Krabbels in voorbereiding

Ze had de wandel van een dode vrouw. Een ademhaling als een gaslek. Ze was van een versmachtende, giftige vleselijkheid, kortom onaangenaam, stroef en gefnuikt in haar natuurlijke schwung, een pijnlijke vertoning. Haar verschijning scheen me aan te trekken, als een masochistisch ritueeltje waaraan ik moest deelnemen, een voorbode van een mystieker moment. Het is verbazingwekkend hoe snel men een beest kan worden. Draai wat gewrichten uit hun kom, een bebaarde Arabische keelklank en men heeft een zwavelprofeet. Een primitieve woede in de harten van de veredelde eenzame, zweepslagen in het eigen gelaat. Ik kende haar niet, maar wist dat ze mijn dood zou kunnen zijn, een verstikken in haar stapels, een verdrinken in de hopeloosheid van haar erotiek. Ik vond mijn voltrekking pas toen ze de boekenwinkel inliep en ik mezelf kon lostrekken uit haar kielzog.

Bastos. Belga. Next. Lucky Strike (x2). Kent Surround (x2). Pall Mall (x2). Gauloises. L&M (2). Marlboro (x4). Fortuna (x2). Camel.

De machine zelf was warm, klein, intiem. Een aaibaarheidsfactor, een Las Vegasgehalte. Ik moest denken aan DeLillo. Handelaars in de dood. Een druk op de knop en de prijs van kanker in rode LED-lichtjes, die, onaangeroerd, het tijdstip aangaven. Alsof de kartonnen doosjes steeds duurder werden tot er geen tijd meer over was. Alsof men met de tijd geen rekening hoeft te houden als men met het hoofd tegen de muur wil splinteren. Een soort koude doodsheid maar dan aangenaam verwarmd. Mariachi's in het aquarium. Ik was verliefd op haar, zoveel was duidelijk.

Ik wist dat, eens ik een eerste zin zou hebben opgeschreven, al de rest me geen moeite meer zou kosten. Eens die eerste woorden de bladspiegel hebben ontmaagd, is er niets dat kan opwegen tegen de verdere woordenstroom. De paragrafen marcheren over het besneeuwde veld, de hoofdstukken koloniseren het geweten van de lezer en het boek bloklettert zichzelf in de menselijke ziel. Mijn eerste probleem was dat ik geen eerste zin kon bedenken, noch een tweede. Ik bleef staren naar het ijzig witte beeldscherm, of naar de velletjes papier, en de aardschok die het schrijven zou moeten aankondigen bleef uit. Dus kon ik enkel maar blijven sleutelen aan vage metaforen, die mistroostig stonden te verkrommen in de zolders van mijn hoofd.

Ik droomde ervan om een boek met mijn naam op de kaft te bezitten, om het in mijn boekenkast te bewaren tussen Shakespeare en Tolstoj. Ik was dol op het aura van een hardcover en het kraken van een verse kaft, maar moest het tot nu toe stellen met de licht giftige geur van velletjes papier uit de printer. Dit was niet zomaar een jongensdroom, zoveel wist ik wel. Mijn grootvader en mijn vader hadden deze droom beiden al waargemaakt, en hun boeken bewaarden we in de gezinsbibliotheek. Ik kende een student letterkunde uit Oost-Vlaanderen die een grondige analyse van hun werk had gemaakt en een drie op twintig had gehaald. 

Ik was een stormenjager, en mijn hart telde langzaam af. Ik heb een zwerver ontmoet met een mooie stem, maar ook lelijke geamputeerden en slonzige vrouwen, en ook zij verdienden afgunst. Of geld. Maar er is een lijkbleek verschil tussen wat men te verdienen krijgt en wat men verdienen moet. Ik denk aan het bloed op het gelaat van de dictator, ontzet en verrast, in het licht van de vlekkeloze zon kleurt het woestijnzand oliezwart. Rubberbanden smelten en de ozonlaag is beschimmeld. Extinction Level Event. Luchtgeboren en toxisch. Ik ben een stormenjager en mijn boek leidt nergens naar.