Een golf van ideeën

Er is een nieuwe golf van ideeën gestrand op mijn kusten. Op een nogal awkward moment, net nu ook mijn scriptie over de illustere Richard Flanagan in gang belooft te schieten. Maar 't leven van 'n artiest bestaat nu eenmaal uit bevliegingen! "Wat is deze creatieve uitbarsting, Jelle?" schreeuwt de menigte. Kalm, ik zal het u uitleggen.

Eerst en vooral is het mijn plan om The Road To Holly Terrace af te werken; het eens volledig lezen, dingen verbeteren, verwijderen of toevoegen, en het dan af te printen voor een groepje van chosen few dat het wilt lezen. Hun commentaar zal ik dan nogmaals toepassen op het verhaal (doch minder kritisch, ik weet zelf tenslotte het beste waar ik heen wil) en dan zal ik het zowaar naar enkele uitgeverijen sturen om te zien of zij geïnteresseerd zijn. Ik maak me geen illusies, maar mik wel meteen hoog - dat vind ik nu eenmaal logischer dan laag mikken. Ik ben er heel erg trots op en ik zou dolgelukkig zijn als ik wist dat meerdere mensen het ook zouden lezen.

Daarnaast heb ik ook een heleboel literaire wedstrijden op het oog. Let wel, hier maar ik me nog minder illusies dan in de paragraaf hierboven. Ik verwacht geen overwinningen of eervolle vermeldingen; maar ik hoop dat als ik de tijd vind, ik een motivatie zal hebben om mezelf te proberen overtreffen bij het maken van mijn inzending. Blijkbaar is dat allemaal in april te doen, dus ik moet er vaart achter zetten.
Literaire tijdschriften horen bij deze categorie, uiteraard, al ben ik stiekem al een beetje geslaagd op dit examen - ergens in de nabije toekomst word ik namelijk gepubliceerd met het gedicht "De Reiger" in het tijdschrift Gierik-NVT. Nabije toekomst mag gelezen worden als 'ooit', want ik veronderstel dat ze meer dan genoeg gedichten hebben om hun pagina's mee te vullen.

Nu heb ik natuurlijk nog meer ideeën. Oudere ideeën en ideeën die ik enkele uren geleden kreeg, languit liggend op de vloer. Een idee dat al lang bestaat in mijn hoofd, is dat van een magisch-realistisch epos over een familie dat aan de rand van een afbrokkelende klif woont. Ik volg de familie enkele generaties lang en heb het over hun lotgevallen, de gebeurtenissen in hun dorp en die in het land - maar ik geef toe, dit is zo'n ambitieuze onderneming dat ik al meteen ga betwijfelen of ik ze wel ondernemen zal.

Twee ideeën voor kortverhalen! Eentje vertelt het verhaal van een vrouw die wacht op haar geliefde, die naar Amerika is gevaren. Langzaam maar zeker vergeet ze alle details over hem, tot ze enkel weet dat ze aan het wachten is. Ik heb twee eindes en ben nog aan het nadenken welke het beste is. Het andere vertelt over een schilder die een meisje waar hij op verliefd is zo accuraat tracht te schilderen dat zijn portret zelf kan beginnen leven, en zo een hele reeks mismaakte klonen creëert. Heel interessant allemaal.

Ik rommel in mijn papieren, en vind nog een idee over een jongen die, om zijn high school crush voor zich te winnen, rijk en machtig wordt, maar dan ook een ondergang kent. Maar aan die beenderen hangt duidelijk nog niet zoveel vlees, net zoals het alweer door Gabriel Garcia Marquez geïnspireerde verhaal over de president van een bananenrepubliek die volledig verlamd raakt, behalve zijn hoofd en zijn stembanden, en wat voor gevolgen dat heeft voor zijn heerschappij, mentale gezondheid en seksleven. Ik heb al enkele sterke scènes in mijn hoofd, en een register om uit te putten.

Twee grotere ideeën: het eerste is ontstaan in samenwerking met mijn vriendin, Sarah. Een jong, 19de-eeuws meisje met veel talent voor de schilderskunst woont in een stad waar vrouwen geacht worden aan de haard te blijven, dus ze schakelt de hulp in van een jonge fotograaf die in het openbaar verschijnen zal als de schilder van de portretten, die al snel heel bekend worden. En dan gaat het mis. Ik zie toekomst in dit idee! Al moet men van mij niet te veel verwachten op het vlak van historische accuraatheid.

Maar het idee dat het meeste kans maakt, is dat van een tweedelig verhaal over twee mensen, over hun geslacht ben ik nog niet zeker, die in hun jeugd een heel sterke band opbouwen, allerlei levenslessen leren en verbonden sluiten, en dan het contact met elkaar verliezen, om elkaar jaren later weer te ontmoeten als getrouwde mensen. Ik ga nog niet te veel uitwijden, maar ik vind het een vruchtbaar thema (het thema van amoureuze en seksuele frustratie - één van de populairste in de gehele wereldliteratuur, of course) en ik heb al allerlei plannetjes gesmeed om het een 'typische Van de Vijver' te maken. Knipoog, knipoog.

Dus, heel wat te doen. En schoolwerk, natuurlijk, dat helaas altijd voorgaat. Maar over het algemeen kan ik zeggen: "Ik ben goed bezig."