief moet nemen als het op schrijven aankomt. Ideeën van het "Holly Terrace"-type komen natuurlijk niet dagelijks, maar ik zou moeten proberen!

Dingen die in me opkomen mogen vluchtig zijn (een iets meer verwaande Jelle zou efemeer hebben geschreven), maar mogen tenslotte ook vastgelegd worden, al was het meer om mijn pols wat los te schroeven. Ik sleutel nu al maanden aan een Idee, waar ik geregeld overtollige korsten afkrab en dan met de overblijfels verdertrek, op pad naar de kristallisatie. Maar die tussenfasen blijven onverkend en onbemind. Zou het het waard zijn om niet alleen snel notitie te nemen van die mutanten, maar ook om te proberen of ze daadwerkelijk volwassen ideeën zijn? Het blijft natuurlijk allemaal relatief en het heeft een sterk naar navelstaarderij neigende geur.

Dat nieuwe Idee? Ik denk aan bekendheid, aan de vraag of kunst en literatuur nog krachtig en relevant zijn, aan de pers en 'public opinion', aan een leeg psychiatrisch instituut en een tropische storm. Chaotisch, vormeloos. Het schijnbare feit dat de krachtigste dingen de haat als brandstof gebruiken en dat goedheid wordt verward met domheid of naïviteit. Zo'n dingen dus, in het verhaal van één mens die ziet hoe zijn mooie bedoelingen niet opwegen tegen de slechte bedoelingen van anderen. Moet ik er maar gewoon aan beginnen, of is dat net gevaarlijk? Ik weet het niet goed.

In elk geval is proberen het steeds waard, lijkt me zo. Ik kan blijven werken aan robuuste fantasyromans ter ontspanning, maar ondertussen moet ik me toch nog eens wagen aan nieuwe dingen. Gewoon doen. Ik heb niets te verliezen.

Tien jaar de miskraam

2011-09-08T14:03:00.000+02:00

Het was alsof de éénentwintigste eeuw negen maanden zwanger was geweest. Maar het kind was niet om aan te zien. Het kind kwam met een brute keizersnee de wereld in, een miskleun, bloederig en luidruchtig, gehuld in grijsbruine rookslierten. Onze eeuw kent een vreselijke jeugd. Onstuimig, gepijnigd, sinister en wreed. Angstig, hysterisch, oppervlakkig, woest. Een trauma opgelopen tijdens de geboorte, september 11, de geboorte van de tragische overschatting.

De wereld veranderde op 11 september, en niet op 15 september, noch op 3 april. De wereld veranderde omdat mensen stierven. Niet dààr. Maar hier. Bij ons, de herkenbare mensen, de mensen die onze taal spreken en genoeg beeldmateriaal kunnen verzorgen. Een drieduizendtal, genoeg om tranen te laten vloeien. Een litteken, besproeid met woestijnzand, gestelpt met een rood verkleurde hoofddoek. Op 11 september vielen twee torens, en daarna viel de onschuld. Collateral damage. Het Midden-Oosten, land van duivelse baarden en kalasjnikovs. Land van afgerukte ledematen en Metallica. De kleuterklas van het pasgeboren globalisme.

De dood van miljoenen Afrikanen is afgezaagd. De genocides in de getraumatiseerde Sovjetlanden zijn te obscuur. Zij zijn van een te zwak geslacht, zwak en bleek. Zij kunnen niet op tegen september 11, de bullebak van de Afghaanse zandbak, die de wereld verandert wegens een schrammetje. De uiteengereten kinderdromen verschijnen niet meer op het journaal. Er worden dagelijks eeuwen geboren en werelden veranderd. Dagelijks eindigen dromen, breken levens af. Maar dit speelt zich elders af. Op plekken waar geen camera’s staan. Op hopeloze plekken, leeggezogen, verkracht door de eindeloze winnaar. De impactloze massagraven. De betekenisloze, anonieme graven.

Maar; heeft de dood een naam, een gezicht; een stalen tweeling – dan volgt de ontzetting. De tranen. De zongeblakerde jeeps en de onthoofde journalisten. Dan heerst de angst. September 11, het rotverwende rijkeluiszoontje, bevoorrecht nog voor hij kon praten, heeft de aarde bevuild, heeft zich naar de eerste rij gestompt en gekrabt. Heeft een naamkaartje en een Youtubeaccount.

De Amerikaanse droom – family, security, home and nation - is de onze geworden. Gehaat land wegens miskraam? Europa kijkt weg van haar eigen duisternis. De moorden in onze achtertuin, de zwarte vliegen op het oogwit van een weke zuigeling. Niet te ontkennen, de verandering. Maar teveel respect. Soldaten sterven, hun lijken rollen de duinen af. Afgezworen respect. Waarborgt moed ontzag? Of is Vietnam vergeten?

Woorden van een buitenlander. Die heeft er geen weet van. Of des te meer?

Al dat ik weet is dat deze dag de wereld heeft veranderd - ja, maar dat is ten koste gegaan van al het leed op aarde dat zich op minder spectaculaire wijze heeft afgespeeld. Dat even wereldschokkend zou kunnen zijn als genoeg camera's het hadden vastgelegd. Hats off to you, America, for writing the script to the 21st century.

Incidental poetry, part II (J. Nuyts)

2011-08-21T23:00:00.000+02:00

ik verlang naar jou
je hebt me behaagd
laat u niet in bekoring brengen
ik verlang (ernaar) te slapen
ik wil dat je komt
ik wil dat je komt

So unsure

2011-08-07T23:19:00.000+02:00

July skipped like a heartbeat on life support
Months gone by with careless abandon
November brought the truth
December brought the cold
The new year brought the harvest

Maybe
It's better this way
We'd hurt each other with the things we'd want to say

Three of us
Dancing with guilty feet
It would never work

It would never work
We're never going to dance again

De menselijke kwaal

2011-06-06T16:31:00.000+02:00

Waar zou jij heen gaan?

En met wie zou je spreken

Als je nog een dag

De onbeantwoorde brief rust maar woekert

Een graanveld verzwijgt de zerk

Aan de muur een opgekruld tapijt

De menselijke kwaal der menselijke tijd

Waar zou je gaan staan?

En zou je je wreken?

Als je nog een keer

Een keer en dan nooit meer

De ongesprokenen

De holtes, het ravijn, het koude bord lasagne

Als je nog een keer

Maar hoe kan je

Hoe kan je wanneer nooit meer

Hoe kan je - welke drijfveer

De menselijke kwaal, de niemand voor allemaal

Incidental poetry, part I

2011-05-31T23:40:00.001+02:00

Nee.

Oude lyriek:
Men schreef tegen betaling.
Dat is een heel andere manier van denken.

Inspiratie over inspiratie: vallende sterren en avonturen in de supermarkt

2011-05-21T23:22:00.000+02:00

Mocht ik mijn eigen denken kunnen relativeren, dan zou ik al gauw gaan inzien dat ik niet denk in vloedgolven, niet dwaal door exorbitante tropische tuinen en me niet tooi in opzichtige gewaden. Er zijn explosies, dat wel. Als vallende sterren aan de hemel, een kleine scheur in het dak van een circustent, zo vallen ideeën binnen, vluchtig en snel. Maar deze gedachten zijn snel opgebrand, en alles wat overblijft is een klompje smeulend gesteente. Deze ideeën onthaal ik met heel wat bravoure, ik omhels ze en aanbid ze en beschouw ze als het extract van mijn duivels genie. Ik berg ze op in glazen potjes en kijk elke dag of ze zijn ontkiemd; maar ze koelen af, verschrompelen, worden zwart en dof. En zo verzamel ik potjes as en stapel ik ze op, in de rekken van een brein dat ik foutief beschouw als een rijk uit de barok gegrepen, een verzameling gouden torens met glasramen uit verre landen, een ondoordringbare woestenij die gebukt gaat onder een broeierige zon.

Ondertussen, terwijl korte lichtflitsen doorheen mijn schedelpan vliegen, zijn er de ware ideeën. De waardevolle ideeën. Zij zijn niet snel, niet blits en zij komen binnen langs een achterpoortje. Deze schepsels groeien, langzaam, ondergronds en heimelijk, zij zijn schadeloze sponzen die voedsel opslorpen en in gestalte toenemen tot ik niet anders meer kan dan me wegdraaien van het vuurwerk en het vertoon voor mijn ogen, en mijn blik werp op deze schuchtere bende. De ware ideeën: de inspiratieslurpers, de verzamelaars, de vergaarbakken. Het zijn zij die de tramritten, de rivaliteiten, de liefde en het verstand in zich opnemen. Zij kijken mee naar documentaires, peilen naar het geweten van toevallige passanten en verlangen het geheim te weten van een nog niet in kaart gebracht land. De alledaagse avonturen in de supermarkt en op de fiets zijn hun domein; de routine, de vanzelfsprekendheid, de nabijheid is hun rijk. Zij moeten het hebben van sudderen, van broeien, van sluimeren. En dan, op een goede dag, barst er iets. En dan gutst het.

Toegegeven, als ik laat in de avond naar beneden ga om met een bescheiden portie likeur naar de maan en de sterren te staan kijken, kunnen mijn motieven weleens verward raken. Maar op mijn beste dag is mijn beste weg tot de doorbraak, tot de volbrenging van een idee, het aanzicht van het universum boven ons Mortsels tuintje. In koude kristallen stilte, onverstoorbaar, en ik blijf beneden en praat tegen de lichtblauwe fonkelingetjes; ik praat tegen mezelf en vorm het verhaal. Vele snelheidsduivels en vuurwerkideetjes hebben deze behandeling genoten. Maar zij kwamen tekort; schoten bleek uit in het maanlicht, een schaduw van hun protserige zelf.

Het is daar, onder die koepel of op dat terras, dat - alsof ze poppen waren van zachte, kleinzerige rupsen - de slome ideeën de armen uitstrekken en dan zie ik de reikwijdte van hun verstand, de omvang van hun inventaris. Dan praat ik over het geweten van een natie, de droom van een stenen reus, kastelen van koraal en het graven in een nalatenschap. Dan voel ik me toch heel eventjes werkelijk alsof ik iets teweeg kan brengen. Dan voel ik mijn vingers op de vibrerende wanden van de slagader van de literatuur, dan hoor ik het hart van de papierstapel kloppen, en op die momenten weet ik wat mij te doen staat. Schrijven, moet ik. Ik ben een trage schrijver, geen snelheidsduivel. Ik krijg één idee per jaar.

Kinderen van het internet

2011-05-02T22:28:00.000+02:00

Wij zijn de kinderen van het internet. Terwijl de zon als kristallen schermen over de hemel druipt, wordt de lucht doorkruist door de golven en stralen van onze levens, ons digitaal geboortekanaal. Snelle, haast transparante flitsen, de sporen van het chatboxgeflirt: met het gebogen hoofd sluipen daartussenin de bekentenissen, de biechten, de duistere verlangens. Geheven borst en vuisten gebald: het opscheppen, het aanspannen van snoeren, de arena van de binaire bullebak, de splijtatomen van de anonieme tirade. Woede van ongehoordheid, ongezienheid, de vrijheid van het geborgene. De serieuze golven, lijnrecht, non-fictief, en treiterend aan hun hielen krabbend de parodie - haai en de parasiet. Een volkomen onzichtbare, trillende, rillende digisfeer, een kosmos boven onze hoofden, informatie en rotzooi, jingles en masturberende singles, een cocon van radiatie en frequentie, die als een membraan, een film, een simulacrum over ons bewustzijn ligt gedrapeerd. "In Real Life" heeft de surfer niets te zoeken. Zijn oceaan is een soep van websites, knoppen en balkjes, zijn ogen rechthoekig, zijn gelaatskleur een zacht wit, een wegglijdende eidooier, een zwangere buik op barsten, aders gestrekt tot brekens toe - de eiwitten als HTML, de embryo een homepage, de vruchtzak een scrollbar, thumbnails aan de vingers, een wezen van rotting en creatie, een gemaskerde klap in het gezicht, een nachtelijke muze, twee webcams in de oogkassen en Google in de hersenpan.

Open, loading: geboorte, openbaring, download de menselijke kwaal: wij zijn de kinderen van het internet.

Americana my way

2011-04-17T01:21:00.000+02:00

I have slept on the breasts of Hollywood stars

Dared a hurricane to defy me

I have flirted with the sons of God

And punched a poet in the jaw

Americana my way

I have sailed over misty mountains

And tasted the cougar's blood

Trampled the crusty earth and horizon

Closed your lonely eyes

Americana my way

I have been blinded by gilt-edged flames

And built towers in a cliff

I have slept with all your wives

And have recruited all your sons

Americana my way

I'm in love with Judas, baby

Bubblegum wrappers, painted metal

Twisted youths stroke their backs

Sucking in their bleeding gums

I am diseased-ridden, fetus of beauty

Have brains and guts of steel

My testament, your denial

But bow to me you will

Americanize today

Things to do

2011-04-14T01:40:00.001+02:00

Scripties om te schrijven, papers om te plannen, boeken om te lezen, vakken om voor te bereiden, verhalen om te schrijven en verjaardagen om naar uit te kijken… De drukte slaat toe!

True Faith

2011-03-24T00:51:00.000+01:00

I feel so extraordinary
Something's really got a hold on me
Is it love - is it love that I'm feeling?

For three years now I have been yours
We have scaled cliffs of such heights
That falling down would kill us
We have tasted the mountain tops and caressed the woollen clouds
Freed time and enemies and doubts

It seems like centuries since you held my hand
And I drew your heart closer to mine
It seems like this bond will forever withstand
The fires and the jealousy that will in some eyes shine

O, how strangely words fail me
Every time I try
How sublimely you outdo me
How longingly you sigh
How faithfully you adore
A man doomed to certain demons
How, for no reason, you have given me
A reason to be

How modestly you outclass me
How invisibly you rule
How royally you give
How loyally (you fool)
How could one such as you
Love on such as I?
Three years, how? And rather, why?

Some would say 't was destined
By some divine force, destined to be
But such coincidence does not seem distinct to me

I would say it is only us
You and I did this
We are the culprits, love is the crime

Let us be responsible for this conspiracy
For now and all eternity

Emma

2011-03-21T14:46:00.000+01:00

Een rijzige gestalte is zij
Emma, een vrouw van vijftig
Op de zon - de zonnebadende winkelstraat
Misschien is ze van goud?
Misschien is ze van een beschaving eeuwenoud en verge-

Emma de winkel sluit
Om kwart voor drie
In de ochtend huilt ze omdat de avond komt
In de avond huilt ze omdat de dag geweest is
Overtuigd dat zij een beest is - niemand om haar heen
Is Emma alleen - een eenzaat - een netkousen been

Grijze veren in haar haren
Je ziet haar en je denkt een vrouw van vijftig
Ze gaat bloemen kopen en zit in het buurtcomité
Voor je het weet is ze weg en verder gelopen
Een nieuwe geile tiener gaat met je hart
Je denkt niet meer aan haar - ze is net dat- - ze is Emma

Maar kruip even binnen in de bochten van haar hart
Ze heeft gekozen voor de borstharen van een schaamteloze man
Voor de gebraden kip en de aardappels zoveel ze kan
Maar Emma - Emma kent zichzelf niet - de zon verblindt ons voor elkaar
Niemand is een lege huls
Een reflex of een impuls
Emma, slaapt en opent zich

Baart een kind?
Reeds geboren met doodsbrief in de vuistjes
Emma's geweten
Een dolksteek door het hart

Mistakes

2011-03-12T14:22:00.000+01:00

You need to make mistakes
To learn who you are
To know what it takes
And when you've gone too far

You need to find your deepest pits
Before you can see the height of your mountains
You need to swim your deepest seas
Before you can rise up and fly

You need to meet your other self
Across the river of dust
You need to arrive somewhere
In order to run away

What else defines someone?
What else besides their flaws?
Their beauty and their light - the day is only beautiful
Because it comes right after the night

Jelle en D&D - vol. II

2011-03-10T13:34:00.000+01:00

Na mijn eerste kennismaking met Dungeons & Dragons, dat bij nader inzien een dekmantel bleek te zijn voor zwaarlijvige nerds om hun fantasy-lusten te botvieren, was ik vastberaden om aan een nieuwe campaign deel te nemen. De volgende maanden creëerde ik twee personages voor twee afzonderlijke campaigns: een mysterieuze elf die zijn brood verdiende als premiejager, en de oom van Thror Stoneblade, een in het paars gehulde wetenschapper en tovenaar. U merkt het al, ik kon de Stonebladefamilie niet loslaten, al erkende ik de mislukking van Thror.

De elf was eens te meer een staaltje van onbegrip en een gebrek aan bescheidenheid. Sid'vel Beaker (let op de apostrofe, alomtegenwoordig in fantasy, die vaak geen enkele verklaring heeft behalve een puur esthetische) was een fenomenaal wezen, de beste premiejager aller tijden, een zwijgzame vreemdeling gehuld in strakke zwarte kleren, met in elke plooi een dolk of kruisboog verstopt. Zijn huid was zonder verklaarbare reden grijswit, zijn haren knalrood, en bovenal had hij een Dexterity van 25. Het gemiddelde is 10, de beste elfen hebben iets van 19… Ik had 25. Ik was zo buigzaam als een grasprietje, zo lenig als een wurgslang, zo snel als een sportwagen.

Sid'vel verscheen in de campaign toen die al drie weken aan de gang was. Ik besteedde ongeveer 3 minuten aan het lezen van alles wat er al gebeurd was en waar het eigenlijk over ging, en maakte mijn entrée met een in een beschamend Engels opgesteld tekstje waarin bloed werd vergeleken met een zwerm kraaien, of geld met rozenblaadjes, ik ben niet zeker meer over de exacte aard van mijn Homerische metafoor, in elk geval verscheen een mysterieuze vreemdeling ten tonele. Door vanop een gebouw van zo'n twintig meter hoog te springen, ongemerkt het hoofd te buigen en zijn diensten aan te bieden. De anderen namen mijn aanbod aan (ze hadden geen keuze, ik was dan ook 'the best ever'.)

Geen idee waar het over ging. Iets over een oude tempel en kwade krachten. In elk geval was Sid'vel vastbesloten om zich op geen enkele manier te mengen in de gesprekken tussen de anderen, noch op enige manier blijk te geven van hun bestaan. Mijn berichten beperkten zich tot zweverige teksten over moord en duisternis en duistere moorden. Ik amuseerde mij tepletter natuurlijk, salto's makend, over muren wandelend, zwijgzaam zijn, met dolken jongleren en naar het maanlicht staren met mijn mantel wapperend in de wind. Ik plaatste dan wel berichten in het forum, maar een aanwinst voor onze groep was ik allerminst, en ik vraag me af waarom niemand me eigenlijk aansprak op mijn asociale personage en mijn complete desinteresse voor het verhaal.

De campaign ging echter langzaam. Na een tijd wist ook de enigmatische Sid'vel Beaker niet wat zeggen wanneer hij nogmaals de maan zag opkomen of moest terugdenken aan die ene mens die hij die ene dag vermoord had. Na een week of twee was ik de campaign dan ook grondig beu. Dus vond ik geheel op eigen houtje, zonder mijn medespelers te raadplegen, een eigen subplot uit. Sid'vel was niet zomaar een fenomenale elf, hij was de zoon van een godheid. En die godheid riep hem op om allerlei personages die ik zelf verzon te vermoorden.

Dit hield ik zo'n dag vol. Plots merkten de anderen mijn bestaan op - het was moeilijk er overheen te kijken, ik was namelijk nog minder geïnteresseerd geraakt in de plot en enkel maar in mijn eigen verhaallijn - en ze merkten op dat het niet mijn rol maar die van de 'dungeon master' om het verhaal in handen te hebben. Ze raadden me aan om weer proberen te volgen met het verhaal. Dit was gemeen! De enige oplossing voor dit lastige probleem drong zich meteen op: ik moest de campaign verlaten, en dit 'in the best way ever'.

In wat ik toen als mijn magnum opus beschouwde, kreeg Sid'vel een duister visioen waarin zijn goddelijke, bloeddorstige vader hem aanraadde om zijn eigen weg te gaan. Blabla, dood, verderf, onheil, de wereld overheersen, Sid'vel doet enkele salto's en doet mysterieus. Zonder een woord te richten naar iemand anders van de groep, springt Sid'vel uit de boomhut waarin we ons bevonden, om enkele tientallen meters lager zich vast te klampen aan een tak en zich uit de voeten te maken in de schaduwen. Tot daartoe de deelname van Sid'vel Beaker aan de campaign: een compleet afwezige verschijning met geen enkele impact op het verhaal, sudderend in zijn eigen subplot en dan zonder duidelijke reden weer vluchtend - dit moest wel de meest nutteloze deelname aan een campaign ooit zijn.

Ik was tevreden. Mijn Engels werd beter en ik had een cool plot verzonnen! Maar uiteindelijk voelde ik wroeging - ik had mijn vrienden teleurgesteld en waarschijnlijk ook angst aangejaagd met mijn aanstellerige teksten over de nacht en over bloed en messen. Dus begon ik aan een nieuw personage te werken - de ietwat prettig gestoorde Trump Stoneblade, waarover later meer.

Een golf van ideeën

2011-03-09T09:56:00.000+01:00

Er is een nieuwe golf van ideeën gestrand op mijn kusten. Op een nogal awkward moment, net nu ook mijn scriptie over de illustere Richard Flanagan in gang belooft te schieten. Maar 't leven van 'n artiest bestaat nu eenmaal uit bevliegingen! "Wat is deze creatieve uitbarsting, Jelle?" schreeuwt de menigte. Kalm, ik zal het u uitleggen.

Eerst en vooral is het mijn plan om The Road To Holly Terrace af te werken; het eens volledig lezen, dingen verbeteren, verwijderen of toevoegen, en het dan af te printen voor een groepje van chosen few dat het wilt lezen. Hun commentaar zal ik dan nogmaals toepassen op het verhaal (doch minder kritisch, ik weet zelf tenslotte het beste waar ik heen wil) en dan zal ik het zowaar naar enkele uitgeverijen sturen om te zien of zij geïnteresseerd zijn. Ik maak me geen illusies, maar mik wel meteen hoog - dat vind ik nu eenmaal logischer dan laag mikken. Ik ben er heel erg trots op en ik zou dolgelukkig zijn als ik wist dat meerdere mensen het ook zouden lezen.

Daarnaast heb ik ook een heleboel literaire wedstrijden op het oog. Let wel, hier maar ik me nog minder illusies dan in de paragraaf hierboven. Ik verwacht geen overwinningen of eervolle vermeldingen; maar ik hoop dat als ik de tijd vind, ik een motivatie zal hebben om mezelf te proberen overtreffen bij het maken van mijn inzending. Blijkbaar is dat allemaal in april te doen, dus ik moet er vaart achter zetten.
Literaire tijdschriften horen bij deze categorie, uiteraard, al ben ik stiekem al een beetje geslaagd op dit examen - ergens in de nabije toekomst word ik namelijk gepubliceerd met het gedicht "De Reiger" in het tijdschrift Gierik-NVT. Nabije toekomst mag gelezen worden als 'ooit', want ik veronderstel dat ze meer dan genoeg gedichten hebben om hun pagina's mee te vullen.

Nu heb ik natuurlijk nog meer ideeën. Oudere ideeën en ideeën die ik enkele uren geleden kreeg, languit liggend op de vloer. Een idee dat al lang bestaat in mijn hoofd, is dat van een magisch-realistisch epos over een familie dat aan de rand van een afbrokkelende klif woont. Ik volg de familie enkele generaties lang en heb het over hun lotgevallen, de gebeurtenissen in hun dorp en die in het land - maar ik geef toe, dit is zo'n ambitieuze onderneming dat ik al meteen ga betwijfelen of ik ze wel ondernemen zal.

Twee ideeën voor kortverhalen! Eentje vertelt het verhaal van een vrouw die wacht op haar geliefde, die naar Amerika is gevaren. Langzaam maar zeker vergeet ze alle details over hem, tot ze enkel weet dat ze aan het wachten is. Ik heb twee eindes en ben nog aan het nadenken welke het beste is. Het andere vertelt over een schilder die een meisje waar hij op verliefd is zo accuraat tracht te schilderen dat zijn portret zelf kan beginnen leven, en zo een hele reeks mismaakte klonen creëert. Heel interessant allemaal.

Ik rommel in mijn papieren, en vind nog een idee over een jongen die, om zijn high school crush voor zich te winnen, rijk en machtig wordt, maar dan ook een ondergang kent. Maar aan die beenderen hangt duidelijk nog niet zoveel vlees, net zoals het alweer door Gabriel Garcia Marquez geïnspireerde verhaal over de president van een bananenrepubliek die volledig verlamd raakt, behalve zijn hoofd en zijn stembanden, en wat voor gevolgen dat heeft voor zijn heerschappij, mentale gezondheid en seksleven. Ik heb al enkele sterke scènes in mijn hoofd, en een register om uit te putten.

Twee grotere ideeën: het eerste is ontstaan in samenwerking met mijn vriendin, Sarah. Een jong, 19de-eeuws meisje met veel talent voor de schilderskunst woont in een stad waar vrouwen geacht worden aan de haard te blijven, dus ze schakelt de hulp in van een jonge fotograaf die in het openbaar verschijnen zal als de schilder van de portretten, die al snel heel bekend worden. En dan gaat het mis. Ik zie toekomst in dit idee! Al moet men van mij niet te veel verwachten op het vlak van historische accuraatheid.

Maar het idee dat het meeste kans maakt, is dat van een tweedelig verhaal over twee mensen, over hun geslacht ben ik nog niet zeker, die in hun jeugd een heel sterke band opbouwen, allerlei levenslessen leren en verbonden sluiten, en dan het contact met elkaar verliezen, om elkaar jaren later weer te ontmoeten als getrouwde mensen. Ik ga nog niet te veel uitwijden, maar ik vind het een vruchtbaar thema (het thema van amoureuze en seksuele frustratie - één van de populairste in de gehele wereldliteratuur, of course) en ik heb al allerlei plannetjes gesmeed om het een 'typische Van de Vijver' te maken. Knipoog, knipoog.

Dus, heel wat te doen. En schoolwerk, natuurlijk, dat helaas altijd voorgaat. Maar over het algemeen kan ik zeggen: "Ik ben goed bezig."

Stadssaus

2011-03-08T12:21:00.000+01:00

Zachte vlekken, levens der mensen, achteruitgeworpen op 't trottoir
Kleurloos panorama, bevroren film noir

"De stad, meneer, ze gaat mijn klak teboven"
De straat oversteken - ik durf het hem niet beloven
Hij twijfelt aan de rand, grijpt naar eender welk hand
En voelt zijn hart in de stadssaus stoven

Metropolis - tramsporen als slagaders
Straatstenen als voorvaders

En ondertussen, hij staat er nu al weken
Helpt niemand hem oversteken

De kleine dingen

2011-03-07T14:36:00.001+01:00

Maar toch, vergeet het grote niet

Vergeet het sublieme, het ontblote niet

Zongebleekt ivoor, raadselachtig ravijn

Vuurzeeën van maanlichtsgeurazijn

Vergeet niet de uiteengescheurde nevels

De knappende kabels, de verschroeiende knevels

De ontbonden demonen en hun sissend bloed

In repen gescheurd leer, moedertraan en heldenmoed

Ik spat uiteen op het asfalt

Ik druip, glijd naar beneden, hij kantelt en hij valt

De vervaagde tronies van Egyptische raadsheren

De geplaagde hegemonie, monopolie van arctische beren

Mijn hoofd is een synaps, een zuignap voor het Al

Een osmotische kers, een regenstorm te veel

Een bliksemschicht te weinig, een hamer en een houweel

Een spits, een sokkel, een behoeder voor de Val

De touwbruggen over schuimende rivieren

De schaduwen van strijdrossen en de spanwijdte van gieren

De dieptes, de hoogtes, de duisternissen van de nacht

De ijspegels, de suiker, de avondlijke sterrenpracht

Overspoel me met subliem

Het houtskool, de marmeren dierenriem

De gespannen spieren, de gehelmde helden

De glorie, verrijking, de kreun van gekwelden

Ja, het zijn de kleine dingen

Die je tot nederigheid dwingen

Maar ik, ik sta op een golventop, een pijlpunt van vuur

En nederig buig ik het hoofd, staande voor een werelds hoge muur

The Road To Holly Terrace - uitleg waar niemand iets aan zal hebben

2011-03-02T21:30:00.000+01:00

Ik kan met enige trots melden dat ik binnen de komende weken de laatste hand zal leggen aan wat ik mijn allereerste echte boek kan noemen. Ook al is dit schrijfjaar nog niet volledig uit de startblokken geschoten (iets waar ik binnenkort enige verandering in hoop te brengen), ik kan nu al met de gebruikelijke dosis zelfvertrouwen zeggen: dit is het beste dat ik ooit geschreven heb.

Het verhaal is simpel genoeg. Ben Christiaenssens, Michael Jacksonfan en zelfverklaard 'lover of man and beast alike' zit op het vliegtuig op weg naar Los Angeles, alwaar hij de trekpleisters bezoeken wilt en ook de laatste rustplaats van Michael. Daar zal hij een mysterieuze man ontmoeten en met hem beginnen optrekken. Ik ben spaarzaam met informatie, want wie weet leest *u*, beste lezer, op een dag hoe het verder gaat. Ik zie het groots, jawel.

Nu wou ik het toch even hebben over wat ik met dit verhaal heb proberen te doen. Ik ben er enorm enthousiast en trots over; ik heb mijn eigen grenzen leren kennen en ze verlegd, en meteen de onderwerpen blootgelegd waar ik meer over zou willen schrijven. Ik ben mij ervan bewust dat mensen met de ogen zullen rollen wanneer ze eens te meer de naam lezen van die ene popartiest die schijnbaar mijn hele leven beheerst, of dat ze tijdens het lezen zich zullen gaan afvragen of dit boek 1) een subtiele liefdesbekentenis is aan iemand of 2) een soort bekentenis over mijn diepste frustraties.

Dit is waar het moeilijk wordt. Want wie is het hoofdpersonage? Ben ik dat? En wie zijn de andere personages? Vrienden, vriendin, kennissen, vijanden, familie? Ja, en nee. Dit is echt waar het moeilijk wordt.

Het boek is een poging geworden om een heleboel dingen van me af te schrijven. Dingen waar ik vroeger vaak aan dacht, dingen waar ik niet aan zou moeten denken, dingen die andere mensen gedacht hebben over mij en de mijnen. Ik beschouw het als een soort catharsis, waarin ik afreken met mijn demonen. Ik ben het hoofdpersonage, maar ik ben ook zijn tegenspeler. Mijn vrienden en mijn vriendin zijn ook in heel wat personages aanwezig, en tegelijkertijd ook niet. Ik heb kenmerken genomen die zij bezitten, en ze uitvergroot, ze universeel gemaakt. Dat is schijnbaar hoe ik schrijven wil: autobiografisch materiaal nemen, het in duizenden stukjes knippen en in het rond strooien, waardoor het verhaal onmiskenbaar mij en ook onmiskenbaar iemand anders wordt. Dat is mijn poëtica.

Het gaat over vriendschap, liefde en frustratie, over opgroeien en groeipijn, over melancholie, over de hindernissen van het sociale leven. Mijn hele wereld zit erin vervat, op soms onherkenbare manieren verwrongen. Ik schaam me niet voor de stiekeme waarheden die erin verpakt zitten. Mensen zullen zich erin herkennen, en dan ook weer niet. Het gaat over een periode in mijn leven die ik achteraf zeker niet als de mooiste zal beschouwen. Een periode die ik van mijn schouders heb geschreven, waar ik mee heb afgerekend. Een soort spiegel die ik mezelf voorhoud: kijk, Jelle, zo had het kunnen zijn als je niet de juiste keuzes had gemaakt.

The Road To Holly Terrace is niet alleen een wandeling geweest naar een kitscherige graftombe. Het is een symbool geworden voor mijn hang naar vrijheid. Ik hoop stiekem, maar ook heel erg uitgesproken, dat u het op een dag lezen kan.

Love and those who deserve it - a poetics of life

2011-02-25T23:30:00.000+01:00

I realize now more than ever before how much I cherish unity, love and companionship. I am moved to tears by simple gestures of affection, or grand ones that illuminate my heart, both by people I know and total strangers. Men and women, fighting injustive or displaying a noble and unconditional love for one another, they fill me with hope and joy. I want to do my part in healing our world. Complete freedom is my ambition, complete equality my dream. I will oppose anything and anyone who harms or discriminates. I want this world to SHINE. Any colour, any gender, any sexuality, any age, any belief. We are one. I cannot satisfactorily express my gratitude for the kindness and strength of these people of beauty, but I can offer them my joy, my tears and my words - the only love there is, is the love we make. However, let it be known that nothing can hurt me more than feeling or being aware of hatred, disdain and prejudice. I have no sympathy for any ideology, belief, dogma or person that encourages any kind of discrimination or insult. I can feel hurt by such simple things, and though I feel inclined to love and forgive, I know a lost cause when I see one - my forgiveness is not endless and I wish not to be naive. I promise to reflect in my writings these ideas; a message of harmony and hope and a warning to those who threaten it. I want everyone to feel free, I want to encourage everyone to be in love with everyone, including themselves. I admit I am flawed, but I will agree even more to being PERFECT - and so should you.

Een derde sneak peek uit "The Road To Holly Terrace"

2011-02-22T22:48:00.001+01:00

In de winkelstraat wilt Holly een roman kopen van Dan Brown, Nick rolt met de ogen maar ze pruilt, hij haalt zijn portefeuille boven en vraagt wat ik vind van Dan Brown, weet ik veel wat ik vind van Dan Brown, ik ken Dan Brown niet, ik zeg dat Dan Brown een goede schrijver is en Holly knikt tevreden. Dan Brown kan me gestolen worden, de letters druipen over de pagina’s, hysterisch en zwijmelend, hij snurkt de miljoenen bijeen, zijn vingers tikken lethargisch op de toetsen en de teller stijgt, de bankbriefjes worden door de kieren van de deur naar binnen geduwd door hijgende vrouwelijke fans, bevrucht ons, Dan Brown, en Holly glundert en Nick geeft me een schouderklopje en Dan Brown spuwt een klodder saai slijm op een lege pagina en verkoopt het als zijn laatste meesterwerk. Wat maakt het allemaal nog uit.

Als ik nu bij Nela was, zou ik haar negeren? Als ik nu bij Nela was, zou ik haar negeren. Ik zou met haar praten. Haar ogen willen zien terwijl ik ineenstort op haar boezem, op haar drempel, op haar ijsschots, haar verdomde krullen willen afknippen, alle kleuren die haar ogen hebben tellen en ze één voor één versnipperen, haar wegwerpen, vasthouden, haar verachten, ik zou me weg draaien van haar, of ik zou me aan haar voeten werpen, alles is te laat en niets wat ik nu nog doe zal iets veranderen, niets wat ik niet doe zal iets veranderen. Ze zal zeggen dat ik te laat ben, dat ze niets door had, dat ze van me houdt als een vriend en later die avond zal hij het zweet van haar dij likken en knijpen in haar schouders. Vruchteloze vrouw! Ik spiets je, ik nagel je aan mijn doodskist. Zwijg, Holly, ik wil niet naar je ogen kijken, niet naar je wimpers, ik wil je vingers niet rond mijn hand voelen, ik wil geen trillingen in mijn onderbuik, ik wil langzaam wegschuifelen, naar beneden vallen, deze nachtelijke kusten verlaten, deze sterfelijke aardbol. Het schattige meisje, ze is ros, heeft een strandbal en korte benen. Ze schreeuwt onaangenaam luid. Ik zwijg en onder mijn voeten het strand, de boekenwinkel, de vloermat van de wagen, het hotel, een donker steegje. Ik weet het niet.

Overlopers! Ik ben vergeten. Mocht ik daar zijn, ze zouden me ook vergeten, ze zouden met z’n allen naar een zwoel, warm café gaan en de nacht lang van elkaar houden en ik zou me afvragen waar ze zijn, herinneringen mislopend als een blinde profeet, mijn klauwen in hun achterhoofd, mijn stokstijve stem is verlamd, mijn tong droog, bruin, gekloofd, verbrokkeld. Dan Browns onnozel gelaat, het putje in zijn debiele kin, ze lachen met mij, ik word op sleeptouw genomen door deze gestalten. Hier, Ben, neem een smoothie. In mijn ogen zie je dat ik denk aan wat ik tegen je zei. Hier, Ben, dezelfde mond die je kussen wou, die grijnst nu en is veraf, hier, Ben, we dagen je uit, we slepen je mee de leegte in en achterom kijken mag je niet, blijf bij ons. Vrienden, vrouwen, de wereld, ik sluit de ogen en drink van de smoothie. De smoothie is koud. De smoothie smaakt naar zure aardbeien.

We verlaten het strand, of winkel, het kan me al niet meer schelen, we stappen in, Nick draait zich om, hij lijkt een beetje triest en kijkt me aan, ik zucht, maar het lijkt alsof de woorden hem ontgaan en hij manoeuvreert de wagen in de juiste richting om daarna de radio aan te zetten. De rit neemt ons langs het strand en de mensenzee. We hoeven niet te praten, de muziek vult de leegte, de diepe basstemmen van de presentators gonzen door de vloer van de wagen, Nicks kleine neus in silhouet en zijn grote handen rond het stuur, Holly legt haar haren goed, ik kijk naar buiten, mijn kin rustend op mijn hand. In de zomer reed ik mee met mijn vrienden in hun wagen. De ramen stonden open, de Red Hot Chili Peppers zongen Californication, en Nela’s haar wapperde in de zachte bries, de wereld was onze oester, ik had tranen in de ogen, en dat was de enige keer in mijn leven dat ik zoiets deed, iets wat anderen dagelijks meemaken, ik huilde uit besef dat die zomerse rit mijn leven zou gaan bepalen.

We aten paëlla die avond, en barbecue. Aan de tafel zaten we, met acht ongeveer, ik dronk voor het eerst wijn en genoot met volle teugen van de kosmos rond me heen. Maar uiteindelijk praatte niemand met mij als ik er niet om vroeg. Uiteindelijk was ik daar gewoon maar. Uiteindelijk ging ik naar huis en bleven er nog twee mensen, ze gingen nog naar een feestje, ik had dat geweigerd, op weg naar huis zuchtte ik diep, er was geen muziek dit keer en ik had geen enkele foto genomen. Het regende. Het regende zoals het regende in de apotheose van elk boek dat ik sindsdien gelezen heb, het regende zoals het nu regent boven L.A., grijze druppels, gezeefd door de hemel, een sproeiende mist, een wolk van fijnbesnaarde verfdruppels daalt neer boven de wereldstad en op de radio verkondigen ze zonneschijn. Als goden. Holly’s haar is vettig en er is geen bries, Nick heeft een luide, nasale ademhaling, en ver weg, over kilometers zee, is er niemand om mij te omhelzen als ik terugkeer.

In de winter zat ik met mijn rug tegen de verwarming, een tijdschrift in de handen. Televisieprogramma’s – die avond speelden ze Troy op VT4 – en mopjes, maar mijn ogen zagen niets, ze vervlogen naar die verloren avonden en die verspilde dagen, naar die lijdende seconden van verveling en afkeuren. Nee, zei ik, nee, ik heb geen tijd. Kilometers verder werd er gelachen, gegrijnst, gedanst, en ik las een tijdschrift in de woonkamer, met een zak chips in mijn schoot. Mijn gezouten bedpartner. De nacht was jong, de sneeuw kleurde geel door de straatverlichting en koppels schuifelden hand in hand voorbij het raam. Een kerstboom fonkelde aandoenlijk, er werd gezongen van wereldvrede en van bier, neuzen werden rood en schaatsen werden vastgesjord, een klein meisje van twaalf kirde op haar slee, in het café rolde de dobbelsteen en bruiste de frisdrank, de alcohol was zoet en suikerachtig en de gesprekken gingen dieper, drongen door tot elkaars ziel, er werd in ogen gekeken en toevertrouwd, er werd vastgehecht en liefgehad, wie weet werd er gekust, wie weet werd er geknuffeld, en ik zat met mijn rug tegen de verwarming, een tijdschrift in de handen. Die avond speelden ze Brad Pitt op VT4.

Coca-Cola Contemplations

2011-02-14T16:52:00.000+01:00

In mijn broeders huis
ik weet : wat in deze straten komen zal
een uitdaging : hij wel, en vraagt: ik niet?
gele lichten ik lig ten noorden van haar
hier heb ik gedanst met de Duivel
ik, zijn sleutel en wachtwoord
ik, verbijsterd
de kussens zwijgen als vermoord

Het weeskind van Israël

2011-01-30T01:59:00.000+01:00

Onder vloekende bergtoppen, mijmerend in de wind
Gezandstraald door harige klauwen
Sleept het weeskind van Israël zijn darmen door het gras

De ribben als orgelpijpen
Zingen schaamte als hun lied
En geslachte vrouwen bloeden in het droge land

De ogen dof en afgekeerd
Van het pijnlijk witte licht
Trekhaken diep in het maagdelijke vlees

Onder het brandende oog van de Heer
Smeekt het weeskind om genade
Om niet te hoeven sterven, keer op keer
Als uitgedroogd rubber op de autostrade

Om nog één keer het sap te proeven
Van de perzikboom in de tuin
En zijn moeders naam te mogen spreken
Bij de grafsteen in de tuin

Onder het kille schijnsel van de arbeid
Daalt de schuld neer op het kind
Veroordeeld door een perkamenten rechter, zijn inkt doodt de tijd
Veroordeeld tot de dood voor het leven begint

Tussen schele zwijnenkoppen, steigerend in de wind
Terechtgewezen door gesluierde vrouwen
Sleept het weeskind van Israël zijn darmen door het gras

The Fifth Element

2011-01-28T16:31:00.000+01:00

I can be the wind that caresses you
The tailor that dresses you
When you sleep alone
I will sleep alone with you

I can be the flames that cook your meal
The possession no one will steal
When you feel alone
I will be alone with you

I can be the earth that helps you stand
The soft balls of dust upon your hand
When you dream alone
I will dream of you

I can be the bath that keeps you clean
A love both powerful and serene
When you weep alone
I will be your tears

I can be your soul
The one that makes you whole

I can be your firmament
Your personal fifth element

Een weldaadsovermacht

2011-01-21T23:44:00.001+01:00

Ze is een overweldigende kracht
Van katoen en wol en wolkjes
Van gewassen haar en pleisters
Een overmacht van weldaad
Een storm van zorg

Ze is een huppelende boekhoudster
Een struisvogel die struikelt
Ze is een vruchtenplukker en een dekendijker
Een snoepjesmens, een sterrenkijker

Aan haar haren hangen de elfen
In haar ogen schijnt het steeds lente
En de zon is haar gezelschap
Tot in het diepst van de nacht
Ze is een grote grijns en een gebald paar handen
Tegen haar neus geduwd

Ze is een stuwende eenheid
Een zeldzaamheid op aarde
Een adem in de nek op de creatieve plek
Een motivatie, een inspiratie
Een Eden, een reden

Ze buigt soms het hoofd en zucht
Aan haar kan ze soms niets doen
Haar handen komen tekort voor de mensen om haar heen
En er is nooit genoeg tijd voor niets
Ze noopt tot stilte en buigt mijn wil om

Een perfecter spiegelbeeld
Een extreem, een embleem, een fakkel van haar geslacht
Een zwakte, een sterkte, een weldaadsovermacht

De traumatische poëet

2011-01-21T18:37:00.000+01:00

Hij had haar in zijn hoofd
En viel zijn canvas aan
De chaoot, de traumatische poëet
Naar haar beeltenis schiep hij een Eden

Hij gaf haar ogen een nieuwe kleur
Haar haren een nieuwe geur
Haar sleutel een nieuwe deur

Hij schonk aan haar haren zijn Wil
Haar handen schonk hij zijn tempels
Haar lichaam schonk hij in en hij dronk er van

Ze kwam tevoorschijn op zijn zwartgeblakerd tapijt
Een toonbeeld van evenredigheid
Een netwerk van conventies
Een stropersval van intenties

Hij brak zijn pijl en beweerde haar vlucht
Hij brak zijn hart en ontnam hem de lucht
Hij zag haar mond en verzon haar woorden
Hij liep rond in fantastische oorden

Als een hinde op een spinnenweb
Elke stap ontroerde hem
Elke blik een rilling
Elke zucht een verzuchting

Ze was ingesponnen in zijn zoemende draden
Ingesluimerd, zonder wantrouwen voor zijn daden
En er was niets dat ze kon doen
Zonder dat hij het in zich opnam

Zijn portret was voltooid
En hij schreef zijn naam
Het was beeldschoon en het zijne
Maar het model

Het model was het mijne

Fools Rush In Where Angels Fear To Tread

2011-01-15T21:57:00.000+01:00

I wish I could have been there when the arrow struck
In order to deflect it

I wish I would have spoken when the realization struck
But I decided to neglect it

I wish I could have shielded myself from the blades of his crusade
But I rushed in, unprotected

I wish I ended it then and there, and left him in his shade
But he went by undetected

December Song

2011-01-14T16:27:00.000+01:00

Sing your sweet December song
Your bittersweet December song
Sing it all year long

Shed those crystal tears of hate
Those piercing blades of lust
Go forth and make what's right wrong

I have been kind to you
I have been blind to you
I heard you sing but did not sing along

Sing your sweet December song
With the voice of lust and hate
I will not drown, I will not suffocate
Sing your sweet December song

You tell me you were not the only one
The only one singing in the choir
You were not the only one
Standing next to her fire

You smothered me with jealousy
Hatred and disdain
But my foolish pity
Will never come again

Sing your sweet December song
So that all the world can hear
Spread your words of hate and love
Strike me down like you've always wanted
Dispose of me, like in your wildest dreams

Sing your sweet December song
Forgiveness is my sin

Best Of Joy

2011-01-10T16:23:00.000+01:00

Behind me

2011-01-04T23:31:00.000+01:00

You are
The rustling of the leaves as I walk by
A sigh
An old man waiting to die

You are
The crumbling of the earth
Shuffling dust
A shiver in the dark

And oh yes
You will reach
You will grope
And I will suffer

But you are behind me
And behind me you shall stay

De eindejaarslijstjes

2011-01-02T16:19:00.000+01:00

Zo, dat was dus 2010. Misschien is het tijd voor Jelles buitengewoon interessante eindejaarslijstjes! Misschien? Absoluut!

Beste boek gelezen

Ik heb dit jaar ontzettend veel gelezen, meestal voor school, jawel, maar als je literatuur studeert vind je dat niet zo erg. Er zaten absolute toppers bij. The Portrait Of A Lady, Mrs. Dalloway, King Lear en Gould's Book Of Fish (viermaal!), maar niets maakte zoveel indruk op mij als A Portrait of the Artist as a Young Man van James Joyce. Ik heb moeite om uit te drukken waarom dit boek me zo heeft gecaptiveerd. Zeker kan ik zeggen dat nooit eerder iets me zo heeft aangezet tot het schrijven, en dat is een indrukwekkend iets. Tot op vandaag voel ik dit boek nog nazinderen in mijn achterhoofd. Ik zal dan ook niet rusten voor ik ook Ulysses en het volkomen onbegrijpelijke Finnegans Wake ook heb verslonden.

Beste album van het jaar

Ik volg de muziek van vandaag niet echt op de voet, maar op aanraden van iemand met wie ik op een forum zit, ontdekte ik een nieuwe groep die me sindsdien niet meer heeft losgelaten. Het is Florence + The Machine met hun debuutalbum, Lungs. Een hemelse mengeling van alternative rock-folk-indie-pop, volledig vrij van alle hedendaagse rages, met een zangeres met een wonderlijke stem en prachtige teksten.

Beste album beluisterd

Dit is moeilijk. Ik filter de resultaten naar "beste album dat ik in 2009 nog nooit heb gehoord", en zo wordt het een logischere categorie. Maar nog steeds moeilijk. Er zijn twee kolossen die ik dit jaar ontdekte. Eerst de feilloze stem van George Michael en zijn techno-pop-jazzmuziek, daarna de perverse bard der snaren Prince, een onbeschrijflijk artiest. Maar na lang nadenken is er toch één album dat boven alle anderen uitschiet dit jaar, en dat is het magnum opus van Prince. Sign 'O' The Times. Van begin tot eind een absoluut meesterwerk. Prince is een absolute artiest - tekst, instrumenten, zang, présence. En al deze dingen komen tot een hoogtepunt op deze muzikale orgie. Vergeet Purple Rain - koop dit.

Beste nummer van het jaar

Verduiveld, wat doe ik mezelf aan? Vooruit dan. The Love We Make van Prince. Na zijn magistrale live renditie van dit nummer in het Sportpaleis is dit een lijflied van mij geworden. De studioversie is bijlange niet zo goed als toen hij het live zong, maar de tekst, de boodschap en de herinnering aan het Sportpaleis dat met verstomming luisterde naar dat lied, en de tekst die Prince improviseerde, en de boodschap die mij diep tot in het hart raakte… Dit is mijn lied van het jaar. The only love there is, is the love we make.

Nummer van het jaar

Breaking News, van "Michael Jackson". Dit nummer luidde het schandaal in van het monsterlijk ineengeflanste creatuur dat men 'Michael' noemt. Opgenomen door Jason Malachi in het jaar 2010. Dit walgelijke ding heeft me meer emoties doen beleven dan eender welk ander nummer ooit, van complete opwinding tot absolute depressie, en is waarschijnlijk het vaakst beluisterd dit jaar. De hele cd is een wirwar van overgeproduceerde nummers uit allerlei tijdperken en drie nummers erbovenop gezongen door een imitator. Breaking News voorop - Monster en Keep Your Head Up er achteraan - nooit had ik gedacht dat ik iets met Michael Jackson's naam er op zo zou verachten.

Concert van het jaar

Prince, Prince, Lady GaGa. Het eerste was precies dat, een eerste. Indrukwekkend, maar regenachtig. De laatste was een extravagant spektakel, met een schattige en behoorlijk goed zingende GaGa op het podium, maar niets kan tippen aan de maestro zelf, Prince in het Sportpaleis, een weergaloze avond. Live zijn er weinig mensen die met Prince te vergelijken zijn. En Prince live - dat kan ik niet beschrijven. Wat die man met zijn stem en zijn gitaar kan doen, dat kan niemand.

Ja, nogal veel muziek, en niet erg lang. Maar dat is de hamvraag niet. De hamvraag is:
"Does anybody really care?"

Jelle en D&D - vol. I

2010-12-27T22:49:00.000+01:00

Er was een tijd in mijn leven (er was best veel tijd in mijn leven, maar kom) dat ik dacht iets te kennen en kunnen van Dungeons and Dragons. Ik raakte toen verzeild op een roleplayforum, dat toegewijd was aan verscheidene 'campaigns' waar mensen zich in de gedaante van zelfgemaakte, fantasierijke personages stortten op vijanden, raadsels en diplomatieke gesprekken. De leden van dat forum waren twintig, dertig jaar, allen volkomen vertrouwd met de behoorlijk complexe regels van dit spel, en namen het forum heel erg serieus.

Ik was twaalf jaar oud, had een gebrekkige kennis van het Engels, en wist geen sikkepit van de regels van Dungeons en Dragons.

Ik maakte mezelf lid van een campaign. Het eerste dat natuurlijk gedaan moest worden, was een character sheet, de samenvatting van je personage, de vaardigheden, de wapens, leeftijd, achtergrond, en een heleboel wiskundig berekende krachten en eigenschappen. Ik, zonder enig besef van de formules achter die cijfers, vond mijn medespelers maar zwakkelingen, die van weinig durf getuigden, en gokte op een iets minder bescheiden getal voor de mij totaal onbekende categorieën. Dat zal hen leren, de losers!

Uitrusting? Uiteraard had ik een stenen bijl, en uiteraard heette die "Axe Of Stone". Ik was dan ook een dwerg met de opmerkelijke naam "Thror Stoneblade", een dwerg die op geen enkel vlak enigzins getuigde van originaliteit - hij werkte in een mijn, hield van zijn familie en stond op zijn eer, en sprak met een mysterieus Schots accent. Alle cliché's der dwergen in één personage gestopt, besloot ik dat Thror klaar was voor actie. Waar mijn medespelers biografieën van zo'n tweehonderd regels hadden geschreven, hield ik het op een bescheiden 10 regels.

Ondanks mijn onbegrip van het hele systeem, merkte er niemand iets op aan mijn personage, en kwam ik de campaign in. Zo gezegd, zo gedaan, onze groep ging op pad door het woud, ik postte ijverijg mee en amuseerde me te pletter.

Tot onze groep aankwam bij een rivier.

Ziet u, ongeveer alle deelnemers waren mannelijk. En vrijgezel. En ongeveer al hun personages waren rondborstige elfen, voorzien van sensuele lippen, lokken zo weelderig als het Great Barrier Reef en gebeeldhouwde dijen. Het heeft me verbazend lang geduurd om tussen deze twee dingen een verband te zien.

Ik, daarentegen, was een zwijgzame dwerg, gezegend met onnatuurlijk veel PHP, M en AC, en een stenen bijl. Maar geen van die attributen konden me voorbereiden op wat er zou gebeuren gaan.

De wulpse, zwoele elfen besloten een bad te nemen. Ik, onschuldig en jong, ging verderop "wash my beard and clean my axe", trots en fier als Thror was. We hadden nog een verre tocht voor de boeg en mijn bijl moest piekfijn in orde zijn, om alle monsters te verslaan! In enkele regels vertelde ik hoe ik naar de rivier slofte en op een steen ging zitten.

De anderen verloren echter de aandacht. In plaats van zoals ik hun aandacht bij de queeste te houden, begonnen ze elkaar giechelend en met virtuoos taalgebruik uit te kleden en andere intieme betrekkingen uit te voeren. Ik las deze posts met weinig aandacht en lichte ergernis. Er was geen tijd voor seks! De monsters lagen te wachten!

Pagina na pagina werd echter gewijd aan deze waterval-orgie. Ergens tussenin gooide ik een hulpeloos berichtje over mijn bijl die steeds properder werd, maar de vrijgezellen leefden zich volkomen uit in hun lesbo-erotisch verhaaltje.

Thror Stoneblade en ik keken toe. Ze namen dit duidelijk helemaal niet serieus! Gezellig hoor, jongens!

Gelukkig hielden ze er snel mee op, en gingen we verder op pad. Ik moest echter een oogje in het zeil houden, want het was nog geen seconde rustig of ze lagen alweer in elkaars armen. Pruilend keek ik toe, stampvoetend om hun weinig efficiënte verhaallijnen, volkomen belust op het een kopje kleiner maken van al onze vijanden.

De campaign werd afgelast nog voor het eerste gevecht had plaatsgevonden. Volkomen getraumatiseerd door deze kennismaking met het elfenras, ging Thror Stoneblade op voortijdig pensioen. Jelle Van de Vijver, daarentegen, had de smaak te pakken.

Pageviews

2010-12-27T15:49:00.000+01:00

Het zuidelijk halfrond moet niks van mij weten.

Dubliners

2010-12-19T17:47:00.000+01:00

De straat is donker. Sneeuwvlokken dalen in stilte neer, geruisloos de aarde strelend met hun kille nabijheid, krakend onder laarzen, de hemel is inktzwart. Uit het glasraam van een cafeetje valt een spaarzame lichtbundel over het voetpad, een lichtbundel die sneeuwvlokken momentaan doet oplichten voor ze opgaan in de melkwitte massa. De barman is zijn geld aan het tellen, het café is leeg, op één tafel na, een tafel in het midden van de kamer, onder een groene lamp, gevat in deze straal.

Op het geverniste tafelblad, bekrast en vettig, staan twee lege glazen. Het schuim aan de rand is aan het drogen. Op de radio wordt sneeuw aangekondigd; het sneeuwt in het hele land. De barman is kalend, hij draait aan de volumeknop, een potlood achter het oor, zijn blik valt op de drie mannen in het midden, ze zijn al een tijd in gedachten verzonken. De dichtste bij de bar, met zijn rug naar het raam, draagt een lichtbruine jas, en steunt met zijn ellebogen op de tafel, een man met rode wangen en een somber gelaat, hij werkt in de haven. De tweede kijkt voortdurend op zijn horloge. Zijn jas hangt over de leuning van zijn stoel, hij moet morgen gaan biechten, er wegen zware zonden op zijn schouders. Zijn gezicht is pafferig en rond, en wanneer hij spreekt, neigt zijn onderkaak naar rechts. Er landt een vlieg op de tafel. Ze blijven inert.

De derde man weegt op het gesprek, in alle stilte. Hij is ouder dan de anderen, zijn grijzende haar lijkt wel transparant, als een witte waas rond zijn schedel, hij leunt achterover, buiten het bereik van de lamp, en zijn gelaat krijgt een donkere schaduw, een lijdzaamheid van gesponnen duisternis. In zijn borstzak houdt hij een horloge opgeborgen, als het stil genoeg is kan je het horen tikken.

"Er komt nooit meer zo'n tijd, James." zegt de eerste man. De oudere lijkt dit te beamen, zijn hoofd zakt naar beneden, maar de tweede man schudt zijn hoofd, zijn onderkin waggelt onaangenaam. "We moeten Gilroy stemmen. Gilroy, zeg ik je."
Maar Gilroy is niet populair aan deze tafel. De gesprekspartners zijn het er over eens dat Gilroy niet de juiste keuze is. Met bewondering wordt de mening van de derde man aanhoord, hij is wijzer en lang niet zo overhaast, hij vindt wachten de beste optie, hij verkiest het geduld. James probeert een druppel bier te overhalen om het glas uit te rollen, maar zijn keel blijft droog.

"Vroeger, toen de stad nog jong was, liepen alle straten naar het centrum, en elke deur die je binnenwandelde was de deur van je eigen huis. In de bloemenperken dansten meisjes, jonge meisjes van twaalf, en hun jongere broertjes achtervolgden gouden vlinders in de goot. Op balkonnen werd er nog gelachen, in zalen luisterden we naar fluisteringen van passie en woede, naar het gekerm van artiesten, en er was steeds genoeg roomijs voor iedereen. Er komt nooit meer zo'n tijd."
"Gilroy!" oppert James. Maar zijn ogen zijn neergeslagen, de herinneringen raken hem evenzeer, ook hij voelt nog steeds de warme huid van zijn zuster tegen zijn borst, hij voelt nog steeds de adem van de pastoor in zijn nek. Serviam. Serviam. Serviam. Maar de blik van hun meerdere in jaren lijkt te zijn verduisterd, deze tijden waren zijn tijden, hij is van alle tijden. Hij blijft bescheiden onder al deze nostalgie. De anderen geven toe dat de tijd nu eenmaal vervliegt. James moet morgen gaan biechten.

De smaak van muziek. De barman heeft zes dochters, en één voor één dwalen hun ogen af naar het zigeunervolk. Zijn voorhoofd brokkelt af, consternatie alom, en zijn marmeren zee barst open, ingenieur van de verslaving, het gesprek is in stilte afgedwaald. Ijsschotsen. In de verzwelgende, arctische blauwte dwalen zij rond, en de schutter volgt hen, hij wil hun bloed koken voor zijn kinderen. Zo'n tijd zou er nooit meer komen.

De oudere man legt zijn handen op de tafel, maar niemand kijkt naar zijn handen, ze deinzen terug voor zijn verstand, zijn Latijnse ernst. Gesprekken worden afgeknot door de oordelen die hij velt, nog voor ze zijn uitgesproken, hij heeft het geweten. James begint aan de korstjes te krabben, zijn ogen als die van een hond, waterachtig, je durft hem niet aankijken, je wil niet medeplichtig zijn aan zijn verdriet, iedereen is het beu, in de haven is de geur van vis overweldigend, tienerdochters worden uit schoten losgerukt, Gilroy is een imbeciel, de sneeuw dempt het al, de kosmos ruist, er is storing in de wind, en de barman zet de radio af. Iets zegt hem dat de tijd op is.

Jij zit in de hoek van de kamer.

Iemand in deze kamer is jaren geleden overleden.

Maar wie?

Waanwereld

2010-12-17T15:12:00.000+01:00

Ik kijk streng naar mezelf
En breek me in stukken
Als een verdroogde koek, een verrafeld boek
Ik kijk lang naar mezelf
En snijd mezelf in repen
Verzen, boeken, epen

Brokken van mij, huilende scharrels huid
Ik bloed op hen en scheld hen uit
Tot ze weer tot leven komen

Ze zijn van mij

Ik kijk streng naar mezelf
Mijn waanwereld in
Niemand hier is ik
Maar iedereen is mij

A new me

2010-12-06T21:42:00.000+01:00

I wonder what L.A.'s thinking
Or shall I scale these fairytale cliffs?
In this mind, my teeth are slowly sinking
'Tis where inspiration lives

I have unsheathed my sword
Unbored my bored - life's too short
Charge, bulls of Eden! Take no prisoners
Rampage and bliss, the best of joy

I am forever

A new me is being born
A new promise, a bustling start
I am shedding this skin, this shame
I'm no longer torn
I no longer fear my heart
What used to die out, is now a roaring flame

I have been aching for freedom for far too long
And girl, I'm taking you with me

Endings and beginnings

2010-12-06T01:25:00.000+01:00

Tick, tick
Rain softly falling on my chamber door
Sick, sick
Darkness faintly falling at the corner store

The geese have returned
The clouds have gone grey - and behold
The village, the houses, the men and women - for years they burned
Cold hands, cold fingers, cold

Death is here

Tick, tick
Brain, silently hoping there will be no more
Sick, sick
Darkness faintly falling, upon the nightly shore

Toch?

2010-11-18T18:32:00.000+01:00

Hij houdt de handen omhoog
Zoals altijd
Die magere, koude handen van hem
Zoals hij geneigd is te doen

Maar zelfs dan

Zelfs dan

De ene ziet hij bijna nooit - en hij durft niks
De andere vindt hem duidelijk niet volwassen genoeg
De derde vindt dat hij weinig diepgang heeft

Hij beeft 's nachts
Want wie zou hém nu aanspreken
Wie zou nu van hém denken dat hij iets te zeggen heeft
Hij snikt en hoopt op aandacht - maar dat wil hij altijd al veel te veel

Hij lacht met misbegrepenen, met vampieren in het woud
Maar zijn gelaat spreekt van frustratie
Hij houdt de handen naar voren maar er zijn geen handen over

Maar nee, hij heeft iemand
Na een glas kan hij zielig doen zoveel hij wilt
Maar hij heeft iemand

Toch?

This is breaking news

2010-11-08T11:27:00.000+01:00

Embattled morning star
Cruiser through the dark
Emblazoned juggernaut
You are in danger

The poison strikes
The watchman cries

Break my heart
You made me break my heart
Tear it all apart
And crumble every shard

The glittering prizes of frozen youth
They stuff his mouth with earth
Close the gates - the enemy rises
Your demise is nigh

This is breaking news
This is breaking news

JFK

2010-10-28T01:52:00.001+02:00

Good night, mister president
But do you sleep?
Broken women are still at your feet
Weeping negroes clutch their towels

Twice ringed descending angel
How do you sleep?
And the day was promising
O promising day
Sinful day of myth
Triumphantly your chariot chases time
Time will tell - will always tell

I solemny swear you swore
You whore, emblem of wasted tears
He's just a man, you know, just a factor of our fear
Who could have done
How could they have done -
Probably the saddest -
This darkest hour
Mournfully receding power

And bring all your broken wings
Your buzzcuts, your navy boys
Your robberies, your railways
Your conquests and your masks
Your parting ways, your brief kisses

Wave your flag
The placenta
Of thousands, unborn, withered at your feet

But I love you, America
As the Americans love you
And mister president, it was such a promising day

She was all in pink and nobody wanted to know what you were wearing
But they'd know
They'd have known if they had known
Overthrown
Shown mortality as it pierces their eyes
Rapes their minds and screams - I have killed you
As you will kill me and you will kill them and we will all die eventually so what's the big deal anyway, John Fucking Kennedy, he's just this dude, you know

Self-styled Marxist hit the mark
Marksman Oswald, wrongly Harold
Wanted to have a shower

In this weak and fainting hour he fired from up the tower
And the hearts collapsed of those pampered youths
Those clean vestigial cathedrals, exemplars of the globe
Murderous thoughts professionally pinned against a wall
Saying - this is the other
This is not us

They all die
We all do
Even I
I have seen these hospitals
I have stroked these patients' faces
I have loved them and cured them and lost them
Endured their painful stares
As I ate their souls

No stranger to death
And death to stranger
Under the bridge downtown
Take your life away
And she had such a lovely pink dress
Oh no she cried oh no

Men with cigarettes, touching each others' knees
The press pressed against walls
It's the guy who shot the guy (who shot the guy)
It's the - die
It's the lie

Mister president,
Do you rest your face on the palm of your hand and sigh
As they weep for you?
You know you deserve less
And they will teach them to know you
And none other but you
As you adorn coffee cups and newspapers
Idols
They all do it
Eventually

But I love you, America
And she had such a lovely pink dress
Distressed to the point of loss
Shame - grief, and much of it
Burials and shootings
Doves and loves and ruby flames

Night club owner
How typical
Spare time fucks the girls and slaps the women
Life aspiration shoot the fucker in the guts
And watch him die on the concrete floor
Just to watch him die
We know
It's why Cash went to Reno

Or are we going to Jackson?
Who cares about him
It's all about your undividedness
Your flag your problems your all our nothing
Our yours
Our ourselves? Are we?

Johnny boy
Tonight is a night to be awake
Manticores roam the slopes
Crackling fogs caress the hilltops
The cruellest of a dozen is breeding flowers

Shake that broad head of yours
That lovely pink dress
Shake it - it's gleaming
Polished beyond repair
That's what it is
Too much toupet
Not any hair

Isn't that what it is, really, what it's all about?
Self-inflicted wounds, twin towers, breeding flowers
Unliving suspects wanting showers
Injured pride - injured beauty
What's the use in pressing palms
When children fade in mother's arms

The one for me
She works in a cornershop
She's never heard of you

Isn't that something?
The great Kennedy?
Or is that dress, that car, that shot, that blood
Those virgin walls of those Washington houses spoilt
Isn't that - tell me - isn't that what secretly - secretly -

Isn't it…
Isn't life

But just what life is
He couldn't tell

Een droom in "dicht"-vorm

2010-10-19T22:06:00.000+02:00

He opens a bakery filled with flowers
And things that are the matter
There no one next next door
No one to drag their teeth across the floor
To taste his old, crusty heart

He slowly fills the hours
With the vending machine and the soldiers
He's bursting
At the seams he's bursting
Old but elder still to him
There is

The old years
The soldiers
And a student mixes soda with liquor
Charming boy with curls releases him not
Sees him not but frees him with his breath

There used to be a time for him when he could love a woman
Caress her as he knew for certain that this too, would be a memory

He abandons the store
The city is bathing in distrust
And for more horror the watchmen cry
For more pain to cure their health

Calling his father on a lonely phone
He weeps for his Jewish tongue as it twists around regret
He would rather have felt the Chinese pearls
He would rather have

Regret

He sees the student, backpack dragged behind
He sees legs crossing the street, packaged in lust
He desires none but both and all and together and he follows one or two

But for the old man, the only remains
Are the bottle he silently suckles
And the memory of youth
As he dies - softly

As softly as

As softly as

As he was born, destined for nothing

Een tweede sneak peek uit "The Road To Holly Terrace"

2010-10-18T14:52:00.000+02:00

Maar zelfs nu zou ik moeten kalmeren. Er is zoveel om over te denken; zoveel moois om te verzinnen, om mee te maken, om te horen, om te distilleren uit het leven, in je handen te houden en het te laten rondrollen in je handpalmen, en het te omhelzen en het te bedanken omdat het bestaat. Ik versmelt met de muziek en reis mee met de tijd, in mijn metalen capsule, bestand tegen wind en turbulentie, weggezakt in het zachte zeteltje, alleen, maar omringd met mogelijke vrienden. Het zal nog wel even duren, heb ik uitgerekend, maar ik heb een boek in mijn handbagage, dus als ik het luisteren beu ben, kan ik nog altijd lezen. Ondertussen luister ik verder, de ogen gesloten, nummer na nummer absorberend, elke ademteug en elke streling van een snaar registrerend in mijn binnenste. De vlucht zal zo’n 11 uur duren, dus ik heb meer dan genoeg tijd om te doden.

Mijn vlucht komt aan om 11 uur ’s ochtends in Los Angeles. Ik achtervolg de zon, of eerder de nacht, de aarde doorkruisend, en zit hier met een bekertje cola en een iPod, onbewust van mijn reis door de tijd, terug naar het verleden, ik snijd door de lucht en voel mijn ogen sluiten, mijn oogleden zijn zwaar, en ik lig goed, dus ik begin in te dommelen, lichter wordend, mijn ene hand gesloten om mijn iPod. En zo ben ik in slaap gevallen, blijkbaar, want wanneer ik wakker word, is mijn muziek gestopt en is er heel wat tijd verstreken. Ik wrijf in mijn ogen en kijk door het raampje naast mijn zitje.

We zijn boven land; ik zie, doorheen de wolkenstapels, de marmeren torens van zwevend, gesponnen wol, zie ik groene velden, steden, alles klein en glinsterend onder het felle zonlicht, en daarboven zweven nog steeds die magnifieke wolken, het witte deken van de aarde, zacht en warm, bolvormig of verrafeld, en hoog boven ons is de lucht helder, onaangeroerd en donkerblauw, langzaam vergaand in het universum, en wij op de grens, zoevend boven het rijk der tweede kansen, het rijk der dromen, de Verenigde Staten van Amerika, where dreamers come to die. Ik staar verwonderd, mijn voorhoofd tegen het koude glas, naar dit wolkenrijk, dit rijk van vooruitgang en hoop, dit lappendeken van een land, centrum van de wereld, omfloerst met roomwitte schapenwolkjes, bedekt met een minuscuul stukje kosmos, waar alles vandaan komt, wanhoop en vernieuwing, kunst en onzin, walging en plezier. De massieve kolos die de aarde overheerst, moddervet en zelfzuchtig, de vettige handen gevouwen, biddend tot haar verlosser, die er even niet is, hij had zin in een hamburger.

Ik vraag me af wat Brad Pitt aan het doen is; die mens moet toch ook soms honger hebben. Ik voel opwinding opbouwen in mijn binnenste; dit diverse land, zo ergerlijk en zo mooi tegelijk, boeit me enorm. Van de moerassen naar de woestijnen, van de bossen naar de grasvelden, de korte explosie van haar geschiedenis, de popcultuur, de brolcultuur. Wat zou ik graag al haar lichamen betasten, al haar hoekjes opsnuiven, haar mensen spreken, haar voedsel eten, haar verslinden, rondrennend over haar brokkelige huid, en de pap van haar nakomelingen opslurpen, me ervan vergewissend dat ook in een prachtig, verdwaald land als dit nog plek is voor mij.

Amerika, ik ben verliefd op jouw zoektocht naar jezelf, naar je norse zoektocht naar erkenning, naar je gulzig verlangen naar affectie en hoe je de armen kruist en ons bekijkt met een hautaine blik, hoe je kauwgom naar ons werpt, hoe zowel porno als Walt Whitman uit jouw baarmoeder komen, alhoewel, dat is bijna hetzelfde, en eigenlijk zijn zij al zo oud als dit heelal. Ik lees je teksten en speel je spelletjes, ik besurf je websites en bekijk je schilderijen; je kaaimannen, je actiefilms, je fobieën, je revoluties, je fetisjen, je waanzin en je liefde. Amerika, jij onbegrijpelijk mooi ding, jij verschrikkelijk verschrikkelijk ding.

Het zal niet zo lang meer duren voor ik land, denk ik; ik heb verbazend lang geslapen, en over zes uur is mijn vlucht gedaan. Wat zou ik graag mijn vrienden vertellen wat ik meemaak, maar Facebook en mijn blog zullen moeten wachten, al kijk ik verschrikkelijk uit naar hun geschreven stemmen, en naar het landen en wandelen op Amerikaanse grond, het ruiken van Amerikaanse lucht en het horen van die heerlijke, luie, slappe Amerikaanse tongval die ik zou willen binnendraaien alsof het iemands tienerdochter was. Zijn ze gastvrij? Is er een mooi uitzicht? Ik wil haar skyline zien, haar affiches lezen, haar voelen rond me heen en me laten overstromen met geluk omdat ik hou van schoonheid en onvolmaaktheid en absolutie. Overweldig me, republiek.

Sneak peek uit "The Road To Holly Terrace"

2010-10-16T16:57:00.000+02:00

Mijn radeloze ziel, mijn geteisterde hart klopten niet meer, alles was nutteloos geworden, mijn gespleten geweten stortte in, een vurige haat ontspon zich en braakte het scherm vol, het bureau, de boeken, het raam, mijn hele kamer werd tot in de allerkleinste holten gevuld met braaksel, stomend heet braaksel, uit mijn binnenste en buitenste verdreef ik al het vocht en al het leven dat ik had, tot een grote golf van lillend, trillend braaksel doorheen de voegen van onze muren spoot en een vloedgolf van bloederig, tranerig braaksel onze aarde overspoelde, en het hielp niets, het kon geen enkele klok op aarde om vergiffenis smeken, en onverzadigd keerde ik me tot alle goden die ik levenslang de rug had toegekeerd, en vroeg ik hen om het waarom van alles, maar de goden zwegen, wat kon het hen nu schelen dat ik pijn had?

De censor had zijn handen vol, zijn spitse handen dirigeerden al de lichaamsvloeistoffen, alle kreten, alle uitgeworpen organen en persten deze vleesgeworden waarheid in een zin van twintig letters; Michael Jackson is dood. Zwart op wit, laatavondnieuws, gebeiteld in mijn netvlies, gecalculeerde sluipmoordenaars, hun gifpijlen gericht op de droom van miljoenen zielen. De zon brandde, smeedde haar kosmische regenval, en Jacko was dood. De elektrische golven rond deze korstige bol, waar God al lang aan had moeten krabben, vielen stil, vielen open, vielen over elkaar en huilden en stootten hun hoofden aan de scherpe randen van de werkelijkheid. En hoe moest het verder? Hoe moest het verder, nu wij eigenlijk ook gestorven waren, nu wij voelden hoe ons hart was opgeëist door deze dromensmid, die zijn mantel om zich heen sloeg en al onze bloedende harten deed verkolen, tot hij in zijn grote spookachtige handen slechts een stapel kolen hield, smeulende, miljarden kolen, met een haatdragend vlammetje dat nog danste rond zijn eigen doorboorde heiligenhart?

Maar toen was ik wie ik ben, Ben, en moest ik noodgedwongen verder leven. Maar hoe moest ik verdergaan? Waarom moest ik verdergaan? Wie wilt er nu in godsnaam ontbijten als Michael Jackson dood is? Wie wilt er nu in godsnaam zijn kleren aandoen als Michael Jackson dood is? Fuck you, wereld, om verder te draaien, onverstoorbaar, en om niet te stoppen en te verschroeien, want er is geen reden meer om verder te doen, we hebben onze tweede Christus ook aan het kruis genageld, God zucht en vraagt zich af hoe hij het in Zijnsnaam nog duidelijker kan maken dan het schepsel dat hij voortbracht op 29 augustus 1958. Alles is anders nu. Alles is weg. Er is geen motivatie, geen doel, geen licht, geen tunnel. Een platgeslagen vlakte, een volslagen eclips, een koude ijzeren staak door eenieders hart; maar zij, zij gaan verder, zij zijn in staat tot glimlachen en tot leven. Ik stortte uit, stortte in, stortte neer, op zoek naar mijn schaduw om plaats te wisselen, zodat ik alleen maar hoefde te volgen, geen beslissingen meer, want waar doe je het tenslotte allemaal voor? Voor liefde? Doe je het voor de wereld? Of doe je het omdat je zelfzuchtige genen je als een vehikel beschouwen om te overleven, en is altruïsme en empathie niets meer dan bedrog?

Een sluimerend idee

2010-10-12T19:52:00.000+02:00

Er sluimert een idee in mijn hoofd, ik voel het. De laatste weken is blijkbaar alles wat ik lees, zie, denk en voel aan het opstapelen, als op een composthoop, en die stapel komt tot leven in mijn onbewuste. Af en toe drijft er iets boven; een zin, een conceptje, een bedenking, en dan denk ik: "Hee, dat was goed. Onthouden." Waarna ik het natuurlijk terstond vergeet.

Ik spreek als mens die het recht niet meer heeft zichzelf "iemand die schrijft" te noemen, want mijn lichtgewicht-fantasyroman zit momenteel muurvast, en mijn lugubere thriller ook. Af en toe pers ik er eens een kant-en-klaar dichtje uit. Dit ligt aan tijdsgebrek, maar vooral aan luiheid. Menig mens in mijn positie zou zich storten op de boeken en op de tekstverwerkers, maar uw nederige dienaar doet geen van dat alles. Maar dit zal ooit wel moeten veranderen.

"Wat is dit idee dan, Jelle?" hoor ik u klagen. Ik weet het nog niet. Maar de volgende dingen spelen duidelijk een rol:
- de verschillen tussen mannen en vrouwen op het vlak van relaties
- John Lennon
- de fallische vorm van vuurwapens
- William Shakespeare
- Facebook als sociaal exhibitionisme
- onzekerheid over de waarde van jezelf in andermans ogen, i.e. "Wat denkt iedereen van mij?"
- ruwe eerlijkheid en de consequenties ervan
- zondaars en vergiffenis
- spanningen tussen mensen en hoe jezelf te posteren
- passive aggressiveness
- neutraliteit en hoezeer het faalt
- zelfvertrouwen
- de smaak van appels

Een heuse potpourri! Ja, u leest het, ik gebruikte net het woord "potpourri". Maar dit geheel terzijde!

Waar leidt dit mij toe? Ben ik in staat iets te schrijven, iets stevigs, iets waar ik mezelf in kan uitleven, of zal ook dit project falen? Ik moet alvast selecteren en een verhaal uitlijnen. Het kan leuk worden, maar zal tijd vergen.

The love that mythology is made of

2010-10-11T19:27:00.000+02:00

There are so many yesterdays
But there is only one tomorrow

She said she was the most beautiful woman on Earth
And wars were waged over her lips

At the cocktail party they get weak in the knees
The charming prince displays his trivial skills

An opening door and a gust of wind
All you need

It's disturbingly typical how they go for the unknown
And ignore the familiar

He's standing right there
He's singing of you

But you would brush aside his words
And dive into a stranger tide

There are so many yesterdays
And so many cold-hearted sorrows

But there is only one tomorrow
Let this be your last mistake

Spirit

2010-10-06T00:22:00.000+02:00

Verankert zichzelf
En snijdt diep
Zwarte raaf, kloppend hart
Bloedt dagelijks

Ikzelf
Witblauwe schim
Gebrekkig schuimend op verloren zee
Snijdt diep
Diep

Zwijgte
Genoegen genomen, gedronken
Wat meer
Wat ik?

Waarom?
Jij niet?

Underneath thy scornful sun

2010-10-01T17:43:00.000+02:00

I could say
You're the first one to make me feel this way
But no
I'm gonna make you the last

You could say
It would have been wiser to stay
But that
Is irredeemably the past

Today
It was in those little things you say
Just those remarks
Smooth and fast

They have passed

Now I'm at home

The music I listen to
It sucks

The poetry (I write it too)
It sucks

Anything I say to you
It sucks

Almost everything I ever do
It sucks

The movie they were going to
Supposedly it sucks

I could see the light of day
Breathe in and let it slide
But these words of disrespect
They stay

Carelessly flinging them about
Stabs me in the soul
I am too weird to start and shout
My being as a whole
Is a waste
Too forgetful for your holy taste

Don't worry about it, your highness
Victory is won
I shall helplessly cling to shyness
Underneath thy scornful sun

Kissing a fool

2010-09-25T12:39:00.000+02:00

Thinking back
He sighs
This cruel attack
These lies
Rehearsing what they know
He cringes at the cost
For this girl, once White as Snow
Seems to be forever lost

No romance in sight
Maybe a sentiment here and there
Love in its own right
Friendship, with wear and tear
But now I am forbidden
A presumed pirate with a lust for blood
A man treacherous, unbidden
Dragging her loyalty through his make-believe mud

Don't you trust this girl
Don't you believe she is with you
Don't you cringe as you hurl
Jealousy and restrictions - because you do

An unknown man, an unknown relation
A lack of rights to speak
A loss of words, a separation
For he is strong and we are weak

Why don't you come on over
And stop making a fool out of me
Why don't you come on over

Kortverhaal voor een wedstrijd, ooit eens

2010-09-21T20:49:00.000+02:00

Onthoud, dierbare lezer, dat de verteller van een tekst niet noodzakelijk de auteur is

Ik heb mijn vriendin gedumpt. Ze vroeg erom. Geloof me, ik heb er alles aan gedaan om dit te vermijden. God, wat heb ik dat mens veel gegund. Hoe ik mij heb geplooid voor haar, hoe ik mij in de vreemdste bochten heb moeten krullen om haar toch haar zin te geven. Met haar leven, was alsof ik eigenlijk maar per ongeluk in haar huis, bed en geslachtsorgaan verzeild was geraakt, en dat ik nu herleid was tot een verfomfaaid alfamannetje, met de staart tussen de benen mijn wonden likkend en af en toe eens urinestalen achterlatend op de wc-bril. Het toilet, zelfs dat was mijn territorium niet meer! Ook daar drong ze binnen, als een klotsende, glibberige, glimmende pudding van opgestapelde pretentie. Welke vrouw heeft nu niet door dat een man op het toilet eindelijk eens mag terugkeren naar de tijd dat hij nog een aap was, en dus ongegeneerd scheten mag laten, en mag lachen om de echo’s die zijn anaal onweer veroorzaakt?! God, de stedelijke mentaliteit van dat mens! Zo westers als een hamburger. Niet zoveel vet, dat moet ik toegeven. Haar lichaam was waarschijnlijk de enige reden dat ik voor haar viel.

Het begon allemaal mooi. Terwijl ik mijn zwetende lichaam door de nacht wrong, en me liet meesleuren door klanken en geuren in een zaal waar het ritmische gebonk van pezen en spieren de lucht deed vibreren, waar dierlijke klanken door de menselijke welwillendheid uit de keel werden gesleurd en als een opengescheurde zak mozarella vrijuit hun vruchtvlees deden spatten op de dansvloer, stond zij, eeuwig meubel dat ze is, onverzettelijk te wezen aan de bar. In de ene hand een glas walgelijke schuimwijn, van dat goedkope spul dat je doet denken aan achtergestelde Oostbloklanden waar de Vladimirs en de Nikolai’s elkaar melancholisch het gezicht onderkotsen en dan het volkslied trachtten te doen opborrelen uit hun door alcohol en asbest beschilderde keelgaten, en in het andere een gsm. Er was geen toets op dat ding dat langer dan vijf seconden onberoerd bleef. Man, wat kon dat mens snel sms’en. Je vroeg haar “zeg Jef dat we later komen”, en in de stilte die daarop volgde, keek je ze afvragend aan, met wenkbrauwen gekruld in schooljuffrouwse arrogantie, waarna ze zei “al gedaan”. Nog zo’n venijnig kantje! Het serpent haalde er genoegen uit om stiltes in te lassen, waarin ze blijkbaar mijn hersens wilde horen kraken. En informatie verzwijgen, vond ze ook ronduit hilarisch. Verdomme, hoe kan ik nu weten dat er in beide richtingen trams rijden? Is dat nu zo logisch?! Gek werd ik ervan.

En terwijl langzaam uit mijn poriën de cocktail van cocktails begon te sijpelen, en de testosteron met de kracht van een ontsnapte gorilla met premenstrueel syndroom door mijn aders werd gepompt, sprak ik haar aan. Meer nog, ik waagde het te flirten. Mijn walgelijk debiele brein vond het nodig om toe te geven aan dat vehikel van bebloede tampons en huilbuien, en haar te vragen of haar domme koeienogen misschien ooit de mijne hadden ontmoet, al dan niet tijdens een met puberpuisten volgepropt schoolbal. Wel, ik zei het niet zo, maar ik had het zo moeten zeggen. Dan was het nooit zover gekomen. Dan zou ik bijvoorbeeld niet heel Antwerpen moeten hebben doorwandelen in de regen om een video te gaan wisselen, gewoon omdat ze “Sean Connery een enge man vond” en zin had in iets “romantisch”. Waarna ik dan blijkbaar weer het foute had meegebracht, want “met romantisch had ze helemaal niet de film Lesbian Lovers III bedoeld”. Terwijl dat nu net één van de meest romantische films is die ik ken. De romantiek spat er vanaf. Ongelooflijk dat ze daar over durfde klagen.

En dat stemgeluid! In de dierentuin grapte ik dat de papegaaien aangenamer waren om een gesprek mee te voeren dan haar. En dan was ik nog vriendelijk, want zelfs de drollen van die vogels waren aangenamer om een gesprek mee te voeren. Als zij je aansprak, leek het alsof iemand met zijn knokkels wreef over zo’n rubberen plankje waar men je vroeger mee trachtte te leren zwemmen. En dan maar huilen dat ik onvriendelijk was. Dan had ze me maar niet moeten meenemen naar de papegaaien, ze wist best dat ik graag grapjes maak over haar stemgeluid wanneer er vogels in de buurt zijn! Dat ze me dan mee had genomen naar de giraffen. Die dieren zeggen niks, ze likken maar wat aan de muur of in hun eigen neus. Wat voor vergelijking had ik daar nu uit kunnen trekken. “Ha, schat, die dieren likken nét iets beter aan de muur dan jij!”? Of “Ha, zelfs die bonobo kan beter slingeren in speeltuigen dan jij!”? Maar néé! De papegaaien, wilde ze, want dat waren zo’n “schattige” diertjes. Ik had nooit met haar mogen flirten. Haar dumpen was het eerste dat ik had moeten doen.

Ze begon toen te giechelen. Op dat moment al kon ze mij niet meer boeien, maar voor ik me kon bedenken en me weer werpen in het hormonenbad, waagde ze het weer mijn netvlies te komen binnendringen. Wat volgde was een gesprek dat die naam niet waardig was, want het ging helemaal nergens over, en leidde maar tot één ding. Wel, in feite twee dingen, want het waren twee bedden tegen elkaar geschoven, maar ik moest de uitdrukking in stand houden. In tegenstelling tot zij, die de meest idiote taalverkrachtingen uit haar mouw kon schudden die ik ooit heb gehoord. Met die vriendinnen van haar, lichamelijke manifestaties van het begrip “roddel”, van die meisjes die al rood worden na een glas Ice Tea en je al willen kussen na een stuk chocolade, maar die roddelen over mannen alsof ze boeren waren die het over met hormonen behandelde stieren hadden. Allemaal woorden uit die Flair van haar, dat verderfelijke aaneennietsel van gestold oestrogeen, waar de venijnig gekrulde pen van met lippenstift afgewerkte facelifts heel samenzweerderig praat over dingen waar de gemiddelde vrouw niets van afweet. “Het nieuwste, gewaagde standje genaamd “De Bekkenbreker”: wie kent het niet?” Dat was nog maar het begin van de ellende. Ik was haar slaaf, haar schoothond, haar voetveeg, haar vuilbak.

Waarom heb ik haar gedumpt? Wel, als je dat detail echt wil weten, kan ik je verwijzen naar gisterenavond. Ik kwam thuis van mijn werk, en bij het openen van de deur van dat huis, zag ik haar aan de keukentafel zitten, eeuwig meubel dat ze is. In haar ene hand een fles schuimwijn, zo van dat spul dat je doet denken aan Waalse jongeren die in de lokale steengroeve naar cd’s luisteren die tien jaar geleden hip waren, om daarna hun tongpiercings in elkaar te haken en hun Franse “r” doen rollen in het keelgat van hun anorexiapartners, in haar andere hand een gsm. De gsm die ik nota bene had gekocht voor haar verjaardag! Ik heb mijn ticket voor de stadsderby moeten opgeven voor dat ding.

En terwijl mijn hand op de muur tastte naar de lichtknop, die ik zogezegd al maanden moest herstellen, hoorde ik haar trompetstem snateren “dat Johnny toch maar laat thuis was op maandag” en dat “ze meer dan genoeg tijd zouden hebben”. Ik kon het toen niet laten het licht aan te zetten en mijn rugzak lawaaierig in de hoek van de kamer te werpen, waarna ik op een stoel ging zitten en vroeg wie dat was. Ik kreeg stilte geserveerd, een kop met ijskoude stilte, een glas met stilte dat over de rand droop, over het tafelkleed gleed, met glimmende oogjes likte aan de haartjes op mijn hand. Ik kreeg stilte te eten, ze propte stilte in mijn longen, in mijn maag. En ik, ik kan niet tegen stilte. Ik praat graag, ze noemden mij vroeger ook altijd communicatief, toen ik een speelplaats had omgetoverd in een slagveld na enkele rake opmerkingen aan het adres van een kleurling. Dus stilte is mijn aartsvijand. Ik kan er niet tegen, en verdomme, dat had ze moeten weten! Dat ze tenminste met haar knokkels over een rubberen plankje had gewreven in die stilte, of misschien had ze zelfs kunnen proberen even goed aan de muur te likken als een giraf, of misschien had ze Lesbian Lovers kunnen beginnen naspelen met één van haar vele vriendinnen, maar ik kreeg stilte.

Ik heb mijn vriendin gedumpt. Haar lijk drijft nu in de Schelde.

Verslag van een stervende computer

2010-09-16T00:44:00.000+02:00

ik test of de compute werkt! tot nu toe doet hij niks vreemds, maar wie weet. Rock With You stond op en mama vond het leuk, maar toen ik Got The Hots opzette ging ze weg. Pfuh! Nu ben ik triest en wil ik ze terug laten komen met Rock With You, maar ze zal het toch al niet meer horen. Eens testen.

Zo, nog steeds in leven! Maar dat wult niks zeggen. Het kan nog altijd misgaan. Wegens gebrek aan internet kan ik niet zeggen of het daaraan ligt – al is dat onwaarschijnlijk. Het ligt duidelijk aan de Hard Disk(s) die vermoeid en oud zijn.

Sunset Driver! Vorige keer waren er ook geen voortekens. Dus dat er niets gebeurt betekent niets. En ik zou graag ook eens internet testen. Ik verwacht eigenlijk stiekem gewoon elk moment dat hij crasht. Ongeacht welk programma ik gebruik. Ik zal er eens een paar meer opzetten.

Firefox staat op. Maar daar kan ik niet veel doen. Het is dus wachten geblazen. Wacht, wacht, wacht. In elk geval durf ik met dit arme computertje niet veel meer doen, zelfs als hij dit overleeft. Wie weet wacht hij gewoon een week of twee om het weer te doen middenin een belangrijke activiteit!

Ik herhaal steeds maar weer: dat hij nu niets doet, wilt natuurlijk niets zeggen!

Al heeft hij wel al zijn twee vorige records verbroken. Goed bezig, Macje!

We blijven hoopvol! Al gaan we eten. Zou sluimer iets veranderen aan de overlevingskansen? Vraag ik me af. Laat ik hem maar lekker niet op sluimer zetten!

Hmm, misschien ligt het aan de locatie van de computer. Hij staat nu niet op mijn kamer, en vorige keer dat hij hier stond leek alles ook in orde. Misschien is er iets aan de opstelling in mijn kamer die slecht is. Onder bureau = slecht? Boxjes = slecht?

Eens wat dingen doen die de computer kunnen vermoeien. Aha! Dit lijkt goed te gaan. Pfuh! Wat vreemd – teleurstelling omdat het crashen uitblijft? Ik voel alles aan als uitstel van executie nu. Het kan toch bijna niet dat het plots weer in orde is? :o

Wie weet zetten we hem straks op mijn kamer en crasht hij weer. Pfuh!

Hij doet het goed! Dit is goed. Ik knik instemmend. Alleen: hoe lang moet ik wachten tot ik zeker kan zijn dat hij overleeft? En ligt het écht niet aan mijn kamer?

Test!

Ik kan het tot nu toe een groot succes noemen – hij heeft al vele uren achter de rug zonder problemen. Maar de boxen steken nog niet in!

Love

2010-09-10T23:39:00.000+02:00

She's coming back
Rejoice!
But even as she closes in
Others are dying

Reminded once again
Of his own true self
He hurls himself at her
And weeps -
For she will complete him once more

In the cradle of true love we rock
And observe these starry shores
This Romantic sea of love
Is wild - as it has been many times before

Blessed be your path to her heart, dear friend
You have walked it wearily
And too often alone

As I look up to you, they are blinded by your shadow
Turning to me as the one who creates
If only they knew, from the nymph to the widow,
That it is you who loves and it is you who shapes
These words, these visions, these fates

Could I only step aside
Or find a way to ease your way
I'd do so
So that joyful can be your day
And joyful can be your night

But love, I am a tool
I do not have a clue
I need not remind you I am a fool
Even as I bow my head to you

Summary Of Former Poems, pt. 1

2010-09-05T23:30:00.000+02:00

Impulsiviteit. Hoezeer er ook wordt aangedrongen door mensen uit mijn directe omgeving, het blijft mijn vloek. Het blijft de karaktertrek die ik het minst kan verdragen van mezelf. Degene die mij de meeste problemen oplevert. Combineer impulsiviteit met de gewoonte om absurd lang te piekeren over alles en iedereen, en je krijgt een combinatie die het alleen maar erger maakt.

Wat doet impulsiviteit met mij? Het zijn niet alleen overhaaste uitspraken, aankopen of beslissingen. Dat zijn dingen die ik grotendeels in de hand heb. Waar mijn gruwelijk willekeurige geest meestal toeslaat, is op het vlak dat u onder deze blogpost ziet. De inhoud van die gedichten, maar ook de gedichten zelf.

Ik heb nog veel te leren in het sociale leven. Ik ben een kluns wanneer het daarover gaat. Ik laat kansen liggen, herinneringen, ik schiet niet snel genoeg in actie, ik begrijp signalen niet en blijf over het algemeen te boek staan als een humoristisch aangelegd, zelden serieus jochie, dat tot diepere gesprekken niet uit te nodigen valt. En daarenboven is hij soms grof. En arrogant. Maar dat doet hij duidelijk om zijn onzekerheid te verbergen.

Indien ze dit leest, liefste Lellebel, het te vroeg aanbellen op jouw deurbel heeft me zo'n week lang dwarsgezeten. Omdat zo'n domme dingen, nadenkloze dingen, mijn leven tekenen. Ik denk sneller dan goed voor me is - ik *doe* sneller dan goed voor me is. En ik kan het niet tegenhouden. Dit is frustrerend.

En dan schrijf ik hyperbolische gedichten waarvan ik, achteraf bekeken, niet zeker van ben hoezeer ik het meen en wat ik bedoel. Want dit andere deel van mij overanalyseert mijn hele bestaan, en fluistert me in: "Ben jij wel belangrijk? Voor je vrienden?". Daar gaat het mijn onderbewuste blijkbaar om: erkenning. Expliciete erkenning. En hoe kom ik aan erkenning als ik blijf zijn zoals ik ben, een luidruchtig, niet stil te krijgen kereltje, niet aanspreekbaar wanneer dat zou moeten kunnen, nooit dààr waar en wanneer hij dààr zou moeten zijn?

U raadt het al. Daar kom ik niet.

Of overdrijf ik weer? Is dit een blogpost met impulsiviteit als brandstof? Of ben ik alweer aan het overanalyseren?

Deze hersens zijn een warboel. Ik hak teveel knopen door, of te weinig. En ik kijk naar jullie en geef toe dat ik niet ben wat ik wil zijn - iemand die er IS. En ik hoop stiekem dat ik dat wel ben. En ik zucht om hoe verwarrend ik ben.

Doe je best eens, Van de Vijver.

And there's more, silenced child

2010-09-05T14:05:00.000+02:00

And there's more, silenced child
You should have known I was a fool
My demeanor is clumsy, my mind is wild
I think not, I act, I play by no rule
I simply do

There's more, island dweller
I push away too many
And then try to drag them back
I beg of them all - are there any?
And resume this cruel attack

What monster takes hold of me
What creature inhabits this brain?
This wreck, this trackless train
This lost ship in darkest sea

All this is new to me
And it always will
I stumble and fall
I cannot climb this hill

Forgive me, world
For my uninhibited rage
My ill-aimed frothing and rattling of your cage

I am an old man, Sarah
Forgetful and forgettable
Aiming pistols at them all
Those who'd catch me when I fall

Stuck in the middle with you

2010-09-05T00:16:00.000+02:00

Sometimes I get confused
At their acts and desires
I tend to fear I'm being used
Not aware of what transpires

Behind the scenes of friendship
Underneath the sacred veil
I cannot have this relationship
If I never hear this tale

Torn to shreds
I stand in the middle of it all
Stuck here with you

Yes
You're the only one I've ever understood
The one in this madness who I can stand by
Without fear of doing something wrong

Eggshells
Under my soles
Ignorance forced on me
Jealousy and indifference scorch my pride

What is it they want from me?
Why is it they are haunting me?
What more than this do I want to be?

Will you always stand close to me?

Bang van het donker

2010-08-31T21:31:00.001+02:00

"Ben je bang van het donker? Bang van wat de toekomst brengen zal?"
"Nee. Ik ben zelf de toekomst. Ik breek de kaken van het lot open tot ik er in kan. Ik duw de mistbanken opzij zodat ik kan opgaan in de rook. De duisternis is alleen maar de afwezigheid van mijn licht."
"Maar het is niet juist. Dit is jouw tijd niet. De donkerte is de afwezigheid van toeschouwers."

Lichtblauwe golven licht strelen stoffige planken. Een pluisje danst in de ijle duisternis, onaantastbaar ijl. Een ijzig witte huid kraakt, plooit en breekt. Over het podium gutst het bloed, het warme sop, het rauwe kloppende hart, de trillende pezen. Een druppeltje speeksel gehoorzaamt aan zijn meester. Droge lippen krullen zich om elke frêle letter, een behendige tong proeft elk woord. Een knokig hand, gespannen, wit, prikt doorheen de wanden en de muren van de verwachting. Zwarte schoenen, eeuwenoud, schuifelen over de gestolde zee. Een rij gespleten stoelen wacht.

"Voel je het niet, dan? De zindering. Het maanlicht. Voel je het niet?"
"Het is te laat. Je bent moe. Je moet slapen."
"Ik kan niet slapen. Ik wil dit leven niet missen. Ik wil niet sterven - ik wil leven, dansen, zingen! Binnenkort zijn we dit alles kwijt. En dan is er niets meer om voor te leven."

Een traan. Een papieren vlinder brandt boven de smeulende resten van een verwenste jongensdroom. Het doet pijn, maar het moet eruit. Het moet eruit geworpen worden, met hete lucht, met een gebroken ruggengraat. De haat, de messen, de dolken moeten verworpen worden. Dit licht moet schijnen. Helderder. Een straal rond mij. Ik wil vannacht een god worden. Ik wil elke avond weer mijn kroon dragen. Tweemaal zeven letters priemen door het netvlies. Een onaantastbare schoonheid, een gebarsten vorst. Iemand moest het doen; deze dolle tocht, deze vulkanische opflakkering, deze momentane helderheid. Er waren nog teveel pijlen over. Sleep hierheen. Breek die nek.

"Denk je nu echt dat ze je terug willen?"
"Terug? Ik ben niet weggeweest, vriend. Ik ben de cheerleader van de planeet."
"Je bent verdorven. Verwelkt. Ik walg van je."
"Doe maar. Jullie doen allemaal maar. Jullie mogen me allemaal haten. Mijn leven opeisen, mijn ziel, mijn tijd, mijn passies, mijn driften, mij leegzuigen, en dan mogen jullie rond mijn lijk komen staan en zeggen dat ik geen ziel heb, geen leven, geen passies, geen driften. Jullie mogen mijn bloed opdrinken en klagen dat het slecht smaakt. Jullie mogen mijn gezicht slaan, eindeloos vaak, en kreunen omdat je knokkels pijn doen. Breng jullie pijn. Begraaf mij er in. Het voedt mij. Het doet me niks. Ik wacht tot julle klaar zijn, tot jullie uithijgen, en dan sta ik recht en vertel hetzelfde, opnieuw."
"Je doet maar, jij creatuur. Maar dit keer lukt het je niet."

Onbevreesd. Zenuwachtig, dat wel, maar opnieuw zichzelf. De gieren hebben op zijn schoot gezeten, de honden hebben in zijn hielen gebeten, maar als een verdroogde eik breekt hij de weerstand. Alleen, … Hij is alleen. Wat heeft hij overgehouden aan het uitdelen van liefde? Niets. Bloedzuigers die slapen in zijn bed. Roofvogels die azen op zijn schatkist. Een drijvende ster, in de spookachtige nevels van dit universum. Een zouten druppel, een tollende magiër, een neergeslagen dromensmid.

"Wat is jullie probleem toch?"
"Ons probleem? Zie je dat zelf niet? Ben je zo blind voor jezelf?"
"Wat doe ik dan mis?! Zeg het me! Welke regels overtreed ik? Ik ken jullie regels niet. Ik wil gewoon proberen zijn zoals jullie, maar ik krijg de kans niet."
"Je bent klein. Ga weg."
"Ik wil gewoon mijn zin doen. Schrijf maar met jullie pennen op mijn huid, eeltig van de schrammen. Ik wil gewoon zorgen dat mijn kant van de maan iets harder schijnt. Dat er zover ik het kan helpen meer zonnestralen zijn."

De zon is net op. En het bewijs dat teveel je best doen, niet werkt, slaapt niet meer. Er is geen hoop meer. Een zonnestraal sterft en stort neer. Een mens met al zijn zwakheden, een engel, blind voor de echte wereld, huilt en vervaagt.

"Ik wilde gewoon in alle rust doen wat iedereen altijd al van mij verwacht. Doen wat ik graag doe."
"Ga weg."
"Het spijt me. Ik deed m'n best."
"Ga weg."

En heel de wereld raakt zijn kampioen kwijt. Zijn heldere wraakengel. Zijn hoop. De tijd is op. De show is over. Dit was het dan.

"Dit was alles. Meer kan ik jullie niet geven. Doe ermee wat je wilt." zuchtte hij. En met een fluistering van zijn mantel, wentelde de koning zich in zijn vergiffenis en zijn eeuwigheid.

I Do Not Give Up On Others

2010-08-27T00:06:00.000+02:00

I do not give up on others
But they do not see
If only they knew how much it bothers
That they seem to give up on me

All day long I live for their words and kindness
Worrying about how they think of me
Am I expecting too much? Is it blindness?
If not me, then who am I to be?

Please love me
Please confide in me
Please let me be of importance
Please let me matter

I have never given up on others
But sometimes, eventually
They have given up on me
If only they knew how much it smothers
To be less than you want to be

I want to be the kind of person people want to be there
Someone you know is your friend
But I can only do wrong, and it’s not fair
They misinterpret every hand I lend

How can you repel by liking?
How do I scare off those I admire?
I find it hurtful and very, very striking
That my water is fuel to their fire

As I tremblingly listen to your preaching
I remember my flaws
As you slap the hand I am childishly reaching
I kiss the lion and it closes its jaws

Her

2010-08-25T15:26:00.000+02:00

Her shining eye
Her radiant smile
Her much too shy
Her perfect style
Her dazzling hair
Her helpful mood
Her longing stare
Her nurturing food
Her being so kind
Her being so good
Her heart to find
Her all she could
Her love to share
Her spirit to see
Her mind, her care
Her having me
Her brilliant skill
Her healthy taste
Her helpful will
Her so amazed
Her boyish smirk
Her girly grin
Her talent at work
Her modesty to win
Her beloved attention
Her honest approach
Her lack of pretention
Her being a coach
Her light in my life
Her warmth in my heart
Her challenge to strife
Her eagerness to start
Her quirks, her traits
Her pout as she waits
Her looks, her gaze
Her tendency to amaze
Her raising of my stakes
Her hand when I fall
Her compassion for mistakes
Her self, my all

To Be More Romantic

2010-08-14T13:06:00.000+02:00

O! You giants of the word
You earth-shattering smiths of the letter
If only I could have overheard
The teachings that made you better
Shelly! If I had flown with your sky-lark
I’d write of clouds, of sunlight, of dark
Byron! You’d inspire my writings of love
To rival Scripture, love above
You nature-prophet, you sage of Lakes
If only I had what it so clearly takes
And you, Coleridge! You visionary eagle
I would have built your pleasure-dome
Rivalling the warmth and beauty of ancient Rome
No more weakness, but strength stout & regal

I don’t want to sound pedantic
But I’d kill to be more Romantic

Het begin van een nieuwe poging

2010-07-14T23:38:00.000+02:00

Jelle voelt iets borrelen. Dit is de eerste eruptie:

Hoofdstuk 1

Het is een koude nacht buiten de muren, maar binnen verdrinkt hij. Zijn halfnaakte bovenlijf drijft in het zweet, glimmend in de gele straatlampen. De gordijnen zijn open, een toegeving aan de wazige bezoekers van het asfalt. Zijn ongewassen haar plakt in zijn nek. Onvolwassen haalt hij diep adem, zijn hele borst opgespannen, zijn ribben zichtbaar onder de schrale huid. Op de met bruine vlekjes besproeide borstkas wordt het lichtblauwe televisiescherm geprojecteerd. Zijn ogen flitsen over het scherm, dwangmatig knipperend, alsof een Russische dictator hem gehoorzaamheid tracht bij te brengen. Het is half vier en de wereld doet hem pijn.

De zwarte zetel plakt aan hem, als een Afrikaanse geliefde die klagerig naar hem verlangt, met witte ogen en hysterisch blanke tanden. Elke zender is op dit uur een ode aan de slaap. Een ode aan de verveling en het vervellen van de kijker. Twee Poolse meisjes kronkelen zich over de camera, een uitgemergelde jongeling smeekt om meer telefonische dwazen en de gehele tijd zoemt de technomuziek doorheen de gezonnebrilde Europeanen. Het wordt steeds later en slapen heeft nog steeds geen zin.

Hij slaapt niet. De haartjes op zijn magere benen voelen koud aan, alsof de wolven uit de kleuterklas hem na decennia van goocheltrucs hebben teruggevonden onder de zetel, en hijgen om zijn kippenwitvlees. Hij vindt geen zender. Hij heeft de film al uitgekeken, zich geïrriteerd aan het textiel van de kussens, zijn vrouw stilzwijgend de kamer zien verlaten, angstvallig geluisterd naar het gesmak van zijn stiefzoon in de keuken. Maar in het ivoren huis is nu alleen de reus nog wakker, met als enige lichtbron het geflits van de op ether gebaseerde stroom geld. Een traan wordt uit zijn ooghoek geperst. Dalus is de zon vergeten.

Zou hij niet naar boven gaan? Hij is tenslotte een onderdeel van dit gezin. In het bed van zijn vrouw slapen zou niets vreemds zijn; hij doet het tenslotte al een lange tijd. Maar vanavond ziet Dalus het nut niet meer. Hij tast met zijn vingers in zijn doorweekte oksels en zucht. Hij is het rechtstaan, het opstaan en het weggaan verleerd. Al gelooft hij niet in reclame, hij kijkt er wel naar. Al raakt hij geamuseerd door het zeemzoete Oostblokaccent van de halfnaakte meisjes, hij kan zijn opwinding over hun trillende lichamen niet verbergen. Hun lila-rokjes snijden diep in zijn netvlies, zijn netwerk en zijn zenuwen en duwen hem in een rij van zwaarlijvige mannen, krabbend aan hun onderbuik, proevend van hun luizen.

Bij de tweeëntwintigste keer dat hij de knappe nieuwslezeres haar vage glimlachje ziet tentoonspreiden bij het woord “Sinterklaas”, zet Dalus zonder enige waarschuwing aan zichzelf of de woonkamer het scherm af. De duisternis valt over hem neer alsof een wit, vochtig kleed over zijn kromme rug wordt geworpen. De gordijnen zijn nog open. Zijn aardrijkskundelijf hijst zich recht en met een argwanende blik op het oranje asfalt trekt hij de witte gordijnen dicht, onhandig zijn teen stotend tegen de zetel. Onwillekeurig tikt hij met zijn knokkels tegen het raam en draait hij zich om, naar de deur. Onderweg valt de dorst aan. En de honger. De dwang om een frituur te overvallen – al is dat achteraf altijd teleurstellend. Dalus krabt aan een moedervlek.

Hij negeert de lust om de keuken te bezoeken, opent de deur en gaat de trap op, met zijn rechterhand over de gladde muur glijdend. Het is niet ver en in de slaapkamer slaapt ze in alle kalmte. Waar hij uren over heeft gedaan, zal bij haar in enkele seconden voorbij zijn. Dalus heeft het nooit aangekund tijd te verliezen. Hij vult zijn uren met leegte en klaagt achteraf; maar hij doet tenminste iets. Sommigen spenderen hun tijd met drinken en feesten; Dalus is een normale mens. Hij heeft zijn computer, zijn muziek en zijn bezoekjes aan de dichtstbijzijnde stad. Hij werpt zijn broek over een stoel en kruipt onder het deken, liggend op zijn rug. De klok tikt zachtjes en het huis ruist als een rij populieren in een dorpse storm. Of is het de ademhaling van de vrouw naast hem?

Ze ademt zoals ze leeft; te luid, maar verdraagbaar zolang je even luid bent. Ze slaapt zoals ze wakker is; aanwezig en aanspraak makend op de helft van je bed. Dalus kijkt doorheen de lichtflitsen van zijn geteisterde oogwit naar haar zwarte haren, haar naakte schouder en het witte deken dat haar lichaam koestert. Hij heeft het gevoel met geen enkele ademteug voldoende lucht binnen te krijgen en probeert een salvo aan gigantische slokken lucht om dat tegemoet te komen. Dalus raakt in paniek om deze verstikking en draait zich op zijn rug, handen op de borst, ogen gesloten, en probeert te slapen. Hij heeft een slaapprobleem.

Herinnering aan mezelf

2010-07-14T21:46:00.000+02:00

Jelle Van de Vijver, je moet soms eens echt iets schrijven.

Love lost but not forgotten

2010-06-25T15:02:00.000+02:00

Love lost
But not forgotten
A life taken
A life given
A soul shaken
A ray of heaven

You gave us a piece of paradise
You loved us without compromise
But they used you to advertise
Greed, ignorance and hatred

What can be simpler than to be
A child, an honest man?
What is there nobler
Than to love, to give all you can?

What can be crueller than to destroy
Purity?
What can be more dark
Than extinguishing the light?

Years will pass
And you will always have existed
Centuries will pass
And you will always have existed

You have been here
You were there
Now rest well, my dear
You have given us a world to share

Melancholy madness

2010-06-16T23:36:00.000+02:00

In de tuin ruikt het naar mieren. Niet noodzakelijk naar mieren, maar naar de geur van gehurkte exploratie, klauwen door aarde en ritselen door bloemenperken. Ik onderdruk de neiging om met blote voeten over het gras te hollen en me op de grond te laten vallen - maar waarom eigenlijk?

Had ik maar herinneringen aan de dingen die ik wil. Kon ik maar terugkijken naar momenten die ik rond me heen zie maar niet beleef. Besefte ik maar de ironie van iemand die zelfrelativering en wereldliefde propageert, en toch larmoyante klaagzangen aanheft over triviale dingen als zijn prille bestaan en het verloop daarvan.

Herinneringen aan activiteiten met vrienden, aan de sterrenhemel op een zomers terras met liefde om me heen. Aan cinemabezoekjes en openbloeien. Het ontplooien van mijn bestaan, op een normaal tempo.

Ik ben te laat geweest met alles, en nu ben ik gedoemd tot melancholie. Ik voel het al aankomen, hoe ik de rest van mijn leven zal spenderen aan het betreuren van alle gemiste kansen, alle overgeslagen zijweggetjes, alle weggewimpelde voorstellen en voor mijn computer bestede dagen en nachten. Ik zal mijn verleden zowel gaan verheerlijken als betreuren.

Er is zoveel meer dat ik er mee had kunnen doen. Ik had meer kunnen doen met mezelf, met anderen, en met de wereld. Het duurde tot ik 18 was voor ik mezelf vond, voor ik durfde iemand te zijn, voor ik contacten legde die ik in stand wilde houden, voor ik naar mezelf kon kijken en zeggen: "Je bent iemand geworden, Jelletje."

Ik besef maar al te goed dat niemand zijn leven kan leven zoals ze willen, en dat niets zo nutteloos is als je verleden proberen te veranderen. Maar dat knagende gevoel dat ik voel vanbinnen, moet ik maar opwarmen met de vlam van mijn liefde voor de wereld, en met de hamer van mijn vastberadenheid smeden, doen buigen, totdat het wijst in de richting van de toekomst.

Hoezeer ik in het verleden me ook hebt teruggetrokken en een plethora aan magnifieke herinneringen links heb laten liggen, ik moet de toekomst bij het nekvel grijpen en alles er uit schudden wat er in zit. Natuurlijk zal ik nog vaak terugkijken en het hoofd schudden, denkend aan dat magere, bleke kereltje dat niet besefte hoe mooi de wereld was, en zal ik nog steeds in elkaar krimpen als ik voel hoe bij het maken van de ene keuze alle andere keuzes afgeknipt worden en sterven.

Ik zal dan maar wraak nemen op de toekomst. Door wie ik zou moeten zijn geweest voor dit moment, te zijn nà dit moment. Door te zijn wie ik moet zijn en de wereld te bekijken in plaats van ze met mijn oude, ongeïnteresseerde blik te negeren. Ik beloof plechtig aan alles en iedereen dat ik er een punt van zal maken om alles er uit te halen wat er in zit.

This morning I saw an ant

2010-06-01T01:44:00.001+02:00

This morning, I saw an ant
Crawling under the leaves of an overarching plant
It took me back to a younger me
As I stood in the shadow of an ancient tree
Its journey was bold, valiant its quest
Communal Labour will never rest
Yet where is this industrious I?
Who crawled the grass and spied with eye?
Which stones do I turn, which spider do I tease?
Where are the muddy patches on my knees?
Gone, they are, buried in the sand
Time has taken curiosity by the hand
And he spoke: “Let him be, let him go.”
But no! I say, no!
As I gazed upon the metropolis of vines
And the law-abiding ant, at work when the sun shines
I was reminded by memory, that powerful tool
That I have been a sloth, I have been a fool
Why did I look for beauty? Where did I look for bliss?
It was right there all along, yet so easy to miss
Go outside, youth of the nation
Meet with your friends, make recreation
Splendid is the sky, wondrous is the land
I beg of you, take each other by the hand
And thank yourself for seeing
The simple joy of being
As I write and read and learn
In my heart I’ve made a turn
No machine shall rule this mind
No screen shall cast me blind
I throw aside these chains that hold me
I gleefully bow to those that scold me
Nature, take me back, as I am your son
Rain, cover me, and shine on me, sun
I shall write and I shall read
I shall love and I shall heed
Your call
Because you, world,
Are the greatest love of all

"Bij Sint-Joris!"

2010-05-28T13:13:00.000+02:00

De aandachtige lezer of de gemiddelde kennis van Jelle Van de Vijver weet dat ik voornamelijk schrijf aan een fantasyroman, grotendeels als amusement, en nog steeds plannen koester om een iets serieuzer boek te schrijven. Maar het wordt misschien eens tijd om mijn oudste en nog steeds springlevende project in de bloemetjes te zetten: Freddy de Blauwe Ridder.

Freddy de Blauwe Ridder is maar één van de tientallen strips die in ons huis zijn geproduceerd. Allemaal bestaan ze uit A4-tjes vol met prentjes, getekend met ‘zwart stiftje’ of vulpotloden. De behandelde onderwerpen zijn bijna steeds parodieën op bekende films of TV-series, andere strips, of behoren tot het alternatieve universum waar Gerry 1, Rakim Al’Fayed en Sunny Jim de plak zwaaien. Ik moet u er niet op wijzen dat deze strips barsten van het soort humor waar enkel jonge kinderen toe in staat zijn, en in mijn geval veel bloed, chronologisch fout afgebeelde tekstballonnen en een over het algemeen zwakke beheersing van de menselijke anatomie.

Mijn broer zal mij het wel niet kwalijk nemen als ik zeg dat mijn stripproductie aanzienlijk succesvoller was; het overgrote deel van Sander’s strips beperken zich tot twee prentjes, die altijd hilarisch waren, maar waarna de inspiratie uitgeput bleek. Dat gezegd zijnde, is mijn broer één van de beste tekenaars die ik ken, dus meer zeg ik niet. Mijn strips zijn gekenmerkt door hun lengte, de weinig geëvolueerde tekenstijl en absurde humor. Veel van de moppen zijn van het type “in mijn hoofd klonk het grappiger”.

Maar toch zijn deze strips, al zeg ik het zelf, gewoonweg grappig. Of het nu de illustraties zijn, de visuele moppen of de vreemde uitspraken, het getuigt allemaal van een soort humor waar ik nu al lang niet meer aan kan tippen. Mijn broer zei het het best toen hij zei: “Wij gaan nu nooit meer zo grappig zijn als we vroeger waren.” Ik kan uren tekenen aan een parodiestrip, maar nooit zal ik kunnen evenaren wat ik toen deed. Eén blik op zo’n pagina, en ik zie dingen die ofwel volkomen per ongeluk buitengewoon grappig blijken, of dingen die zo flauw of onbegrijpelijk zijn dat je niets anders kan doen dan lachen. Het is vooral opvallend dat de grappigste momenten gebeuren net wanneer ik minder mijn best deed, en wanneer ik lang uitgesponnen moppen trachtte te maken, die volkomen in het water vielen.

Wat is er zo allemaal voortgekomen uit het productiehuis Beastmaster? Een parodie op Pokémon, getiteld ‘Pokémom’ (vraag me niet waarom), waar Stash Ketchup, een best wel hilarisch geïllustreerde halvegare, met wat alleen maar met cheatcodes te verklaren gemak de wereld van Pokémon onderwerpt aan zijn gezag.

Minstens twee strips over Star Wars. In het ene verhaal wordt Omie Pan achtervolgd door een leger van schuldeisers, huurlingen en artsen van een psychiatrische instelling, en roept hij de hulp in van ‘Damn’ Solo om zijn hachje te redden. In de andere strip, die waarschijnlijk de eer toekomt mijn eerste strip ooit te zijn, draait het verhaal rond Babakin Skywalker (wiens enige woorden in de strip ‘Yeah, cool!’ zijn).

Een heel erg lange strip gaat over het leven van Gerry 1 en zijn broers en vrienden. Deze strip is waarschijnlijk het toppunt van bizarre humor en vreemde personages, maar aangezien dit een universum op zich is, ga ik dit houden voor een volgende keer.

Ik herinner me nog een strip over een soort Wacky Races-universum, met Enrico Mozarella en Vincenzo Tandpastasmile als enkele van de deelnemers. De finish is nooit gehaald. Twee lange strips bestaan uit twee teams van stokventjes die een voetbalwedstrijd spelen – steevast een bovenaards goed team tegen een team gevuld met ‘Jos’, ‘Ludo’ en ‘Louis’. Eervolle vermelding komt nog toe aan Superbompa (speciale kracht: lezen met zijn ogen toe!), die ontdekt dat zijn polshorloge vijf minuten achterstaat, en in een poging de schurk die dit gedaan heeft te verschalken, van een appartementsgebouw valt.

Danny Vijt, een strip volledig geïnspireerd op de gelijknamige ex-Rode Duivel en mijn moeder die zich nog herinnerde dat hij tegen de Russen had gescoord, werd een strip over een agressieve dronkaard, in niets enigzins gelijkend op de onfortuinlijke échte Danny, die met zijn vriend Joske een voetbalteam uit het slop haalt, een job aanneemt als ninja, politieagent, of in een woedende bui zijn zoon aftuigt. Een postmodern juweeltje.

Maar, ere wie ere toekomt: Freddy de Blauwe Ridder is de enige stripfiguur die zich heeft weten te handhaven. Inmiddels is de zestiende aflevering in de maak. Nu, wie is deze Freddy? De Blauwe Ridder ontstond toen mijn broer opmerkte dat ik altijd erg kleine mannetjes tekende, en dat ik eens een groter ventje moest tekenen. Ik tekende een ridder met een Freddie Mercury-snorretje en een sigaret in de mond, een schild op een sokkel en een man met een slap handje naast dat schild, en noemde deze ridder ‘Freddy, de Blauwe Ridder’, qua benaming een weinig hilarische parodie op ‘Johan de Rode Ridder’, mijn all-time favourite stripheld.

De eerste strip is dan ook één en al kalkeren van Johan, het overnemen en licht manipuleren van uitspraken uit die strips of het zelf imiteren van Vandersteen’s tekenstijl, met afschuwelijke gevolgen. ‘Het Schild’ is dan ook een klassieker geworden, met bekende zinnetjes als “Daar is Arnold, de houthakker!”, “Je bent je naam niet waardig!”, “Plots: een ninja!”, “Het is roekeloos ons pad te kruisen, Freddy! Hoe heet je?” en “Aan lafaards maak ik mijn zwaard niet vuil.” Vraag me niet het verhaal te reconstrueren – en dat geldt bijna voor alle Freddystrips.

Na dit pareltje der parodieën, met een zelfingenomen, tactloze en fysiek onoverwinnelijke held in de hoofdrol, verschijnt de tweede editie, ‘Het Lepeltje’, waar de belangrijkste sidekicks worden geïntroduceerd, in een zoektocht naar Freddy’s ontvreemde eetlepel. Rudon, een vriendelijke boswachter, jegens wie Freddy een onbegrijpelijke haat koestert, de krankzinnige tovenaar Edward en de short-lived Gorpion. Samen trekken zij doorheen een pretpark vol met RPG-geïnspireerde puzzels, naar het kwaadaardige rijk van Kabaal, de Prince van de Duisternis, alwaar Freddy plots sterft en de strip eindigt met een onverwachte cliffhanger.

De derde strip heet dan ook ‘Ontsnapping uit de hemel’. De Blauwe Ridder verlaat de hemel, vermoordt onderweg Satan, en eist zijn troon weer op. Nadien voert Freddy een korte maar hevige strijd met de koning van Frankrijk. (“Dat komt ervan, als je graan en vlees wilt ruilen met Freddy!”) Freddy blijkt een man te zijn die iedereen kan beledigen zonder repercussies, een soort Lambik met de fysieke kracht van Jerommeke, en mijn humor draait op volle toeren.

De eerste barsten verschijnen in het tot dan toe ongehavend fundament van Freddy de Blauwe Ridder. In ‘De Tijd’ ontwikkel ik een nodeloos complexe plot, met het geheime genootschap ‘De Pindanoten’, tijdreizen, het vermoorden van Julius Caesar, het verwerken van Jezus Christus in een aardbeitaart en op het einde allerlei cross-overs met Gerry 1, The Red Hot Chili Peppers, Rudon als homoseksuele levenspartner van Freddy en mezelf die Freddy als aquariumvis gadeslaat. Een krachttoer die ik uit mijn mouw schudde zonder al te veel besef van narratologie, blijkbaar.

De volgende strip brengt Freddy naar de woestijn van Afghanistan, alwaar hij Osama Bin Laden naar zijn huis terugbrengt en vervolgens een kwijlende neger met zo’n honderd verschillende namen helpt bij het beroven van het kasteel van Moellah Zundi. Freddy is eens te meer onaantastbaar enerzijds, en oliedom anderzijds, maar in zijn universum is deze ridder oppermachtig.

Na ‘Ontsnapping Uit Afghanistan’ besefte ik dat ik misschien terug moest keren naar het verhaal van het Schild. Freddy ontdekt dat hij een highlander is, en onsterfelijk is, maar dat geldt ook voor de kwaadaardige heer wiens hoofd uit een ghettoblaster bestaat, Kabaal. Wanneer die de wereld tracht te veroveren door middel van bladwijzers, begint Freddy aan een heroïsche tocht over ravijnen en door pygmeeëndorpen, tot hij in een bloederig gevecht met Kabaal zijn aartsrivaal doodt, maar zelf ook het leven laat. Hij ontwaakt ‘in 2002!’

De volgende strip is dan ook het begin van het einde van de hele tijdreis-sage. Deze strip heet ‘De quadrangulaire quasar-queeste qua quadrafonische quastrix-quarantaine quinquagesima’. De plot is eens te meer een ongrijpbaar, obscuur wezen, dat zich waagt aan Chuck Norris, klonen van allerlei personages, ’t Ruimerke, Ben Crabbé, een ruimte-expeditie naar een vierkante ster, een sprekende pot pindakaas als raadgever en Freddy die het woord ‘nigga’ in de mond neemt.

Het werd erger. In het ambitieuze ‘Histories’ staat Freddy aan het hoofd van een wereldrijk. Hij laat monumenten in zijn naam optrekken over heel de wereld en regeert met ijzeren hand, wanneer hij plots beslist de 7 dragonballs te gaan zoeken. Na één dragonball echter werd ik mij duidelijk bewust van de nakende teloorgang van wat eens een geslaagde parodie op de Rode Ridder was, en brak ik de strip gezwind af met de woorden “Onze held schaamt zich om de daden die hij heeft verricht (de wereld verbeteren), zodat hij deze niet laat publiceren”.

De revival kondigt zich aan met ‘Het Oog van Okrach’, na een pauze van zo’n twee jaar. In deze strip zien we Freddy met een verzorgdere tekenstijl (maak u geen illusies, mijn tekentalent is gering) en het typische Rode Ridder-taalgebruik dat hij vanaf nu zal spreken. “Ho, kinkels, staakt deze nodeloze twist!” klinkt ons in de oren, waarna de Ridder op één van zijn zwerftochten geconfonteerd wordt met het bestaan van een duistere tovenaar, genaamd Okrach, die “de slaven tot slavernij dwingt!”. Freddy besluit meteen de slaven te gaan redden.

‘Het Rechtse Regime’ vertelt over Freddy’s vruchteloze poging de slaven te bevrijden. Hij ontwaakt in zijn kasteel met geheugenverlies, en door het systematisch beledigen en terroriseren van onder andere Strombu de kok en Edu de jachtopziener, ontdekt Freddy wat er is gebeurd. Rudon en Edward verschijnen weer, en maken Freddy attent op de dreiging van Okrach, waarna hij begint aan zijn lange trektocht. “Gij spreekt als waart gij een ridder zijt gij een ridder?” vraagt een pelgrim. En ja, Freddy is duidelijk weer een ridder, met een iets menselijker kantje zelfs, wat blijkt uit zijn vertwijfeling wanneer hij aan geheugenverlies lijdt en zijn blinde vertrouwen in Pindakaas, zijn raadgever. Maar hij blijft een man met sublieme reflexen en een volkomen gebrek aan respect voor zijn medemens.

De volgende strip, ‘Het Laatste Hoofdstuk’ is het hoogtepunt van Freddy’s strijd tegen Okrach. Een Lord of the Rings-geïnspireerd epos, vol van veldslagen, dramatische poses en heldhaftige toespraken is het gevolg. Freddy’s toespraak duurt zelfs zo lang dat hij het eindgevecht mist, en zelfs voor het vermoorden van Okrach komt hij te laat – bij het buigen van zijn hoofd heeft die zich met de scherpe neus van zijn helm al in het hart geprikt. Freddy reageert zich af door God te beledigen, zichzelf een medaille voor uitzonderlijke moed te schenken en te besluiten – net als ik – op vakantie te gaan naar het verre Toscane.

‘Toscaanse Twisten’ was een poging tot een historisch verantwoorde strip met een duidelijk afgelijnde plot, maar temidden van de Italiaanse veldheren, educatieve intermezzo’s, burgeroorlogen en verwarrende wisseltrucs met valse munten en kunstschatten uit het klooster, staat er weinig van het verhaal recht. In deze strip ontmoeten we waarschijnlijk het bekendste zijpersonage: Poggibonsi, een immer trouwe, 12-jarige, gebochelde melaatse van zo’n halve meter groot, en Freddy’ schildknaap.

In ‘Bloedbroeders’ krijgen we eindelijk net dat ietsje meer inzicht in het verleden van de illustere strijdheer, wanneer we zijn broer Gorginio ontmoeten, die Freddy bijstaat in een trektocht naar het rijk van Kanaal, de broer van Kabaal. De gemoederen raken echter verhit – Gorginio is dan ook zowat het eerste personage waar Freddy als soort godheid geen vat op heeft – en afgezonderd van elkaar reizen ze verder. Het moeilijke in deze strip was duidelijk de balans tussen Freddy als oppermachtige, gedesinteresseerde ridder en Freddy als strijder tegen het kwaad.

‘De helse held’ verwijst dan ook naar Freddy’s illustere status als redder van het land, aangezien hij zélf zowat het meest kwaadaardige creatuur is dat ik ken. Deze strip is tot nu toe de langste en meest dramatische die ik ooit heb getekend. We krijgen veldslagen, vechtscènes, folteringen en uitgebreide dialogen, verdriet en angst, hilarische intermezzo’s met Kanaal en Arnold de Houthakker als zijn gevangene, folterhoeden, de langverwachte terugkeer van échte humor en de hereniging van Freddy en Gorginio als broers.

Helaas was de ‘jus’ er een beetje uit. Wanneer in ‘Het Zwarte Genootschap’ Freddy aan zijn heerschappij begint, maar geconfronteerd raakt met een duister verbond dat naar zijn dood streeft door het opnieuw tot leven wekken van Bogonoll, de duistere heer, blijkt dat ik niet goed meer in staat ben tot een boeiende vertelling.

Dit probeer ik momenteel goed te maken met ‘De Laatste Pijl’, waarmee ik nog dichter naar mijn roots terug wil keren dan met ‘Het Oog van Okrach’. Freddy ziet zich genoodzaakt een mysterieus kasteel te bezoeken, waar hij verwikkeld raakt in een gevecht tussen een groep rebellen en een verdachte raadsheer. Ook zien we hier voor het eerst iets wat lijkt op romantiek – dat is eerder te wijten aan mijn tekentalent omtrent vrouwen dan aan een vrouwonvriendelijke houding in de strip.

Freddy De Blauwe Ridder heeft veel ups en downs gekend, maar is nog steeds ‘standing his ground’. Al ben ik vaak verdronken in pogingen om een verhaal te creëren, en zijn mijn verhalen bijgevolg onbegrijpelijk en irrelevant, en beginnen de tekstballonnen steeds groter te worden, daar stoort de lezer (bijna letterlijk) zich blijkbaar niet aan. En Freddy is een ontzettend vruchtbaar personage – een Don Quichot, maar dan eentje die gelijk heeft, een arrogante ridder met een ego dat hij eigenlijk wel verdient, een man met een verborgen agenda. Zelfs al toont hij zich soms menselijk en bezorgd om zijn medemens, hij blijft alles doen om zijn eigen bestwil.

Misschien probeer ik het ooit eens in prozavorm. Al gaat de magie van de gekunstelde prentjes dan wel verloren.

All Is Art

2010-05-23T10:09:00.000+02:00

Where are they now? Would you look at our world?
It is a swamp – a den of evil, a pit of disgust
Where every paint spilled, every hand twirled
Is Art – and who can deny, when in art, all is just
And all is justified?

This planet is a place where genius is respected, once died
Gratification rules surpreme, making love is taking love
We trample the sky-lark and we roast the lamb
I know not who we are, only who I am
I am slowing down, toning down the light

Ubi sunt? said the madman to his knife
What of men, of flesh and blood, when the races are in strife?
There is no more harmony, no more beauty, the artist is dead
Mammon rules surpreme, he paints our black doors red
Where Is Art – and who can still fly? When in Earth, all is dust
And all is justified?

Walt Whitman, why did you leave?
Why did you leave your grass?
There is no more God to believe
No more teacher, no more class
And all is justified

And you, dancer of the moon
You were too late, and much too soon
If only we could see what we are, what to be
What to admire and what to see
What the land, and what the sea
What the flower, and what the bee
What the inspiration, and what the idea

Where are they now? Did you ever look at your world?
Was it a disaster – a loose dog, running from its master
Where every saint killed, every untruth unfurled
Was Art? Where every lie, was just
And all was justified?

Dialoog met de waarheid

2010-05-08T00:51:00.000+02:00

"Maar nee, Jelle, jij bent een fan, jij bekijkt alles door een bril."

"Laten we het erop houden dat niemand de waarheid weet."

"Komaan, geef toe, hij deed echt wel bizarre dingen."

"Welke bewijzen? MJ-fanfora? Dat zijn geen bronnen."

"Ja, natuurlijk zeggen die dat."

"Amai, ik zou nooit hebben gedacht dat jij dat zo erg vond."

"Jelle, jij bent gewoon bevooroordeeld."

"Wiens schuld? De media zeker? 'Weih, de media zeggen dat, op het forum zeggen ze dat niet!' Komaan, Jelle, je beseft toch wel zelf dat dat geen bron is."

"Ah? Van welke site? MJBESTEVER.COM?"

Het lijkt wel een schande om fan te zijn van één van de beste artiesten alle tijden. Het lijkt wel een schande om fan te zijn van de meest onschuldige, vredelievende, zachtaardige, beminnelijke en heldhaftige mensen aller tijden.
Het lijkt wel een schande om fan te zijn van één van de meest misbegrepen, één van de meest onrechtvaardig behandelde, één van de meest onterecht zwartgemaakte mensen aller tijden.
Het lijkt wel een schande om te begrijpen dat Michael Jackson het dichtste bij pure onschuld was dat de mensheid ooit is gekomen. Om te begrijpen dat de bekendste mens ter wereld een unieke mens was, een voorbeeld, een proefkonijn, om te zien wat afzondering en haat doen met een mens.
Het lijkt wel een schande om te geloven in de onschuld van een man die het mooie ziet in de kleine dingen des levens, wiens hart breekt bij het zien van de meest fundamentele onrechten, die zijn leven lang wijdt aan zijn wereld en het welzijn daarvan.

Het lijkt wel een schande om niet te aanvaarden dat Michael Jackson gewoon raar was, maar om hem te begrijpen, om hem te doorgronden, om in te zien dat de wereld hem zo had gemaakt. Om niet te aanvaarden dat Michael Jackson een monster was. Om te beweren dat wij de monsters zijn. Om te beweren dat in een wereld van verzuurde, corrupte mensen, iets puurs en onaangeroerds als Michael Jackson iets unieks was, iets dat gekoesterd moest worden. Om in te zien hoe tragisch het is dat wij mensen de enige bloem die in lange tijd bloeide op ons slachtveld van geweld, haat en jaloezie, te vertrappelen.

Het lijkt wel een schande om in tranen uit te barsten bij het zien van een gefolterde man die een zonovergoten rechtsgebouw uitwandelt, met het besef dat de hele wereld hem verafschuwd bekijkt. Het lijkt wel een schande om medelijden te voelen met een man die keer op keer werd verteld dat houden van de wereld vreemd is, dat geen vlieg kwaad doen vreemd is, dat zich willen afsluiten van een wereld vol monsterlijke paparazzi vreemd is, dat duizenden kinderen bezoeken in weeshuizen vreemd is, dat alles waar hij om geeft niet belangrijk is.

Het lijkt wel een schande om beter te weten. Om langer te hebben nagedacht, om minder snel te hebben aanvaard. Het lijkt wel een schande om in te zien hoezeer men liegt. Om de tijd te nemen. Om te huilen omdat men iemand heeft verloren die hen op zoveel manieren heeft geraakt - om een betere mens te worden.

Het lijkt wel een schande om te zeggen dat Michael Jackson door zijn afzondering, zijn beroemdheid, zijn isolement, de meest perfecte mens was. Vrij van invloed, vrij om zijn eigen waarden op te bouwen, zijn eigen ideeën, en in te zien hoe gruwelijk de wereld kon zijn. Om te weten dat Michael Jackson stilstond bij de feiten des levens die wij al lang aanvaard hebben.

Het lijkt wel een schande om te hebben onderzocht wat de waarheid is achter dat vreselijke proces. Om in te zien wat voor een walgelijke zaak dat was.
Het lijkt wel een schande om intens te betreuren hoe wij een genie hebben behandeld. Een wonder. Een unicum. Een Christus.

Het is een schande.

Toekomstkindje

2010-05-03T13:37:00.000+02:00

Er is iets aan musea dat mij triest maakt. Veel van mijn jeugdherinneringen brengen me terug naar enkele van de bekendste musea van België, en elke keer stoot ik bij het opgraven van die herinneringen op een rijkelijk stromende bron van verdriet, van gemis, van ongemak. Ligt het aan mijn herinneringen? Misschien ben ik het gewoon die de tijd mist dat ik in museau ronddwaalde, met halfopen mond en blinkende oogjes, in die tijd dat je de wereld nog niet hoorde te begrijpen. De beelden flitsen langs; de haperande animatronics in Brussel. Die heen en weer schokkende Triceratopsbaby en vooral die schele Tyrannosaurus, met zijn trillende armpjes en dat ene hongerige oog dat je vanuit één plek in de zaal recht aankeek, en waar je hart een tel van oversloeg.

Die lange vergeten gangen met opgezette dieren, in geschilderde biotopen, die opgehangen walvissen, de hele sfeer van dat museum - het maakt me triest. Ik denk aan de houten iguanadon voor de inkom, ik denk aan de plastic termietenheuvel, de spinkrab op sterk water, en steeds weer ontdek ik dat ik me daar ongelukkig bij voel. Ik mis die plek, die dingen, ik mis de momenten dat ik nog betoverd kon worden. Nu zijn die gangen saai en kaal, die animatronics verouderd en knullig, nu blijkt elke zaal maar half zo groot en blijkt dat ik de helft van mijn herinneringen heb verzonnen.

Het museum van Tervuren. In de inkomsthal staat, naar ik me herinner, een inktzwart beeld van een neger met een gigantisch mes. Angst. Dat museum gaat niet over Afrika; dat gaat over angst. Angst voor die gruwelijke maskers, die zwartwitfoto's van kannibalen, die opgezette leeuwen, die onbeweeglijke olifant. Dat museum is een testament van het beschamende koloniale verleden van Europa, en ik ben er al heel mijn leven dol op, maar de nasmaak is bitter. De nasmaak van veel jeugdherinneringen is bitter.

Ik denk aan insecten achter glas, walvissenskeletten en walrussen in de motregen, aan pannenkoekentreintjes, mijn eerste keer op de tram en mijn nichtje dat in de Zoo haar hoofd stoot aan een bronzen plakkaat. Ik denk aan apen die lusteloos in het stro zitten, aan de woorden 'Bernissart' en 'Zwart-Afrika' en daar komt het weer - dat gevoel. Dat onbehaaglijke gevoel dat ik te oud ben geworden, en tegelijkertijd oud genoeg. Nu begrijp ik hoe alles in elkaar zit, na dit eeuwenlange leven van 20 jaar, en nu zie ik in hoe simpel die plekken zijn, hoe simpel die momenten waren, hoe betekenisloos die herinneringen zouden moeten zijn.

Het is alsof ik de magie die over mijn jeugd hing, heb weggeblazen, met de woorden "Doe eens serieus, Jelle." En nu wil ik die magie terug. Ik wil terug naar Tervuren, terug naar Brussel, en zelfs al blijken er maar half zo veel zalen te zijn als ik dacht, en zelfs al is de helft van alle skeletten en opgezette nijlkrokodillen weg, ik wil zonder verdere bijbedoelingen die momenten herbeleven. De bittere smaak wegspoelen met de wijn van melancholie.

Ik wil terug voelen hoe het was om jong te zijn, en eigenlijk helemaal niet te beseffen wat er aan de hand is. Hoe vaak ben ik wel niet met mijn ouders meegegaan naar plekken zonder enigzins te weten wat ik daar deed? Parken, gebouwen, straten die ik me herinner zonder titel, zonder woorden. Beelden, indrukken, zonder noemer, zonder etiket. Wat deed ik met mijn ouders in dat gigantische gebouw in Antwerpen, met die fontein waar een gietijzeren standbeeld in stond? Wat deed ik in dat park waar we schuilden voor de regen aan een hut waar een aquarium in was ingebouwd? Waarom denk ik bij die splitsing op weg naar de IKEA steeds aan mijn oom Ward? Waarom huilde ik toen mijn broers naar de Barracuda in 3D gingen kijken?

Als je jong bent, lijkt alles logischer. Niets heeft verklaring nodig - je neemt alles op, al dan niet zuigend op je duim, en achteraf heb je een gigantische schatkist aan herinneringen. Ik mag deze kist nooit kwijtraken. Toen ik in Londen het skelet van die Diplodocus aanschouwde wist ik: "Dit gaat nooit zo'n sterke herinnering worden als dat gele, minuscule, angstaanjagende oog van die T-Rex in Brussel." en ik heb gelijk gekregen. Dat is geen magie meer - dat is Rede geworden. Maar ook die Diplodocus neem ik mee in de mand met plastic dieren, de zwervertjes, de steeds maar vrede-sluitende carnivoren en alle versies van Toekomstkindje.

Toekomstkindje. Mooie titel. Want vroeger dacht ik bij het woord 'toekomst' aan de terugkeer van de dino's, het bestaan van huiswerkrobots en vliegende auto's. De toekomst was een land, een verre plek. Nu weet ik dat het verleden een veel mooier rijk is, en ik ben blij dat ik er heb gewoond.

Wat doet dat?

2010-05-02T18:16:00.000+02:00

Wat doet dat met een mens?
Sterven?
Wat doet dat met de mensheid?
De zonde erven?

Wat leren we hiervan?
Schaamte of vertier?
Welke grafrede voor deze man?
Welke coyote, welke aasgier?

Welke munt rolt het langst?
Onschuld of werkelijkheid?
Wat doen we met die angst?
Hebben we dan geen spijt?

Welke woorden zijn teveel?
Welke komen te laat?
Wordt het gebroken hart nog heel?
Of is het versplinterd door de haat?

Wat doet sterven met een mens
Die ter dood veroordeeld is
Wat doet doden met een mensheid
Die bevooroordeeld is?

Light-hearted leaves of grass

2010-04-23T23:16:00.000+02:00

As I stood on a little slope
Of light-hearted leaves of grass
A shaft, a spear of hope
Pierced my heart and soully mass
I gazed upon three butterflies
Idly dancing on the wind
Revealing flutteringly what thereunder lies
A fragrance, a paper wing, a hint

As I was lectured by nature's flirts
And regained that child within
I smiled and forgot all Man's hurts
Which I could only wish for all my kin
O, 'tis vainly that I wish to halt
And remain forever in this pose
Time passes, with or without fault
And at inevitable end, reaches a close

So I beg of myself to make use
Of that childlike spirit within
And, before death takes me, set loose
My forgotten love for Earth and all therein
Lest I forget again what it is to see
How simple love is, to quote a phrase
Then in this torrid and Romantic sea
I can lead others through life's maze

Een Romantisch Cliché'tje (juiste spelling, dit keer?)

2010-04-10T18:23:00.000+02:00

In ver vervlogen tijden had ik een passie voor de natuur. Ik zie mezelf nog zo rondrennen door de bossen, enthousiast hijgend en de hele omgeving in me opnemend, als een jonge hond, no inhibitions, no regrets. Met wijdopen armen en blinkende oogjes grijpen naar het mos, naar het licht en naar de bruine, rustige bomen die me omringen.

Waar ben ik dat kwijtgeraakt? In de wereld van technologie? Is dit het Romantische cliché waar mijn blog heen gaat leiden, de gevoelige dichter die na jaren corruptie door de technologie en vooruitgang beseft dat het kindse en het onschuldige en het mooie aan de natuur hetgene is dat hij eigenlijk het leukst vindt?

… Eigenlijk wel. Laat dat nu exact hetgene zijn waar deze blog heen leidt. Want ik besef plots dat ik diep vanbinnen een zwaar ondervoed, graatmager deel van mij heb zitten, dat de natuur en de schoonheid van mens en dier nodig heeft om te overleven. En wanneer dat deel van mij plots gevoed wordt, word ik me gewaar van een overweldigend gevoel - het gevoel dat ik mijzelf het geluk heb misgund. Dat heb ik ontdekt op een achteraf bekeken weinig spectaculaire en dus weinig literair adhesieve manier.

Volg me mee naar de ingang van het Park van Hove. Ik stap af en zet (shoot me) Earth Song op voor de korte wandeling naar het summiere bos. Maar al snel zie ik van dat plan af. Ik zet de iPod af en sta op een ijzeren brug boven de gracht. En dan stroomt dat geluid binnen, dat geluid dat de wereld maakt, waarvan je tegelijkertijd kan opmerken dat het muisstil is en dat de wereld barst van lawaai. Takken, bladeren, bomen, vogels, wind, mensen - of stilte.

En ik kijk naar het water en naar de bomen, en ik adem diep in, en zucht. 'Damn', denk ik, 'wat mooi'. Ik stap naar het bospad, maar verlaat het meteen. De bomen in. Krakende takjes, tsjilpende vogels, en zonnestralen dalen geruisloos neer. Ik glimlach en wandel rond, met een onregelmatige tred. Regelmatig houd ik halt en bekijk ik mijn omgeving, de lucht, een spinnenweb of een vogel. Ik loop rond in willekeurige richtingen en geniet bijna letterlijk met volle teugen.

Ik spring over een beekje en ga op een open plek op een heuvel staan. Ik waan me Wordsworth naast een kikkerpoel. Ik waan me volkomen vrij en gelukkig. En dan gebeurde het, mijn gewaarwording van wat ik had gemist, mijn uitreikend hand naar een jongere ik, een kinderlijkere ik, nog vol van verwondering en onschuld.

Twee oranje vlinders dansen rond elkaar. Zonder het minste geluid dansen zij een gracieus luchtballet voor mijn ogen. Ze vliegen tot boven de hoogste bomen en dalen weer neer, rond elkaar cirkelend en fladderend. Een oergevoel van vertedering barst in mij open. De vlinders lijken hun schaamteloos en onvoorwaardelijk geflirt uit te voeren voor mij, voor mij alleen. Keer op keer vliegen ze omhoog en weer omlaag, rakelings langs me heen. Uit puur plezier giechel ik en grijp ik voor me uit. Wat bezielt me? Waarom plots die eruptie van kinderachtigheid? Of is het kinderlijkheid?

Die vlinders maakten me dolgelukkig. En ik stond op de heuvel na te genieten van hun dans, en keek omhoog, en wist dat ik mijn levenstheorie had gevonden. Ik wist daar en dan dat de schoonheid van het leven te vinden is in contact met de wereld. Met de kleine dingen, vlinders en rupsen, met een telefoongesprek van twee minuten met een familielid, met het uitnodigen van vrienden op een afspraak in Antwerpen. Man and beast alike are made to be loved.

Ik waan me Wordsworth naast een kikkerpoel en knik. Dank je, Bart Eeckhout. Dank je, Michael Jackson. You have taught me more than you can ever imagine.

De Woordenaar

2010-04-09T14:36:00.001+02:00

Ik heb een pen die woorden pleegt
en ik verwoord zinnen
Ik heb een gom die teksten uitveegt
om er een nieuwe te beginnen

Ik ben een kunstenaar
een begenadigd artiest
Ik ben een woordenaar
een gruwelijk stilist

Ik spreek venijn
met bloedrood vers
Ik schrijf pijn
met inkt scherp en vers

Ik ben woorddadig
romanticus en held
Ik ben krachtdadig
tacticus en geweld

Ik ben oppermachtig
de plot buigt naar mijn bevel
Ik ben sterk en krachtig
en ontwerp hemel en hel

Ik kies wie sterft en leeft
en liefde is mij niet vreemd
Ik kies wie krijgt en geeft
en wie wordt ontheemd

Ik ben een god in het diepst van mijn gedachten
en honderden bewegen als ik het zeg
Ik kies wanneer de dag valt en wanneer de nachten
en als ik het wil, is er een weg

Ik beheers geest, ziel en hart
en kies elke drijfveer
Ik cultiveer blijdschap en smart
en leg me bij geen enkele wending neer

Ik ben Jelle Van de Vijver
zo noemen ze mij het meest
Ik ben een schrijver
ik zou graag hebben dat je me leest

Kosmische denkfouten (geschreven in 2005)

2010-04-05T18:31:00.001+02:00

Ik bleef achter en telde de sterren. Trieste mistbanken slopen mistroostig mijn uitgeholde gedachten binnen. Al snel bleek dat er meer sterren waren dan ik vingers had. Een samenraapsel van gevallen eiken waren ze, gevallen reuzen en diamanten golven. Godheden dansten en speelden met het ijle licht dat al die tijd al probeerde zichzelf te kunnen volgen.

Had ik zelf een keuze? Ja ? Was het zo, dat ik met mijn beweende kussen, het heelal kon laten stilstaan, een volkomen utopie van perfectie? Een pervertie van wat mij steeds was verteld? Of moest ik geloven dat ik alleen was omdat ik vergeten was, als een spin die in een huis zijn meesterwerk voltooit en glunderend rondkijkt, enkel om te merken dat het huis verlaten is?

Zelf verzette ik geen voet en telde de uren. Waren er meer sterren dan er uren waren? Was het zo, dacht ik, dat elke ster een uur is, vervloekt en levenslang stervend? Of was dat mij enkel voorgelogen?

Zoveel vragen had het kind. Het wiegt zorgvuldig heen en weer, het botst en stuitert met zijn hoofdje tegen de gedachten des hemels. Als het zich omdraait draaien wij vrijwillig mee. Toch lieten we hem daar zitten.

Aan het eind van de berg is de andere kant van de berg.

Ik vond het wel mooi, al die sterren. Macabere regenbuien en de ironie van de zon. Weinigen, of beter, niemand zei me ooit wat ze bedoelden. Ik betast de grenzen en klim erover, maar de grenzen verleggen zichzelf nooit. Aan de overkant van een extreem is een ander extreem.

Ik kroop onder een zelf gesponnen en gewoven gedachte en spreidde ze over me heen als een wollen deken. Aangevreten door de leugens, aangerand door de waarheid die zich nooit had verborgen, viel ik in slaap en telde de sterren.

De wereld in mijn oren

2010-04-02T19:06:00.001+02:00

Hij fietste door de straat met Heal The World in zijn oren. Het leek zelfs niet meer alsof hij door de straat reed, het leek alsof de gebouwen langs hem reden. De lucht was majestueus, hemels en duister tegelijk, en hing voor hem uit te stralen in het herfstige lentelicht. En onder dat spansel gleed de straat voorbij. Een grijze duif maakte een gracieuze duikvlucht met een verdacht goede timing. “We can fly so high – let our spirits never die.”

Het raakte hem. Hij werd geraakt door vele dingen, maar wanneer alles samenvalt, wanneer de dingend des werelds in een trechter stromen en samenvloeien, dan raakte het hem nog meer. Hij fietste in het brandpunt van deze triviale dingen, geviseerd door het toeval, en genoot van het momentane. Een discussie in het Engels was genoeg om na te denken. Een wereld waar zoveel op te doen is, een plek van nemen en geven, krijgen en verliezen. Een mooie wereld met een inktzwarte zijde.

Had hij daar al niet eens een gedicht over geschreven? Wat is dat toch met hem en de lucht en gebouwen. Alsof de drie onlosmakelijk verbonden waren. Telkens weer voelde hij hoe de aarde onder hem draaide, en hoe de tronen van de goden kraakten in de wind. Ruimteschip, waterbol, oord van het mensdom. En de meningen erover. Is het dan echt te laat? Is het dan echt zo simpel? Kan je de aarde redden? Of delen ervan?

Zijn straat was stoffig en lawaaierig. Thuis maakte moeder spaghetti en ergernis. Boven besloot hij dat schrijven zijn prioriteit moest zijn. Zelfs al zou hij betekenisloze dingen schrijven, zijn schrijven zou betekenis krijgen. Hij tilde het deken op van zijn twijfel en blies. Met een verdacht goede timing zong de koning “All you need is the will to want it and a little self esteem.”

Ik wandelde door het bos met de wereld in mijn oren, en begon.

Steven Gillis, de zeven hoofdzonden en Thanatos: de lotgevallen van een luie schrijver

2010-04-01T19:18:00.000+02:00

Vandaag moest uw verslaggever meermaals inzien dat hij op het vlak van schrijven nog steeds niet veel voorstelt. Op het schrijversvlak voel ik me telkens weer een tenger, lichtgrijs reptieltje, met verdroogde schubben en doffe ogen, dat tussen de herfstbladen schuifelt, terwijl het gebrom van gigantische diplodoci de bosgrond doet trillen. Hun zware poten bonzen om me heen en hun lange nekken verdwijnen tussen de wolken. Zo voel ik me als ik de groten der aarde lees.

Waar ligt het aan? Welke evolutionaire code heb ik nog niet gekraakt, welke sappige vrucht heb ik nog niet geplukt om te groeien tot een aanvaardbare dinosaurus? Als ik Eros iets zie schrijven tijdens de fonetische les van Steven Gillis, dan bedenk ik me dat ik iets mis dat hij wel heeft - de vaardigheid om over iets te schrijven dat niet echt 'gebeurt', waar geen echte vooruitgang is, en om het toch als een verhaal te laten klinken. Een blog als dit is bij mij steeds weer een dagboekbladzijde, en ondertussen blijft mijn repertoire van korte teksten en fragmenten op de bosgrond rondschuifelen.

Ondanks mijn beloftes om te schrijven, blijft dat een vage instructie. Want ik schrijf wel wat aan mijn boek, maar dat blijft fantasy, en dat is geen uitdaging meer. Misschien spiegel ik me teveel aan schrijvers in de 'vicinity', maar ik zie het toch als een gebrek dat ik het zo infrequent en zo weinig… echt doe. Ik weet van mezelf dat ik heus wel iets sterker, dieper en zwaarder kan schrijven dan een mens die een orc het hoofd van de schouders hakt.

Nu, geïnspireerd door Coleridge, Wordsworth, en elkaar, zou ik binnenkort wel eens een mooie gelegenheid op mijn bospad tegenkomen om mezelf te oefenen op het schrijven van kortere dingen. Een artistieke samenwerking, zoals we het plegen te noemen, maar wat ook simpelweg 'allebei iets schrijven' kan genoemd worden - maar geef toe, dat neemt de magie een beetje weg.

Vanmiddag, ook al was ik best hyperactief en heb ik de hele dag lang ongetwijfeld iedereen rondom mij bevreemd tot in het oneindige, dachten we aan mogelijke thema's, concepten en ideeën. Wat kwam bovendrijven? Grote thema's zoals liefde en dood (Eros en Thanatos, zoals Sarah mooi aanwees) en de zeven hoofdzonden.

Dit prikkelt me wel. Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb om completer te worden dan het ondervoed, mager en verwaarloosd schrijverszieltje dat ik nu heb. Want ik weet dat er ergens talent in me huist. Ik gebruik het alleen veel te weinig, waardoor ik heb afgeleerd om meerdere stijlen aan te kunnen.

Die hoofdzonden lijken mij een leuke oefening, zoals ik al zei. Ik twijfel er niet aan dat ik best wat moeite ga hebben om er niet gewoon een blogpost van te maken. Want zelfs met alle Sarah's, Erossen en Lienen op de planeet samen zou ik met mijn huidige staat van schrijven niet veel kunnen aanvangen.

Een Romantisch Clicheetje

2010-03-28T14:06:00.000+02:00

Ik ging eens testen of ik een Romantisch gedicht kon schrijven - waarmee ik eerder bedoelde om eens te testen hoeveel van de 'features of Romanticism (B. Eeckhout)' ik in één gedicht kon proppen. Volgende keer beter (of meer?)

It was a time of dreadful terror
Of raptors in the skies
It was the cost of human error
And still the Heaven sighs
Thunderous mountains crack
And shards of ice glide down
Cold and frigid pines hack
Into the Heaven’s nightly gown
Lightning sizzles and throws
Purple clouds aside
And the hungry sea grows
Juggling seashells in the tide
It was the time of falling grace
That tree of shame within men
Of which faces show no trace
As it is hidden in its den
Red celestial choirs scream
And glaciers do battle on the hills
Was it all a darkish dream
Was it Imagination that gave me chills?
Or was it Fact, not Fancy that startled me
And is this really our demise
I looked up, and truly there remained to see
The edges of dreadful terror
And raptors in the skies

What more can I give, vol. 2

2010-03-25T18:55:00.000+01:00

Er zijn tijden dat cliché’s plotseling de waarheid worden. Dat dingen, uitspraken en gedachtegoed uit je jeugd plots verschrikkelijk hard je in het gezicht vliegen. De laatste maanden heb ik dat meer dan ooit. Meer dan ooit besef ik hoe goed ik het wel niet heb als mens. Niet alleen lijk ik minder problemen te hebben dan veel mensen rond mij. Ik voel mij daar enorm dankbaar voor, maar tegelijkertijd erg schuldig. Want ik zou niets liever hebben dan dat iedereen het geluk in hun leven heeft. Dat iedereen kan zeggen: “Ik heb geen last. Niets zit me tegen.” Dat men zichzelf kan relativeren en zeggen dat een leven zonder problemen een leven is met blinddoek op.

Maar mensen hebben nu eenmaal problemen. Dus dan relativeer ik mezelf en zeg ik: “Ik heb geen last. Niets zit me tegen. Laat me dan maar proberen het voor anderen beter te maken. Dat is het minste dat ik kan doen.”

Bij uitbreiding word ik er voortdurend aan herinnerd hoe bevoorrecht ik leef. Hoe makkelijk het allemaal gaat voor mij in deze wereld. Mensen in andere landen verhongeren, worden vermoord op straat, lijden onder een dictatuur of worden gediscrimineerd. Ik? Niets van dat alles. Ik heb verdomme geluk dat ik hier ben geboren. De wereld is een gruwelijke plek als je de pech hebt er geboren te worden.

En omdat ik dat besef, omdat ik weet van mezelf dat alles mij voor de wind gaat, vind ik dat het haast mijn plicht zou moeten zijn om het voor anderen beter te maken. En als dat niet lukt, is het alvast mijn morele plicht om ten volste te beseffen hoe goed ik het heb, en om een toontje lager te zingen. Als discussies aan tafel gaan over charcuterie, gordijnen die gewassen moeten worden en de juiste manier om spaghetti te eten, dan leef je een verdomd goed leven.

Het begint niet bij anderen, bij de regering, bij de wereld, of de noodlijdenden zelf. Het begint bij ons. Elke mens zelf is verantwoordelijk voor de rest van de mensheid. Deze wereld stevent af op de complete afgrond. Alleen wij kunnen dit verhinderen.

En het is het waard om daar op te letten. Als niemand het doet, tja, dan doet niemand het. Ik persoonlijk vind de trivialiteiten van het leven een gunst, een stukje geluk, en probeer er van te genieten. Elke verspilling hier is een tekort daar. En elke daad die hier als overschot geldt, is daar meer dan welkom.

Ik zou graag eindigen met dit citaat uit ‘Dancing The Dream’.

The years rolled by and they got old. Sitting in their comfortable houses, they took stock. “We’ve had a good life,” they said, “and we did the right thing.” Their children looked down and asked why poverty, pollution and war were still unsolved. “You’ll find out soon enough,” they replied. “Human beings are weak and selfish. Despite our best efforts, these problems will never really end.”
The head said yes, but the children looked into their hearts and whispered, “No!”

Almanakkenmaker

2010-03-22T18:32:00.000+01:00

O almanakkenmaker,
kom je eens wat vaker
kom je eens wat vaker langs?
Want de dagen worden langer
En de kinderen worden moe
Hang uw kleren aan de hanger
En neem nog een glaasje, toe!

O almanakkenmaker,
waar bent u heen?
Want de moeders zijn aan 't huilen
En de kinderen zijn alleen

Almanakkenmaker, toe
Vergeet die tijden, vergeet die wereld nu
Want de dagen zijn te lang
En we zijn het wachten moe

So Happy I Could Die

2010-03-20T16:04:00.000+01:00

Deze korte blog dient als herinnering aan mezelf. Aan het feit dat ik het geluk kan vinden in de kleinste en de meest onverwachte dingen. Aan het feit dat ik nog nooit zo hard ben opgeslokt geraakt in het lentegevoel en het hebben van een sociaal leven.

Het zegt genoeg dat ik tijdens een gesprek met twee opperbeste vrienden plotseling zo overmand raakte door blijdschap, dat ik in elke ooghoek een traan voelde opwellen. Dat was geen reactie op iets ergs, of een overdreven lachbui. Dat was slechts de sensatie van vriendschap, iets dat ik, achteraf bekeken, lang heb gemist in mijn leven.

De momenten waarop je echt het gevoel krijgt dat je zonder je vrienden niet kan. De momenten waarop de uren blijven gaan en afscheid nemen een idioot en lastig iets is geworden. Hoe vaak heb ik vroeger wel niet zitten wachten tot ik wegkon? De laatste dagen zou ik elke dag namiddagen en avonden willen beleven als deze week. Het zijn de momenten dat ik eerlijk kan zijn over een wonde in mijn hart waar ik al maanden mee rondloop - dat ik kan toegeven hoeveel verdriet het deed. De gesprekken over interessante onderwerpen en de wederzijdse affectie voor elkaar.

Vergroot ik dit nu uit, komt het door mijn soms een beetje vreemde sociale visie dat ik een doodnormaal bezoek aan een koffie/chocolademelkwinkeltje als een bezoek aan de hemel beschouw? Of was het echt zo extatisch? Ik weet het niet zeker. Ik weet wel dat ik van mijn vrienden hou, en dat het grenst aan echte liefde. Wat ben ik toch een creatuur van liefde. Wat geniet ik toch van appreciatie.

Als je uit zo'n simpele dingen zoveel plezier kan halen, dan is het leven nog zo erg niet. Doorheen het hele lastige parcours kan ik altijd blijven beseffen dat ik gewaardeerd word en dat ik anderen kan waarderen, en daar lijkt het mij allemaal om te draaien.

Lonely Town, Lonely Street

2010-03-18T21:33:00.001+01:00

If you don't impress the people that you meet, you might as well be a lonely walker, in a lonely town, in a lonely street. Of over wat ik heb geleerd.

Ik ben een sociale mens. Ik heb mijn vrienden erg graag. Ik heb er veel voor over en probeer steeds het beste voor hen te doen. Maar mijn grootste probleem is mijn onzekerheid. Ik wil voortdurend bevestiging van mensen dat ik ook voor hen van belang ben. Dat ik ook in hun leven een volwaardige mens ben, een betrouwbare vriend, en niet de schattige grapjas waar ze nooit een geheim aan zouden vertellen of de kinderachtige hyperactieveling die er is voor 'comic relief' en niet diegene is die in een serieus gesprek betrokken moet worden. In het algemeen, de clown van de groep die te veel in die rol is vastgeroest om serieus te worden genomen.

Want ook al verzekert men mij dat dat niet zo is, die indruk heb ik steeds. Ik ben er altijd van overtuigd dat mensen mij over het hoofd zien. Ik ben er altijd zeker van dat ik te boek sta als beweeglijk kereltje dat nooit eens aanspreekbaar lijkt. Onder het juk van dat stigma heb ik 3 jaar achter mijn vriendin aangezeten.

Daarbovenop komt nog mijn gewoonte om mij steeds maar zorgen te maken dat ik mensen affronteer. Want ik heb ontdekt dat het sociale spel er één van opofferingen is. Keuzes maken, gebreken ontzien en elkaar waarderen. En er zijn altijd van die dagen dat er dingen misgaan, en tijdens die dagen voel ik me slecht. Want ik wil nooit iemand de indruk geven dat ik hen niet waardeer, terwijl dat wel net zo is. En de mensen die ik het meest waardeer, lijken vaak wel de mensen te zijn die ik het vaakst affronteer.

Maar we doen verder met dit voortdurend balanceren van mensen en gedachten. Van sleeptouwen en sleepboten. Want ik haat het om vrienden te verliezen, en dan vooral als dat mijn schuld lijkt te zijn. En ik haat het vooral om net de mensen die ik wil appreciëren, niet genoeg apprecieer. De mensen die ik het vaakst viseer, zijn vaak het meest dierbaar. Vinden ze het erg? Vanuit de grond van mijn hart hoop ik van niet, en hoop ik vooral dat ik doorheen mijn voortdurende barrage van humor een complete vriend ben, en geen soort hondje dat commando's opvoert.

Vrienden. Tja. Ik hou van jullie allemaal.

Zak vol spek

2010-03-15T15:23:00.000+01:00

Daarnet op de tram, met Bob Dylan op de iPod ("But ooooone tiiiime he coulda been champion of the world'), dacht ik terug aan mijn schooltijd. Daar kan ik menig blogpost over volschrijven, maar het was één specifiek moment dat in mijn gedachten hing.

Er was een jongen die toen nog een gezet postuur had, met wie ik op semi-permanente basis bevriend was. We waren op de speelplaats aan het praten toen ik tegen hem zei: "Jij bent een zak vol spek." Hij lachte en zei: "Jij bent een zak zonder spek."

Zak vol spek. Zo noemde ik een jongetje met een beetje overgewicht. Dat klinkt grof, maar toen ik het zei, was het helemaal niet als belediging bedoeld, maar als metafoor, als observatie. Dat is het niet uit te drukken aspect van de kindertijd waar ik vaak aan terugdenk: dat je de wereld volkomen anders ziet en normen en waarden nog niet gevormd zijn. Toen ik zak vol spek zei, had ik er geen besef van dat dat grof kon geïnterpreteerd worden, noch dat dikke mensen beledigen niet mocht. Het is achteraf moeilijk om te beschrijven, maar het heeft iets magisch, dat gevoel. Als kind ben je goudeerlijk, en er zijn nog geen sjablonen van de maatschappij op je ingeprent. Je maakt geen onderscheid tussen grof en beleefd, dik en dun.

Toen de volgende dag de moeder van die jongen mij bij de kraag vastgreep en brulde: "Overal waar jij komt, komen problemen! Laat mijn zoon met rust!" was ik dan ook helemaal niet bewust van de reden van dat achteraf bekeken nogal agressief staaltje moederstrots. Wist ik veel dat dat niet mocht! De jongen zelf vond het niet erg, hij had gelachen en verwees nadien naar zichzelf als 'zak vol spek'. Daarenboven had hij mij ook 'zak zonder spek' genoemd, wat evengoed een opmerking over mijn postuur was.

Maar dat maakte de grijpgrage moeder niet uit. Blijkbaar vergeet men als volwassene welke onschuld men als kind doormaakt. Wanneer men nog niks weet van geweld, hongersnood, oorlog en pesterijen, is de wereld geen in vakjes opgedeelde plek. Is het een cliché om zo over kindertijd te praten? Misschien, maar cliché's zijn geregeld ook de waarheid.

Die confrontatie tussen kind en volwassene, tussen kinderlijke onschuld en volwassen onbegrip, is me altijd bijgebleven. Het heeft zo'n 8 jaar geduurd voor ik begreep wat die moeder had bedoeld. Mijn kinderlijk geestje kon er niet bij dat ik iets verkeerds had gedaan. Ik vind 'zak vol spek' nu nog steeds een nogal onschuldige opmerking. Maar ja.

Had ik iets verkeerds gedaan? Ik had conventies met de voeten getreden. Maar conventies zijn slechts conventies. Ik had goede intenties, en de enige persoon die er iets mee te maken had begreep die intenties en ging mee met het spelletje. Maar diens moeder duidelijk niet.

Als

2010-02-28T13:41:00.000+01:00

Ik kijk naar buiten en zie regendruppels glijden over het raam. Mijn gedachten dwalen, tasten, zoeken. Een zwaar gevoel maakt zich van mij meester. Ik ben de meester der verslagenheid. Ik besef dat ik, als er één klein ding niet was gebeurd, op dit moment extatisch zou rondrennen door het huis. Op dit moment zou ik zenuwachtig mijn hart horen bonzen, wachtend, aftellend, grijnzend. Ik zou in Londen zijn, met mijn vriendin, enthousiast, op zoek naar tekens, naar lotgenoten, naar zielsverwanten. Ik zou zingen, dansen springen. En ik zou voortdurend de vlgende woorden in mijn hoofd horen: "Vanavond zie jij Michael Jackson."

Op dit moment zou Michael Jackson de wereld overheersen. Zijn magnifieke concertreeks bijna afgelopen, zijn wereldtour aangekondigd, een fenomenaal nieuw album uitgebracht. Mijn uitgestelde concert had meer dan een half jaar op zich laten wachten, maar, ondanks alle spoilers, reviews en media-aandacht, was ik nog steeds euforisch. Vanavond zie jij Michael Jackson. "Vanavond, Sarah!"

Londen bruist van opwinding. De lucht wordt donkerder. Het moment nadert. Ik kan niet wachten, durf niet eten, wil daar zijn, vanaf het moment dat de deuren open gaan. Ik zing liedjes, ik draag trots mijn nieuwe T-shirt. Ik denk aan alle momenten die ik op het fanforum heb gelezen en de vage YouTube-filmpjes. Ik kijk er naar uit om mijn favoriete liedjes live te zien, om hém te zien, die legendarische man, om hem écht te zien, om dat moment voor de rest van mijn leven te onthouden, om een tweetal uur de gelukkigste mens op aarde te zijn.

En dan komt het moment. We verlaten het hotel, wandelen te voet naar de O2 Arena, tickets in de hand. We zien anderen, met hetzelfde doel, hetzelfde gevoel van onwerkelijkheid, van het besef dat we een godheid naderen, een godheid in zijn tempel. De lucht is broeierig, de lucht leeft, is een kolkende zee van spanning, van verwachting, van zenuwen. De Arena doemt op, een gigantisch bolwerk, een eerste gewaarwording van grootheid. Met een hart dat in mijn keel klopt leid ik mijn vriendin naar binnen. We gaan in de gigantische zaal zitten, omringd door geroezemoes, door fans van over de hele wereld, en we kijken naar het podium, dat vlak bij onze stoelen is. Ik piep verrukt om hoe dicht we zitten. Dit is te mooi om waar te zijn.

We zitten, praten met andere fans, sturen sms'en, praten met elkaar, trekken foto's. De Arena raakt langzaam gevuld, en witte spots zoeven over het publiek als zoeklichten. Er speelt muziek van een DJ op het podium. De sfeer is opgewonden. Achter ons horen we: "I'm gonna faint during the first song, I swear!" Ik grijns en fluister tegen mijn vriendin: "Ik ook."

En dan doven de lichten. Een golf van schreeuwende mensen. Het gaat beginnen. Eén hartslag kraakt door mijn ledematen, twee hartslagen, drie hartslagen, mijn spieren spannen op. Het gaat beginnen.

Vlammen schieten op uit het podium. Vrijwel onmiddellijk springen de tranen in mijn ogen. Dit is het. Dit is het. Dit is nu. Dit is hier. Dit is echt, dit is waar, dit is waar ik wil blijven tot ik sterf. Vuurwerk, lichtspots, ontploffingen. Een zilveren bol zweeft over het podium. Sprakeloos, met een droge keel, staar ik naar de bol, die opent. Een grote robot, gekleed in televieschermen, zweeft over het podium. De menigte is uitzinnig. Eén voor één verdwijnen de schermen. Stuk voor stuk besef ik dat de gedaante die vrijkomt… Dat de man die daar staat… Dat gekrulde haar, die smalle benen, die gespannen vingers, die witte sokken… Dat ik op dat moment kijk naar…

Michael Jackson.

Begint te zingen. Drie drums galmen door het podium. En ik huil. Ik staar naar Michael Jackson, die danst en zingt, volkomen live. Ik beweeg mee en zing mee met Wanna Be Startin' Something, de traditionele opener. Dit is nog maar het begin. "Dit was nog maar het begin!" schreeuw ik. En hij is prachtig. Hij barst van energie, zijn stem klinkt perfect, feilloos. Zijn dansbewegingen zijn even geweldig als altijd. En rond mij heen heerst een aura van ongeloof. Van verwarring, blijdschap, liefde. Ik voel het als een deken om me heen gedrapeerd worden, het besef dat de man die al meer dan 30 jaar de bekendste mens op aarde is, de man die ik zo vaak op een scherm heb gezien of uit een box heb horen schallen, de man waar ik zoveel over weet… Dat die man daar staat. Daar, vlak voor mij, alle bewegingen doend, strofes en refreinen zingend die ik van buiten ken.

Vervolgens grommen de bassen van 'Jam' door de Arena. Mijn droomopener. Vuurwerk, schokgolven, schreeuwende meisjes.

'Speechless' zingt Michael, zonder muziek. Zijn engelenstem zweeft boven onze hoofden. We horen zijn ademhaling, we zien zijn armen, voeten, vingers, benen, nek, en we zien hoe hij hiervan geniet. Michael Jackson is terug. Michael Jackson is hier.

Liedje na liedje, spektakel na spektakel. Niet alleen is dit de gelukkigste dag van mijn leven, dit is het meest overweldigende, het beste, het meest opwindende concert, nee, gewoonweg het meest overweldigende, beste en meest opwindende moment uit mijn hele leven. Alles aan deze show is een uiting van een meesterbrein. De lichten, de dansen, de zang, de liedjes. De 3D-films van Thriller, de door de Arena zwevende spoken van tien meter lang, de bulldozer op het podium, het bed waar paarse vlammen uit schieten, de gitaar waar een raket uit schiet, het spontaan ontbrandend Beat It-jasje. Een orgastische ervaring. De Romantics noemden dit The Sublime.

Ik zing mee, zoals 20.000 anderen. Ik spring, beweeg, en kijk naar de man, naar Michael, naar Jackson, en liedje na liedje is een ervaring, liedje na liedje lijkt een mensenleven lang te duren, liedje na liedje barst er een vulkaan van ontzag los in mijn hart, een eruptie van liefde. Ik vergeet haast waar ik ben en ga volledig op in het meezingen van 'Black Or White', de zware bassen van 'Threatened', het 3D-oerwoud van 'Earth Song', het koor van 'Man In The Mirror' en het arenarockgehalte van 'Dirty Diana'.

Ik kijk en bedenk hoe gelukkig ik ben. Ik bedenk dat ik dit moment, dit concert voor geen geld had willen missen. Ik bedenk, terwijl de laatste noot wegsterft, en terwijl ik elektriciteit voel zinderen door mijn aderen, terwijl zweetdruppels in mijn nek naar beneden rollen, hoe tragisch het zou zijn als Michael deze concerten niet had kunnen doen - nee, hoe tragisch het zou zijn als hij aan de druk bezweken was. Stel het je voor: Michael Jackson sterft nog voor hij deze concerten kon doen. Ik schud het hoofd en bedenk mij hoe erg ik dat zou hebben gevonden, hoeveel pijn me dat zou hebben gedaan, hoe maandenlang ik aan hem zou denken. Hoe hard ik hem zou missen, zijn muziek, shows en zijn persoon. Ik ben blij en mijn leven is compleet. Niets zal dit ooit overtreffen.

Ik kijk naar het raam. Het is opgehouden met regenen. Over een aantal uren zal ik de leegte induiken, het gapende gat, het pikzwarte ravijn dat Michael Jackson heeft achtergelaten. Ik zal op dat moment beseffen hoe het had kunnen zijn. Hoezeer alles anders was geweest als Michael de kans had gekregen om de hele wereld te laten zien wat hij nog kon. This Is It zou het meest spectaculaire concert aller tijden zijn geweest. Hij zou overal zijn. De hele wereld zou eens te meer op de knieën gedwongen worden. Michael Jackson zou terug zijn.

Maar het is zo en niet anders. In plaats van het volgende hoofdstuk in zijn leven, het volgende hoofdstuk in zijn carrière, krijgen we de tragische dood van het meest misbegrepen icoon aller tijden. Een onwerkelijk figuur, een onvergelijkbare man. En niet te vervangen. Niet te vergeten.

De wind waait tegen het huis en over de vlakte van mijn hart. En een onblusbaar vuur smeult in de verkoolde resten van het huis waar hij woonde. Diep vanbinnen. Voor altijd.

Michael Joseph Jackson
King Of Pop

I wish I had seen you live

23

2010-02-25T19:36:00.000+01:00

Ik ben één van de duizenden mensen die het getal 23 overal zien. Tijdens het schrijven van deze zin alleen al verscheen het bericht dat ik 23 nieuwe e-mailberichten had, en op de klok was het 17:23.

Ik zie het getal overal rondom mij. Huisnummers, boekpagina's, datums, leeftijden. Als ik een willekeurige getallenreeks optel die ik zie, is de kans dat de uitkomst 23 is absurd groot. Per dag zie ik het getal zo'n 30 keer terugkomen. Nu, ik ben niet de persoon die gelooft in complottheorieën en aliens, maar het onderwerp boeit mij wel enorm - en ik kan er ook niets aan doen - ik kom 23 ongelooflijk vaak tegen.

Het begon allemaal toen François Sterchele, de nummer 23 van Club Brugge, stierf op 8 mei 2008. 8 + 5 + 2 + 8 = 23. De volgende speeldag, speeldag 32, was er een groot eerbetoon voor hem.

Ik begon op te zoeken waar 23 nog een rol in had. 23 chromosomen, het laatste uur dat wordt afgebeeld met twee cijfers, de afstand van de maan tot de aarde, … Dat was interessant, maar betekende niets.

Maar daarna begon het cijfer mij te achtervolgen. Ik open een boek, kijk uit het tramraam, tel de cijfers van het uur op, tel letters of woorden: 23. En het overkomt mij vaker onverwacht dan verwacht; het getal lijkt mij te vinden, en niet omgekeerd. Het is vaak beangstigend. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt, iets zo frequent zien terugkeren, op zoveel manieren. Natuurlijk speelt het feit dat ik er onbewust naar zoek mee. Maar ik zou in deze blogpost kilometers aan tekst kunnen schrijven over alle keren dat ik het tegenkom.

Wat volgt is een snelle greep:

- Michael Jackson, geboren in 2300 Jackson Street, in het jaar 1958 (1+9+5+8= 23), was 23 jaar toen hij Thriller uitbracht. 2 + 3 = (Jackson) 5
- Na de eerste leg van This Is It bleven er nog 23 concerten over
- De cijfers van mijn telefoonnummer opgeteld: 23
- De Pink Lady stickertjes die aan alle appels hangen: 28 - 4 - 1 = 23
- Het aantal maanden dat ik met mijn vriendin samen ben op dit moment: 23
- 23ste letter: W - draai om en je krijgt M, de 13de letter
- M -> 2 benen naar boven, 3 naar onder
- Het woord drieëntwintig telt 13 letters
- Voor de gelovigen onder ons: 2/3 = 0,666
- De dag dat ik mijn liefde aan mijn vriendin verklaarde: 23 maart
- april 1990 (jaar van mijn verjaardag) 1 + 9 + 9 + 0 + 4 = 23

Een andere theorie sluit hier mooi bij aan: getallen proberen om 23 te zijn. Het komt ook opvallend vaak voor dat ik op 22, 24, 25 uitkom.
- 25 juni 2009 (2+5+6+2+9 = 24)
- 24 maart -> verjaardag van samenzijn met vriendin

Vind er van wat je wilt. Door mijn interesse ga ik actief op zoek naar 23, en bijgevolg vind ik het. Maar ik vind het op enorm veel plekken, en ik vind het ook als ik er niet naar zoek. En een rationele, doch nieuwsgierige en openstaande geest als de mijne is buitengewoon hard geprikkeld door dit interessante feit.

Gepubliceerd op 18:05 => 18 + 5 = 23. En ik zweer dat dat niet de bedoeling was.