We naderen het einde van 2009, en ook deze blog, momenteel geteisterd door de examens, zal de jaarswisseling moeten doorstaan. Het einde van het jaar leent zich erg goed tot het maken van een overzicht van de voorbije 12 maanden. Vandaar dat ik dit dan ook ga doen. Wat was 2009 voor mij?
Eerst en vooral, en dat zeg ik met de wetenschap dat mensen dit een cliché gaan vinden, was 2009 voor mij het jaar van Michael Jackson. Hij heeft mijn hele jaar beheerst en mij het meest uiteenlopende scala van emoties bezorgd, en hij verdient deze vermelding.
Sinds begin 2008 ben ik fan van MJ. Van zijn muziek, zijn dans, zijn clipjes, zijn stijl maar ook van zijn persoonlijkheid en zijn ideeën. Michael was een wonderlijke mens, een geniale artiest en een wereldverbeteraar, die zijn leven lang, ondanks alle kritiek en haat die hij over zich heen kreeg, alles wat hij had gaf aan de wereld, inclusief de meest simpele boodschap die er is: we moeten opnieuw van elkaar gaan houden.
Ik kan hier duizenden blogs schrijven over hem, over de misplaatste meningen die over hem heersen, over zijn idealen en zijn daden, zijn onschuld, zijn onvolkomendheden, zijn donkerste uren. Maar dit is niet het moment om dat te doen. Michael Jackson was letterlijk ongelooflijk. In alle opzichten buitengewoon. Zijn talent, zijn visie, zijn wereldbeeld, zijn excentriciteit en zijn idealen. Een groots man, met een erg grootse, maar tegelijkertijd erg kleine boodschap. De wereld moet gered worden. Een mening die nu als naïef wordt afgedaan, melig en wereldvreemd. Maar hij heeft gelijk. In deze wereld moet de liefde terugkeren. Deze wereld moet gered worden.
Toen ik in maart 2009 tickets kocht voor This Is It, rekende ik mij bij de gelukkigste mensen op aarde. Mijn droom om Michael te zien, zou in vervulling gaan. Het voelde zo onwerkelijk om dat mee te maken, om te beseffen dat ik hém zou zien, dé man, die al een halve eeuw de wereld entertainde. Wat een sfeer heerste er toen in mijn geest. Puur geluk. Alle twijfels die ik over hem had gehad, werden weggevaagd. De voorbereidingen gingen in versnelling. De fanforums werden steeds extatischer. Het moment naderde dat Michael Jackson de wereld met verstomming zou slaan.
En toen kwam de dag die ik als pivotaal moment van het hele jaar beschouw. 25 juni 2009. Alle dromen, alle verwachtingen, alle blijdschap in één donker uur van de kaart geveegd. Een tragisch einde voor een tragische man. Ik was kapot. Ik huilde dagen aan een stuk. Ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest als de maanden sinds die dag. En tot op vandaag voel ik nog steeds een gapend gat in mijn hart. Want het had niet zo moeten zijn. Michael Jackson verdiende het niet om zo gehaat te worden. Er was niets aan hem dat zoveel haat en kritiek kon rechtvaardigen. En om hem dan te verliezen, zo snel, op zo'n moment… Erger kon het niet. 2009 was voor mij het jaar waarin ik Michael bijna had, en vervolgens compleet kwijtraakte. De pijn zal nooit zachter worden.
Wie vind ik de best opkomende ster van het jaar? Lady GaGa. Velen zullen nu braakneigingen krijgen, maar de manier waarop dat meisje haar hele carrière heeft gepland om vervolgens de wereldwijde hitlijsten bij het nekvel te grijpen, is buitengewoon indrukwekkend. Lady GaGa is een machine, perfect voorbereid op haar bekendheid, en iemand die perfect weet welke muziek scoren zal. Daar heb ik veel respect voor.
Dit jaar heb ik meer literatuur leren kennen, en naar het einde van het jaar toe ben ik mijn literaire kunnen gaan relativeren en tegelijkertijd plannen gaan maken om het beter te doen.
Dit jaar heb ik weer een stap verder gezet in de richting van 'sociaal leven'. Maar nog steeds spreken allerlei concepten die daar blijkbaar bijhoren mij allerminst aan, en dat zal nooit veranderen - iets waar ik blij om ben.
Beste film van dit jaar? Als ik nu had onthouden welke er waren verschenen, wist ik dat. Michael Jackson's This Is It is subliem, maar is eerder een documentaire. Ik ga er nog wat over moeten nadenken.
Hoogtepunten van het jaar? Tickets kopen voor This Is It in Londen, een jaar lang samen zijn met mijn vriendin, op allerlei creatieve vlakken evoluties doormaken, en over het algemeen een gevoel hebben dat ik goed bezig ben.
Dieptepunten van het jaar? De dood van Michael Jackson is nog steeds één van de dieptepunten van m'n hele leven.
Waarvan was 2009 nog het jaar? Dat van een steeds maar evoluerende relatie met mijn vriendin. Van blijdschap halen uit respect voor anderen. Van ontluikende ideeën over mezelf. Van vernieuwde interesse in kunst en esthetiek. Van een groeiende interesse in muziek. Van schitterende punten op de universiteit.
Ik zal dit jaar helaas nooit kunnen bekijken los van het heengaan van MJ. Dat is spijtig, want voor de rest was het een goed jaar. 2010, take your best shot.
woensdag 30 december 2009
zondag 20 december 2009
Alles een utopie geworden
Ik neem even pauze voor het studeren en kijk door het raam naar buiten. De vijftien centimeter sneeuw op mijn vensterbank lijkt te smelten door de warmte van mijn radiator. Verder weg van het raam ligt er een dikke laag wit over de hele wereld. Alles is wit, nieuw, onaangeroerd. Waar voorheen een onaantrekkelijke kleur was, een lastige textuur, een vies plekje, is nu een uniforme film van sneeuw.
Heeft de wereld dat niet nodig dan? We hebben deze wereld zolang vernietigd, uitgeput, gebruikt en mishandeld, en ik vrees soms dat we te ver gevorderd zijn met ons misbruik van deze planeet, en dat er geen uitweg meer is. Als er iets gedaan moet worden, moet dat NU. Als we er dit jaar, deze maand, deze dag niet aan beginnen, is het al te laat. En de schade aan de aarde is al zo dramatisch dat er niets anders meer bestaat dan dramatische oplossingen. Hoe cynisch ook, niemand kan ontkennen dat de ultieme manier om de aarde te redden, het volkomen uitroeien van de mensheid is. Als wij weg zijn, kan het alleen maar beter worden. Zo erg is het dus al, dat zo'n oplossingen bestaan in mensen hun hoofd.
Maar zou het niet leuk zijn om te herladen? Om een 'saved game' van de aarde te selecteren en gewoon te resetten naar die dag, en alles opnieuw proberen? Om een grote laag sneeuw over alles te strooien, een onbeschreven blad openplooien en een tweede kans krijgen? Utopisch gedachtegoed natuurlijk. We maken ons er allemaal schuldig aan, maar als we niet snel bedenken hoe laat het al is, is het al te laat, en dan is alles een utopie geworden.
Heeft de wereld dat niet nodig dan? We hebben deze wereld zolang vernietigd, uitgeput, gebruikt en mishandeld, en ik vrees soms dat we te ver gevorderd zijn met ons misbruik van deze planeet, en dat er geen uitweg meer is. Als er iets gedaan moet worden, moet dat NU. Als we er dit jaar, deze maand, deze dag niet aan beginnen, is het al te laat. En de schade aan de aarde is al zo dramatisch dat er niets anders meer bestaat dan dramatische oplossingen. Hoe cynisch ook, niemand kan ontkennen dat de ultieme manier om de aarde te redden, het volkomen uitroeien van de mensheid is. Als wij weg zijn, kan het alleen maar beter worden. Zo erg is het dus al, dat zo'n oplossingen bestaan in mensen hun hoofd.
Maar zou het niet leuk zijn om te herladen? Om een 'saved game' van de aarde te selecteren en gewoon te resetten naar die dag, en alles opnieuw proberen? Om een grote laag sneeuw over alles te strooien, een onbeschreven blad openplooien en een tweede kans krijgen? Utopisch gedachtegoed natuurlijk. We maken ons er allemaal schuldig aan, maar als we niet snel bedenken hoe laat het al is, is het al te laat, en dan is alles een utopie geworden.
maandag 14 december 2009
Jelle's lijst van favoriete dingen
Ik zal eens iets heel moeilijks gaan doen, en ook voor verandering vatbaars. Een lijstje van mijn favoriete dingen. Self-indulgent, you say? Wat is een blog anders dan navelstaren.
Favoriete album: Dangerous - Michael Jackson
Hoogtepunt van de carrière van dit ondanks alles toch nog onderschatte genie. Een hoogst verslavend album, extreem vooruitstrevend en onnavolgbaar.
Favoriet boek: De 13,5 Levens van Kap'tein Blauwbeer - Walter Moers
Een buitengewoon boeiend, fantasierijk en charmerend boek dat voor kinderen lijkt te zijn, maar bestemd voor alle leeftijden. Het vertelt de eerst helft van het leven van een blauwbeer en zijn reis over het continent Amozanië.
Favoriete serie: Green Wing
Britse absurde ziekenhuisserie met leuke personages, heel erg aparte humor en de mogelijkheid tot duizenden catchphrases.
Favoriete film: Michael Jackson's This Is It / Spirited Away - Hayao Miyazaki
This Is It mag hier niet ontbreken, al is het geen film. De documentaire laat zien hoeveel energie en liefde Michael Jackson in zijn werk stak, en vooral, dat hij nog steeds de beste van zijn vak was. De tweede is een prachtige animatiefilm die ik iedereen aanraad. Oosterse animatiefilms moeten het hebben van hun mysterieuze traagheid, en dat is in deze film vaak heel aantrekkelijk.
Meer volgt!
Favoriete album: Dangerous - Michael Jackson
Hoogtepunt van de carrière van dit ondanks alles toch nog onderschatte genie. Een hoogst verslavend album, extreem vooruitstrevend en onnavolgbaar.
Favoriet boek: De 13,5 Levens van Kap'tein Blauwbeer - Walter Moers
Een buitengewoon boeiend, fantasierijk en charmerend boek dat voor kinderen lijkt te zijn, maar bestemd voor alle leeftijden. Het vertelt de eerst helft van het leven van een blauwbeer en zijn reis over het continent Amozanië.
Favoriete serie: Green Wing
Britse absurde ziekenhuisserie met leuke personages, heel erg aparte humor en de mogelijkheid tot duizenden catchphrases.
Favoriete film: Michael Jackson's This Is It / Spirited Away - Hayao Miyazaki
This Is It mag hier niet ontbreken, al is het geen film. De documentaire laat zien hoeveel energie en liefde Michael Jackson in zijn werk stak, en vooral, dat hij nog steeds de beste van zijn vak was. De tweede is een prachtige animatiefilm die ik iedereen aanraad. Oosterse animatiefilms moeten het hebben van hun mysterieuze traagheid, en dat is in deze film vaak heel aantrekkelijk.
Meer volgt!
donderdag 10 december 2009
Gabriël
“We houden van je! We houden van je! We houden van je!” Koude lichten schenen door het raam naar binnen. Een zacht gordijn van druppels daalde neer over de straten van Moskou. Onder het hotelraam stonden tientallen mensen, uitzinnig reikend naar de ster in het zwarte Russische firmament.
Hij zat op zijn bed, de lakens ongebruikt, het kussen onaangeroerd. Zijn oude handen wreven over de fijne zwarte stof van zijn broek. Een zwart, gekruld haar lag over zijn wenkbrauw. In de diepe bruine ogen weerspiegeld, stierf de aarde elke dag. Al wat hij had, was wat deze straat hem te bieden had. Wildvreemde liefde.
Hij stond op en gleed in de richting van het kille raam. Het gegil steeg tot een crescendo wanneer hij een hand uitstak naar de menigte beneden. Onherkenbaar waren ze, en als ze konden, zouden ze hem naar beneden sleuren om hem te verscheuren met hun liefde. Hij was van hen. Zij waren niet van hem.
Wie kon iets over deze ziel te weten komen? Zwierf hij ‘s nachts door zijn eigen leven, slapeloos, gepijnigd bij elke kaakslag? Raakten zijn bleke vingers de wang van een zwart kind? Schuifelden zijn elegante schoenen over het podium van de wereld? Streelde de indringende blik van zijn sombere gelaat over de gieren die elke dag in zijn hart pikten? Hij, die het licht aan de mensen had gegeven.
“Ze houden van je, Gabriël.”
“Ik hou meer van hen.” zei hij. Hij glimlachte zwak. “Ik hou zoveel van hen. Ik wou dat ik ze allemaal kon ontmoeten.”
“Dat kan je niet.”
“Dat kan ik wel. Geef me de tijd.”
De top van de wereld was een desolate piek. Er is een reden dat de hoogste bergen tot in de hemel reiken. Beroemdheid had hem zo hoog gebracht dat hij rond hem keek, en niets zag dan wolken. Geen wereld voor hem. Geen zonneschijn. Niets.
“Je bent ondoorgrondelijk.”
“Enigmatisch.”
“Je bent wereldvreemd.”
“De wereld is een vreemde plek.” kondigde hij aan. Een vingertop raakte zijn bovenlip. Herinneringen kraakten door zijn schedel. Miljoenen had hij geraakt. Miljoenen hadden hem geraakt. Hij bleef ondoorgrondelijk. Enkel hij kende zichzelf.
“We houden van je! We houden van je!”
Terwijl de liefde aan het glasraam bleef krabben, ging hij met vermoeide gewrichten op het bed liggen.
“Vandaag wil ik het tweemaal zo hard.” En terwijl hij probeerde te dromen, gleed de naald zijn slagader in.
Hij zat op zijn bed, de lakens ongebruikt, het kussen onaangeroerd. Zijn oude handen wreven over de fijne zwarte stof van zijn broek. Een zwart, gekruld haar lag over zijn wenkbrauw. In de diepe bruine ogen weerspiegeld, stierf de aarde elke dag. Al wat hij had, was wat deze straat hem te bieden had. Wildvreemde liefde.
Hij stond op en gleed in de richting van het kille raam. Het gegil steeg tot een crescendo wanneer hij een hand uitstak naar de menigte beneden. Onherkenbaar waren ze, en als ze konden, zouden ze hem naar beneden sleuren om hem te verscheuren met hun liefde. Hij was van hen. Zij waren niet van hem.
Wie kon iets over deze ziel te weten komen? Zwierf hij ‘s nachts door zijn eigen leven, slapeloos, gepijnigd bij elke kaakslag? Raakten zijn bleke vingers de wang van een zwart kind? Schuifelden zijn elegante schoenen over het podium van de wereld? Streelde de indringende blik van zijn sombere gelaat over de gieren die elke dag in zijn hart pikten? Hij, die het licht aan de mensen had gegeven.
“Ze houden van je, Gabriël.”
“Ik hou meer van hen.” zei hij. Hij glimlachte zwak. “Ik hou zoveel van hen. Ik wou dat ik ze allemaal kon ontmoeten.”
“Dat kan je niet.”
“Dat kan ik wel. Geef me de tijd.”
De top van de wereld was een desolate piek. Er is een reden dat de hoogste bergen tot in de hemel reiken. Beroemdheid had hem zo hoog gebracht dat hij rond hem keek, en niets zag dan wolken. Geen wereld voor hem. Geen zonneschijn. Niets.
“Je bent ondoorgrondelijk.”
“Enigmatisch.”
“Je bent wereldvreemd.”
“De wereld is een vreemde plek.” kondigde hij aan. Een vingertop raakte zijn bovenlip. Herinneringen kraakten door zijn schedel. Miljoenen had hij geraakt. Miljoenen hadden hem geraakt. Hij bleef ondoorgrondelijk. Enkel hij kende zichzelf.
“We houden van je! We houden van je!”
Terwijl de liefde aan het glasraam bleef krabben, ging hij met vermoeide gewrichten op het bed liggen.
“Vandaag wil ik het tweemaal zo hard.” En terwijl hij probeerde te dromen, gleed de naald zijn slagader in.
dinsdag 8 december 2009
Literaire projecten: een studie van een ondervoede interesse
Voor iemand die geregeld beweert een 'beginnend schrijver' te zijn, ben ik absurd weinig bezig met schrijven, iets waar ik toch wat aan zou moeten doen. Er zijn enkele projecten die ooit wel eens zouden kunnen kristalliseren, terwijl oude projecten door te tand des tijds iets minder briljant blijken te zijn.
Ik schreef vroeger niet veel meer dan fantasierijke verhaaltjes over ontsnapte aquariumvissen ('Finding Nemo' avant la lettre), onbedoelde propaganda voor dopinggebruik, het haast obligatoire toekomstverhaal met vliegende auto's en ruimteschepen en verhalen over de Wereldoorlog en hallucinerende officiers.
Ik heb daarna lang niet veel geschreven. Zoals reeds gezegd, stel ik mezelf voortdurend teleur als ik daarop terugkijk. Lange tijd heb ik besteed aan één ambitieus maar, ondanks protest van het éénkoppige lezerspubliek, lichtjes gefaald fantasy-epos. Het vervolg daarvan is momenteel het traag vorderende hoofdproject.
'De Ganzenplukkers', het verhaal van een half orc die langzaam maar zeker de vrijheid van zijn geketende soortgenoten uit de handen van de mensen herovert. Een verhaal met veel thema's, maar dat veel te laat op gang komt en amper voorstelt wat ik denk te kunnen schrijven. Het vervolg, 'Troon', praat over de zoon van die bewuste half orc, en is al heel wat beter geschreven, maar ik zit geketend aan de stijl waarin ik het eerste boek heb afgewerkt.
Een ander verhaal waar ik al een tijdje mee speel, is de psychologische thriller onder de werknaam 'Dalus', over een man die ontdekt dat in het hart van zijn stiefzoon een sleutel zit van een kluis die 1 miljard euro bevat. Dit verhaal kwam voort uit een nogal macabere droom die ik eens had, en waarin het einde van het boek nogal plastisch werd uitgevoerd.
Ergens in ijn hoofd zwerven de fundamenten van het episch heldengedicht 'Tormentil', over een man die de mooiste bloem ter wereld gaat plukken, om de vloek over een vrouwenloos eiland te doen verdwijnen. De bloem verandert in een jonge, beeldschone maagd, die voor eeuwig op zoek zal gaan naar haar moeder. Nu ik het zo nog eens schrijf, klinkt het heel erg aantrekkelijk.
Ik schrijf heel soms eens een gedicht. Dat stelt niet veel voor. Mijn oude gedichten hou ik bij om hun vertederende arrogantie en naïeviteit. "Arme mensen worden genegeerd, ik begrijp het niet, wat doen ze verkeerd, het doet me verdriet".
Door heel erg veel te lezen voor de universiteit, ben ik aan de ene kant geprikkeld om zelf te gaan schrijven, en aan de andere kant geïntimideerd door het meesterschap van andere schrijvers. Verdorie, wat konden die mensen goed schrijven. Ik moet nu al opletten om niet te veel als Don DeLillo te gaan doen in de eerste, stilgevallen versie van Dalus.
Kortom, dit literair vuurtje heeft nog wat meer hout nodig om echt te gaan branden.
Ik schreef vroeger niet veel meer dan fantasierijke verhaaltjes over ontsnapte aquariumvissen ('Finding Nemo' avant la lettre), onbedoelde propaganda voor dopinggebruik, het haast obligatoire toekomstverhaal met vliegende auto's en ruimteschepen en verhalen over de Wereldoorlog en hallucinerende officiers.
Ik heb daarna lang niet veel geschreven. Zoals reeds gezegd, stel ik mezelf voortdurend teleur als ik daarop terugkijk. Lange tijd heb ik besteed aan één ambitieus maar, ondanks protest van het éénkoppige lezerspubliek, lichtjes gefaald fantasy-epos. Het vervolg daarvan is momenteel het traag vorderende hoofdproject.
'De Ganzenplukkers', het verhaal van een half orc die langzaam maar zeker de vrijheid van zijn geketende soortgenoten uit de handen van de mensen herovert. Een verhaal met veel thema's, maar dat veel te laat op gang komt en amper voorstelt wat ik denk te kunnen schrijven. Het vervolg, 'Troon', praat over de zoon van die bewuste half orc, en is al heel wat beter geschreven, maar ik zit geketend aan de stijl waarin ik het eerste boek heb afgewerkt.
Een ander verhaal waar ik al een tijdje mee speel, is de psychologische thriller onder de werknaam 'Dalus', over een man die ontdekt dat in het hart van zijn stiefzoon een sleutel zit van een kluis die 1 miljard euro bevat. Dit verhaal kwam voort uit een nogal macabere droom die ik eens had, en waarin het einde van het boek nogal plastisch werd uitgevoerd.
Ergens in ijn hoofd zwerven de fundamenten van het episch heldengedicht 'Tormentil', over een man die de mooiste bloem ter wereld gaat plukken, om de vloek over een vrouwenloos eiland te doen verdwijnen. De bloem verandert in een jonge, beeldschone maagd, die voor eeuwig op zoek zal gaan naar haar moeder. Nu ik het zo nog eens schrijf, klinkt het heel erg aantrekkelijk.
Ik schrijf heel soms eens een gedicht. Dat stelt niet veel voor. Mijn oude gedichten hou ik bij om hun vertederende arrogantie en naïeviteit. "Arme mensen worden genegeerd, ik begrijp het niet, wat doen ze verkeerd, het doet me verdriet".
Door heel erg veel te lezen voor de universiteit, ben ik aan de ene kant geprikkeld om zelf te gaan schrijven, en aan de andere kant geïntimideerd door het meesterschap van andere schrijvers. Verdorie, wat konden die mensen goed schrijven. Ik moet nu al opletten om niet te veel als Don DeLillo te gaan doen in de eerste, stilgevallen versie van Dalus.
Kortom, dit literair vuurtje heeft nog wat meer hout nodig om echt te gaan branden.
zondag 6 december 2009
Idee voor spel (in samenwerking met mijn broer)
Ik en mijn broer bedachten ooit eens een origineel computerspel - althans, een concept - dat mij nu nog steeds boeit. Het is alleen in theorie mogelijk om dit spel te ontwikkelen zonder dat het effect ervan verloren gaat.
Stel je voor: je koopt een voetbalspel. De cover is voetbal, de trailers gaan over voetbal, zelfs de previews gaan over voetbal. Je begint aan het spel; je kiest een team, een stadion en begint te spelen. Je speelt een spannende wedstrijd, scoort eventueel, en amuseert je met dit perfect ontwikkelde voetbalspel.
Op dat moment gebeurt er iets vreemds. Terwijl je aan het spelen bent, merk je plots dat de tribunes onrustig zijn; mensen lijken weg te lopen van iets. De commentators reageren geschokt: "Oh my god! What is happening?"
In een cutscene zie je hoe een bende terroristen het stadion zijn binnengedrongen en in het rond aan het schieten zijn. Het spelperspectief verandert naar de sterrenspits van je team. Van het ene moment op het andere bevind je je in een first person shooter.
Als het mogelijk zou zijn om volledig geheim te houden dat het voetbalspel een actiespel blijkt te zijn, zou dat een geniale spelervaring geven. Helaas is dit onmogelijk, vooral met het internet. Toch zou ik uitermate verrast zijn (misschien ook een beetje geirriteerd omdat ik wel degelijk had verwacht een voetbalspel te hebben gekocht) om zo'n origineel spel.
Over het algemeen lijkt een spel dat plotseling van genre verandert mij heel erg leuk. Van voetbal naar shooter is maar één van de vele opties. Dit spel kan ook gepromoot worden als zodanig - 'Genre switching' - maar dat neemt toch heel wat van de verrassing weg. (Denk aan Assassin's Creed - wie was er nog verrast toen de dokter 'Get out of the Animus, mister Miles snauwde?)
Dit doet me trouwens aan een film denken. Of was het een strip? Ja, dat was het. Zinedine Zidane en Laurent Blanc vochten tegen terroristen tijdens de finale van het WK '98.
Stel je voor: je koopt een voetbalspel. De cover is voetbal, de trailers gaan over voetbal, zelfs de previews gaan over voetbal. Je begint aan het spel; je kiest een team, een stadion en begint te spelen. Je speelt een spannende wedstrijd, scoort eventueel, en amuseert je met dit perfect ontwikkelde voetbalspel.
Op dat moment gebeurt er iets vreemds. Terwijl je aan het spelen bent, merk je plots dat de tribunes onrustig zijn; mensen lijken weg te lopen van iets. De commentators reageren geschokt: "Oh my god! What is happening?"
In een cutscene zie je hoe een bende terroristen het stadion zijn binnengedrongen en in het rond aan het schieten zijn. Het spelperspectief verandert naar de sterrenspits van je team. Van het ene moment op het andere bevind je je in een first person shooter.
Als het mogelijk zou zijn om volledig geheim te houden dat het voetbalspel een actiespel blijkt te zijn, zou dat een geniale spelervaring geven. Helaas is dit onmogelijk, vooral met het internet. Toch zou ik uitermate verrast zijn (misschien ook een beetje geirriteerd omdat ik wel degelijk had verwacht een voetbalspel te hebben gekocht) om zo'n origineel spel.
Over het algemeen lijkt een spel dat plotseling van genre verandert mij heel erg leuk. Van voetbal naar shooter is maar één van de vele opties. Dit spel kan ook gepromoot worden als zodanig - 'Genre switching' - maar dat neemt toch heel wat van de verrassing weg. (Denk aan Assassin's Creed - wie was er nog verrast toen de dokter 'Get out of the Animus, mister Miles snauwde?)
Dit doet me trouwens aan een film denken. Of was het een strip? Ja, dat was het. Zinedine Zidane en Laurent Blanc vochten tegen terroristen tijdens de finale van het WK '98.
Abonneren op:
Berichten (Atom)