De traumatische poëet

Hij had haar in zijn hoofd
En viel zijn canvas aan
De chaoot, de traumatische poëet
Naar haar beeltenis schiep hij een Eden

Hij gaf haar ogen een nieuwe kleur
Haar haren een nieuwe geur
Haar sleutel een nieuwe deur

Hij schonk aan haar haren zijn Wil
Haar handen schonk hij zijn tempels
Haar lichaam schonk hij in en hij dronk er van

Ze kwam tevoorschijn op zijn zwartgeblakerd tapijt
Een toonbeeld van evenredigheid
Een netwerk van conventies
Een stropersval van intenties

Hij brak zijn pijl en beweerde haar vlucht
Hij brak zijn hart en ontnam hem de lucht
Hij zag haar mond en verzon haar woorden
Hij liep rond in fantastische oorden

Als een hinde op een spinnenweb
Elke stap ontroerde hem
Elke blik een rilling
Elke zucht een verzuchting

Ze was ingesponnen in zijn zoemende draden
Ingesluimerd, zonder wantrouwen voor zijn daden
En er was niets dat ze kon doen
Zonder dat hij het in zich opnam

Zijn portret was voltooid
En hij schreef zijn naam
Het was beeldschoon en het zijne
Maar het model

Het model was het mijne