Wij zijn de kinderen van het internet. Terwijl de zon als kristallen schermen over de hemel druipt, wordt de lucht doorkruist door de golven en stralen van onze levens, ons digitaal geboortekanaal. Snelle, haast transparante flitsen, de sporen van het chatboxgeflirt: met het gebogen hoofd sluipen daartussenin de bekentenissen, de biechten, de duistere verlangens. Geheven borst en vuisten gebald: het opscheppen, het aanspannen van snoeren, de arena van de binaire bullebak, de splijtatomen van de anonieme tirade. Woede van ongehoordheid, ongezienheid, de vrijheid van het geborgene. De serieuze golven, lijnrecht, non-fictief, en treiterend aan hun hielen krabbend de parodie - haai en de parasiet. Een volkomen onzichtbare, trillende, rillende digisfeer, een kosmos boven onze hoofden, informatie en rotzooi, jingles en masturberende singles, een cocon van radiatie en frequentie, die als een membraan, een film, een simulacrum over ons bewustzijn ligt gedrapeerd. "In Real Life" heeft de surfer niets te zoeken. Zijn oceaan is een soep van websites, knoppen en balkjes, zijn ogen rechthoekig, zijn gelaatskleur een zacht wit, een wegglijdende eidooier, een zwangere buik op barsten, aders gestrekt tot brekens toe - de eiwitten als HTML, de embryo een homepage, de vruchtzak een scrollbar, thumbnails aan de vingers, een wezen van rotting en creatie, een gemaskerde klap in het gezicht, een nachtelijke muze, twee webcams in de oogkassen en Google in de hersenpan.
Open, loading: geboorte, openbaring, download de menselijke kwaal: wij zijn de kinderen van het internet.
0 reacties:
Een reactie plaatsen