The Road To Holly Terrace - uitleg waar niemand iets aan zal hebben

Ik kan met enige trots melden dat ik binnen de komende weken de laatste hand zal leggen aan wat ik mijn allereerste echte boek kan noemen. Ook al is dit schrijfjaar nog niet volledig uit de startblokken geschoten (iets waar ik binnenkort enige verandering in hoop te brengen), ik kan nu al met de gebruikelijke dosis zelfvertrouwen zeggen: dit is het beste dat ik ooit geschreven heb.

Het verhaal is simpel genoeg. Ben Christiaenssens, Michael Jacksonfan en zelfverklaard 'lover of man and beast alike' zit op het vliegtuig op weg naar Los Angeles, alwaar hij de trekpleisters bezoeken wilt en ook de laatste rustplaats van Michael. Daar zal hij een mysterieuze man ontmoeten en met hem beginnen optrekken. Ik ben spaarzaam met informatie, want wie weet leest *u*, beste lezer, op een dag hoe het verder gaat. Ik zie het groots, jawel.

Nu wou ik het toch even hebben over wat ik met dit verhaal heb proberen te doen. Ik ben er enorm enthousiast en trots over; ik heb mijn eigen grenzen leren kennen en ze verlegd, en meteen de onderwerpen blootgelegd waar ik meer over zou willen schrijven. Ik ben mij ervan bewust dat mensen met de ogen zullen rollen wanneer ze eens te meer de naam lezen van die ene popartiest die schijnbaar mijn hele leven beheerst, of dat ze tijdens het lezen zich zullen gaan afvragen of dit boek 1) een subtiele liefdesbekentenis is aan iemand of 2) een soort bekentenis over mijn diepste frustraties.

Dit is waar het moeilijk wordt. Want wie is het hoofdpersonage? Ben ik dat? En wie zijn de andere personages? Vrienden, vriendin, kennissen, vijanden, familie? Ja, en nee. Dit is echt waar het moeilijk wordt.

Het boek is een poging geworden om een heleboel dingen van me af te schrijven. Dingen waar ik vroeger vaak aan dacht, dingen waar ik niet aan zou moeten denken, dingen die andere mensen gedacht hebben over mij en de mijnen. Ik beschouw het als een soort catharsis, waarin ik afreken met mijn demonen. Ik ben het hoofdpersonage, maar ik ben ook zijn tegenspeler. Mijn vrienden en mijn vriendin zijn ook in heel wat personages aanwezig, en tegelijkertijd ook niet. Ik heb kenmerken genomen die zij bezitten, en ze uitvergroot, ze universeel gemaakt. Dat is schijnbaar hoe ik schrijven wil: autobiografisch materiaal nemen, het in duizenden stukjes knippen en in het rond strooien, waardoor het verhaal onmiskenbaar mij en ook onmiskenbaar iemand anders wordt. Dat is mijn poëtica.

Het gaat over vriendschap, liefde en frustratie, over opgroeien en groeipijn, over melancholie, over de hindernissen van het sociale leven. Mijn hele wereld zit erin vervat, op soms onherkenbare manieren verwrongen. Ik schaam me niet voor de stiekeme waarheden die erin verpakt zitten. Mensen zullen zich erin herkennen, en dan ook weer niet. Het gaat over een periode in mijn leven die ik achteraf zeker niet als de mooiste zal beschouwen. Een periode die ik van mijn schouders heb geschreven, waar ik mee heb afgerekend. Een soort spiegel die ik mezelf voorhoud: kijk, Jelle, zo had het kunnen zijn als je niet de juiste keuzes had gemaakt.

The Road To Holly Terrace is niet alleen een wandeling geweest naar een kitscherige graftombe. Het is een symbool geworden voor mijn hang naar vrijheid. Ik hoop stiekem, maar ook heel erg uitgesproken, dat u het op een dag lezen kan.