Jelle en D&D - vol. II

Na mijn eerste kennismaking met Dungeons & Dragons, dat bij nader inzien een dekmantel bleek te zijn voor zwaarlijvige nerds om hun fantasy-lusten te botvieren, was ik vastberaden om aan een nieuwe campaign deel te nemen. De volgende maanden creëerde ik twee personages voor twee afzonderlijke campaigns: een mysterieuze elf die zijn brood verdiende als premiejager, en de oom van Thror Stoneblade, een in het paars gehulde wetenschapper en tovenaar. U merkt het al, ik kon de Stonebladefamilie niet loslaten, al erkende ik de mislukking van Thror.

De elf was eens te meer een staaltje van onbegrip en een gebrek aan bescheidenheid. Sid'vel Beaker (let op de apostrofe, alomtegenwoordig in fantasy, die vaak geen enkele verklaring heeft behalve een puur esthetische) was een fenomenaal wezen, de beste premiejager aller tijden, een zwijgzame vreemdeling gehuld in strakke zwarte kleren, met in elke plooi een dolk of kruisboog verstopt. Zijn huid was zonder verklaarbare reden grijswit, zijn haren knalrood, en bovenal had hij een Dexterity van 25. Het gemiddelde is 10, de beste elfen hebben iets van 19… Ik had 25. Ik was zo buigzaam als een grasprietje, zo lenig als een wurgslang, zo snel als een sportwagen.

Sid'vel verscheen in de campaign toen die al drie weken aan de gang was. Ik besteedde ongeveer 3 minuten aan het lezen van alles wat er al gebeurd was en waar het eigenlijk over ging, en maakte mijn entrée met een in een beschamend Engels opgesteld tekstje waarin bloed werd vergeleken met een zwerm kraaien, of geld met rozenblaadjes, ik ben niet zeker meer over de exacte aard van mijn Homerische metafoor, in elk geval verscheen een mysterieuze vreemdeling ten tonele. Door vanop een gebouw van zo'n twintig meter hoog te springen, ongemerkt het hoofd te buigen en zijn diensten aan te bieden. De anderen namen mijn aanbod aan (ze hadden geen keuze, ik was dan ook 'the best ever'.)

Geen idee waar het over ging. Iets over een oude tempel en kwade krachten. In elk geval was Sid'vel vastbesloten om zich op geen enkele manier te mengen in de gesprekken tussen de anderen, noch op enige manier blijk te geven van hun bestaan. Mijn berichten beperkten zich tot zweverige teksten over moord en duisternis en duistere moorden. Ik amuseerde mij tepletter natuurlijk, salto's makend, over muren wandelend, zwijgzaam zijn, met dolken jongleren en naar het maanlicht staren met mijn mantel wapperend in de wind. Ik plaatste dan wel berichten in het forum, maar een aanwinst voor onze groep was ik allerminst, en ik vraag me af waarom niemand me eigenlijk aansprak op mijn asociale personage en mijn complete desinteresse voor het verhaal.


De campaign ging echter langzaam. Na een tijd wist ook de enigmatische Sid'vel Beaker niet wat zeggen wanneer hij nogmaals de maan zag opkomen of moest terugdenken aan die ene mens die hij die ene dag vermoord had. Na een week of twee was ik de campaign dan ook grondig beu. Dus vond ik geheel op eigen houtje, zonder mijn medespelers te raadplegen, een eigen subplot uit. Sid'vel was niet zomaar een fenomenale elf, hij was de zoon van een godheid. En die godheid riep hem op om allerlei personages die ik zelf verzon te vermoorden.

Dit hield ik zo'n dag vol. Plots merkten de anderen mijn bestaan op - het was moeilijk er overheen te kijken, ik was namelijk nog minder geïnteresseerd geraakt in de plot en enkel maar in mijn eigen verhaallijn - en ze merkten op dat het niet mijn rol maar die van de 'dungeon master' om het verhaal in handen te hebben. Ze raadden me aan om weer proberen te volgen met het verhaal. Dit was gemeen! De enige oplossing voor dit lastige probleem drong zich meteen op: ik moest de campaign verlaten, en dit 'in the best way ever'.

In wat ik toen als mijn magnum opus beschouwde, kreeg Sid'vel een duister visioen waarin zijn goddelijke, bloeddorstige vader hem aanraadde om zijn eigen weg te gaan. Blabla, dood, verderf, onheil, de wereld overheersen, Sid'vel doet enkele salto's en doet mysterieus. Zonder een woord te richten naar iemand anders van de groep, springt Sid'vel uit de boomhut waarin we ons bevonden, om enkele tientallen meters lager zich vast te klampen aan een tak en zich uit de voeten te maken in de schaduwen. Tot daartoe de deelname van Sid'vel Beaker aan de campaign: een compleet afwezige verschijning met geen enkele impact op het verhaal, sudderend in zijn eigen subplot en dan zonder duidelijke reden weer vluchtend - dit moest wel de meest nutteloze deelname aan een campaign ooit zijn.

Ik was tevreden. Mijn Engels werd beter en ik had een cool plot verzonnen! Maar uiteindelijk voelde ik wroeging - ik had mijn vrienden teleurgesteld en waarschijnlijk ook angst aangejaagd met mijn aanstellerige teksten over de nacht en over bloed en messen. Dus begon ik aan een nieuw personage te werken - de ietwat prettig gestoorde Trump Stoneblade, waarover later meer.