Over schrijven en of dat mag gedaan worden

Het begint mij op te vallen dat deze blog qua posts tamelijk onderbevolkt begint te worden. Waaraan kan dit liggen? Enerzijds komt het misschien simpelweg door een gebrek aan inspiratie of motivatie. Mijn plotse heropleving vorig jaar was onder impuls van een hele reeks gebeurtenissen die me nu gelukkig bespaard zijn gebleven. Anderzijds komt er zo misschien een kleine hiaat aan het licht in mijn schrijfgewoontes: ik schrijf te weinig.

Al valt er natuurlijk voor te pleiten dat iedereen zijn eigen tempo heeft -  (ik pauzeer hier even omdat het liedje dat net begint te geweldig is om zomaar doorheen te typen), maar misschien moet ik het maar eens proberen. Penneproeven, schrijfsels, probeersels, hoe je het ook noemen wilt, het kan alleen maar voordelig werken lijkt me zo. Bij het lezen van het dagboek van een vriend van mij, Merlijn, en het ontdekken van hoe geweldig dat geschreven was en hoe geweldig schrijven wel is, besefte ik wel dat ik meer initiatief moet nemen als het op schrijven aankomt. Ideeën van het "Holly Terrace"-type komen natuurlijk niet dagelijks, maar ik zou moeten proberen!

Dingen die in me opkomen mogen vluchtig zijn (een iets meer verwaande Jelle zou efemeer hebben geschreven), maar mogen tenslotte ook vastgelegd worden, al was het meer om mijn pols wat los te schroeven. Ik sleutel nu al maanden aan een Idee, waar ik geregeld overtollige korsten afkrab en dan met de overblijfels verdertrek, op pad naar de kristallisatie. Maar die tussenfasen blijven onverkend en onbemind. Zou het het waard zijn om niet alleen snel notitie te nemen van die mutanten, maar ook om te proberen of ze daadwerkelijk volwassen ideeën zijn? Het blijft natuurlijk allemaal relatief en het heeft een sterk naar navelstaarderij neigende geur.

Dat nieuwe Idee? Ik denk aan bekendheid, aan de vraag of kunst en literatuur nog krachtig en relevant zijn, aan de pers en 'public opinion', aan een leeg psychiatrisch instituut en een tropische storm. Chaotisch, vormeloos. Het schijnbare feit dat de krachtigste dingen de haat als brandstof gebruiken en dat goedheid wordt verward met domheid of naïviteit. Zo'n dingen dus, in het verhaal van één mens die ziet hoe zijn mooie bedoelingen niet opwegen tegen de slechte bedoelingen van anderen. Moet ik er maar gewoon aan beginnen, of is dat net gevaarlijk? Ik weet het niet goed.

In elk geval is proberen het steeds waard, lijkt me zo. Ik kan blijven werken aan robuuste fantasyromans ter ontspanning, maar ondertussen moet ik me toch nog eens wagen aan nieuwe dingen. Gewoon doen. Ik heb niets te verliezen.