Het was alsof de éénentwintigste eeuw negen maanden zwanger was geweest. Maar het kind was niet om aan te zien. Het kind kwam met een brute keizersnee de wereld in, een miskleun, bloederig en luidruchtig, gehuld in grijsbruine rookslierten. Onze eeuw kent een vreselijke jeugd. Onstuimig, gepijnigd, sinister en wreed. Angstig, hysterisch, oppervlakkig, woest. Een trauma opgelopen tijdens de geboorte, september 11, de geboorte van de tragische overschatting.
De wereld veranderde op 11 september, en niet op 15 september, noch op 3 april. De wereld veranderde omdat mensen stierven. Niet dààr. Maar hier. Bij ons, de herkenbare mensen, de mensen die onze taal spreken en genoeg beeldmateriaal kunnen verzorgen. Een drieduizendtal, genoeg om tranen te laten vloeien. Een litteken, besproeid met woestijnzand, gestelpt met een rood verkleurde hoofddoek. Op 11 september vielen twee torens, en daarna viel de onschuld. Collateral damage. Het Midden-Oosten, land van duivelse baarden en kalasjnikovs. Land van afgerukte ledematen en Metallica. De kleuterklas van het pasgeboren globalisme.
De dood van miljoenen Afrikanen is afgezaagd. De genocides in de getraumatiseerde Sovjetlanden zijn te obscuur. Zij zijn van een te zwak geslacht, zwak en bleek. Zij kunnen niet op tegen september 11, de bullebak van de Afghaanse zandbak, die de wereld verandert wegens een schrammetje. De uiteengereten kinderdromen verschijnen niet meer op het journaal. Er worden dagelijks eeuwen geboren en werelden veranderd. Dagelijks eindigen dromen, breken levens af. Maar dit speelt zich elders af. Op plekken waar geen camera’s staan. Op hopeloze plekken, leeggezogen, verkracht door de eindeloze winnaar. De impactloze massagraven. De betekenisloze, anonieme graven.
Maar; heeft de dood een naam, een gezicht; een stalen tweeling – dan volgt de ontzetting. De tranen. De zongeblakerde jeeps en de onthoofde journalisten. Dan heerst de angst. September 11, het rotverwende rijkeluiszoontje, bevoorrecht nog voor hij kon praten, heeft de aarde bevuild, heeft zich naar de eerste rij gestompt en gekrabt. Heeft een naamkaartje en een Youtubeaccount.
De Amerikaanse droom – family, security, home and nation - is de onze geworden. Gehaat land wegens miskraam? Europa kijkt weg van haar eigen duisternis. De moorden in onze achtertuin, de zwarte vliegen op het oogwit van een weke zuigeling. Niet te ontkennen, de verandering. Maar teveel respect. Soldaten sterven, hun lijken rollen de duinen af. Afgezworen respect. Waarborgt moed ontzag? Of is Vietnam vergeten?
Woorden van een buitenlander. Die heeft er geen weet van. Of des te meer?
Al dat ik weet is dat deze dag de wereld heeft veranderd - ja, maar dat is ten koste gegaan van al het leed op aarde dat zich op minder spectaculaire wijze heeft afgespeeld. Dat even wereldschokkend zou kunnen zijn als genoeg camera's het hadden vastgelegd. Hats off to you, America, for writing the script to the 21st century.
0 reacties:
Een reactie plaatsen