Carlo knows he is not the first or the only one to have been shown loneliness in a ball of dust. He has been caught in one-way traffic and if he's not mistaken, they're rolling the same clips they showed last time. The theatre is dark and desolate, rows of empty chairs remembering the last man or woman that pressed down on their cushions. He is alone, yet through his mind the clouds are tumbling.
It's not that he misses her. Or does not see her enough in the shards of ice he has shored against his ruins. His world has become an ode to her being. He has claimed disease and heartache and his voice weakly collapsed on the marble floors of high kings and tempestuous queens. He has patented desire, invented loneliness and conquered the realms of solitude. His is a one-track mind, a one-way ticket, a my-way-or-the-highway type a' guy.
What is bothering him? He has found love, caressing her weakened knees. But her soul wanders. Her allegiance remains elusive. Her heart beats inconsolably and incontrollably for the unturned stones, the questions unanswered and a day unwished.
He knows what it is to be abandoned. He is the one true Only, the only true one. His is a murky speech, a face of multitudes, a whispery smoke of doubt. He seems both determined and reluctant, expecting and awaiting. Carlo seems to know what and who he wants - and he does not know what it will take to get it.
dinsdag 31 januari 2012
maandag 30 januari 2012
Cloud of smoke
Planet traveller
Across the globe
Cloud of smoke
Blocking the sun
Too much dropped
Too much taken
Double entendres
Murky meanings
Remind me again
Of the Cross and the Christ
Why exactly was one spared
And the other crucified?
Across the globe
Cloud of smoke
Blocking the sun
Too much dropped
Too much taken
Double entendres
Murky meanings
Remind me again
Of the Cross and the Christ
Why exactly was one spared
And the other crucified?
zaterdag 21 januari 2012
De eerste grote knuffelschool
Op de tram en op de Meir
(Dat halfvoltooide festivalterrein)
Open ik de eerste grote knuffelschool
Voor al die blozende dochters
Hun moeders armen rond de hals
Voor al die grijnzende geliefden
Dansend in de sneeuw
Voor al die donkere gedichten
Verlicht uzelf, teksten van as
Soms hoeft het niet allemaal perfect te zijn
Soms volstaat een simpel woord
Op mijn kamer en op deze planeet
(Deze beeldschone, bruisende bol)
Open ik de allereerste grote knuffelschool
Klaar om te dansen?
(Dat halfvoltooide festivalterrein)
Open ik de eerste grote knuffelschool
Voor al die blozende dochters
Hun moeders armen rond de hals
Voor al die grijnzende geliefden
Dansend in de sneeuw
Voor al die donkere gedichten
Verlicht uzelf, teksten van as
Soms hoeft het niet allemaal perfect te zijn
Soms volstaat een simpel woord
Op mijn kamer en op deze planeet
(Deze beeldschone, bruisende bol)
Open ik de allereerste grote knuffelschool
Klaar om te dansen?
maandag 16 januari 2012
Dreams
I am bathing in silence
Dreaming of beaten paths and forest trails
Summoned to a dieity's court
But endlessly falling short
I relapse
Into familiar diseases
The cure of which
I willingly ignore
I dream of being too old
Forgetting how to walk
Camping out in the cold
Wanting to tell, unable to talk
Have I become a thorn in someone's side
Someone to be disappointed in?
Someone whose presence is only to be accepted
But never truly cherished
I have so much love
Reach out and take it
Dreaming of beaten paths and forest trails
Summoned to a dieity's court
But endlessly falling short
I relapse
Into familiar diseases
The cure of which
I willingly ignore
I dream of being too old
Forgetting how to walk
Camping out in the cold
Wanting to tell, unable to talk
Have I become a thorn in someone's side
Someone to be disappointed in?
Someone whose presence is only to be accepted
But never truly cherished
I have so much love
Reach out and take it
donderdag 29 december 2011
One day I'll tell you
You're this good thing
Star-far away
Someone I love
But have been unable to tell
Or they unable to hear
"You all
Are this good thing"
I've been wanting to say
But never approached
Out of mysterious fear
Friendships, potentially greater
Losses, disproportional and vast
Loves, confessed no sooner than later
And the nagging recollection of an undepleted past
Here I am, then
Choosing to continue
One day I'll tell you
Star-far away
Someone I love
But have been unable to tell
Or they unable to hear
"You all
Are this good thing"
I've been wanting to say
But never approached
Out of mysterious fear
Friendships, potentially greater
Losses, disproportional and vast
Loves, confessed no sooner than later
And the nagging recollection of an undepleted past
Here I am, then
Choosing to continue
One day I'll tell you
woensdag 28 december 2011
Michael f*cking Jackson, vol. I
1) When a well-packaged web of lies has been sold gradually to the masses over generations, the truth will seem utterly preposterous and its speaker a raving lunatic.
2) I'm going to be exactly what you want to see. It's you who's haunting me; you're wanting me to be the stranger in your life. Am I amusing you? Or just confusing you? Am I the beast you visualised? And if you want to see eccentric oddities, I'll be grotesque before your eyes. Am I scary for you?
Het is een bekentenis die ik vaak met enige schroom, voorzichtigheid en zelfspot moet durven maken. Of het is eerder een naam die je draagt, een categorie met een hele reeks bijkomstigheden, verwachtingen en eisen. Het is een naam die ik minder vaak uitspreek dan de mensen rond mij, iemand waar ik vaker aan word herinnerd dan dat ik er zelf aan denk. Het is een soort stigma, een soort geestesziekte zelfs, waaronder ik dan maar gebukt moet gaan, in mijn krappe hokje geduwd. Maar ik heb meer en meer het gevoel dat ik weet waarom ik deze stempel draag. Dat ik mezelf begrijp en volledig in staat ben een analyse te maken van deze interesse, deze fascinatie. En ik vind dat ik het recht heb op een verdediging.
Ja, het gaat over Michael Jackson. Maar luister.
Natuurlijk vind ik zijn muziek goed. Natuurlijk vind ik dat hij goed kan dansen, video's kan maken, teksten schrijven en wat nog meer. Ik hou van zoveel muziek, en van zoveel muzikanten. Maar ik hoop dat ik het recht heb om ook intellectueel gezien een beslissing te maken. Om mijn voorliefde voor Michael Jackson om te kunnen zetten naar een intelligent, academisch, ideologisch en zelfs literair iets, waaruit ik inspiratie, ervaring en wijsheid kan putten. Ik wil dit schrijven om duidelijk te maken, voor een weliswaar erg beperkt publiek, wat er achter mijn schijnbaar oppervlakkige fascinatie schuilt. Iets dat geen blinde persoonsverheerlijking is, noch koudbloedig analyseren. Achter de posters, de witte sokken en de cd-verzameling schuilt iets anders. Iets minder tastbaars. Een soort voorwerelds gevoel. Mijn fascinatie is er op het vlak van een geïnteresseerde in cultuur. In sociologie. In politiek. In literatuur. In kunst. In psychologie. In het leven. Ik wil dit uit de doeken doen. Geef me tijd en een stem.
Het eerste wat je dan krijgt, is kritiek. Afschuw en onbegrip. Dat begrijp ik. Daar moet men mee leren leven. We kunnen grondig gaan kijken waar dit vandaan komt. Neem een man. Maak van hem de bekendste mens aller tijden sinds Jezus Christus. Maak van hem niet zomaar een bekendheid, maar een integraal deel van de globale cultuur, zo immens groot en universeel dat zijn dood de digitale en werkelijke wereld tot stilstand brengt. En maak van deze man een onfortuinlijk geval, voorzien van een hele reeks aangeboren of verkregen kwaaltjes. Geef hem een hart van goud. Ontneem hem zijn jeugd. Werp deze man voor de leeuwen. Zie wat er gebeurt.
Bekijk hem. Lijkbleek. Ingevallen wangen, cosmetische tattoeages rond de lippen en een gitzwarte pruik op het hoofd. De neus spits, driehoekig. Moet je nog verder kijken? Het uiterlijk van Michael Jackson is één van de meest aanhoudende kritieken over de man die er te vinden zijn. Zijn neus, zijn huidskleur, zijn knokelige lichaam, het is een onophoudelijke bron voor vertier. In de pers, op straat, men heeft een mening klaar over Michael Jacksons gezicht. Men vindt dat "hij had moeten stoppen rond Thriller", vraagt zich af of zijn neus van plastic was, lacht om zijn pruik en grinnikt om zijn bruin verkleurde, slecht onderhouden vingernagels. In een cultuur van het uiterlijk, waar niet te bereiken idealen mensen tot depressies dwingen en waar lichamelijke imperfecties reden genoeg zijn om iemand te kleineren, is het geen verrassing hoe dit gezicht werd veroordeeld.
We leven in een tijd waar mensen "er uit moeten zien". Aan het uiterlijk wordt immens veel belang gehecht. Meer nog, een goed uiterlijk wordt geacht als een teken van een goed innerlijk. In make-overprogramma's, films, sprookjes etc. staat een verbetering van het uiterlijk steeds gelijk aan succes. Als je er beter uit ziet, dan komt alles wel goed. Bovenal wordt er benadrukt dat het mogelijk is om er op een bepaalde manier uit te zien. Miljoenen mensen bekijken zichzelf en haten zichzelf om hoe ze er uit zien. De persoonlijkheid, wijsheid en vriendelijkheid van iemand, dat is niet marketable, kleinschalig geapprecieerd maar geen materiaal voor blockbusters of magazines.
En datzelfde publiek verslindt een bekendheid wanneer diens uiterlijk een foutje vertoont. Youtube bevat filmpjes als "Celebrities EXPOSED without make-up". De droom van een ideaal uiterlijk wordt ontmaskerd, maar de reacties zijn helemaal niet zoals je zou verwachten - die van begrip of meer vertrouwen in zichzelf - maar leedvertier en spot. De bekendheden worden als lelijk uitgescholden door dezelfde mensen die zichzelf lelijk vinden omdat ze niet zo knap zijn als de bekendheden. De cultus van het lichaam heeft gezorgd voor een mismaakte vicieuze cirkel met buitengewoon ernstige gevolgen voor het zelfbeeld van een enorm groot deel van de wereldbevolking.
En net déze, hyperactieve en paradoxale verering van de buitenkant kan lekker genadeloos toeslaan op Michael Jackson. Eens was hij een chocoladebruine lieverd met de ogen van een jong damhert, een gezellige bos haar en een parelwitte glimlach. Mensen zeggen dat het daar bij had moeten blijven alsof de man een keuze had. Maar wat fotomateriaal, interviews en autopsierapporten wel duidelijk moeten maken, de man had absoluut geen keuze. Michael Jackson leed aan een dubbele dosis huidziekten: vitiligo en lupus. Vitiligo is een ziekte die het pigment van een (zwarte) huid afbreekt. Een Afro-Amerikaan als Michael Jackson verliest dus gaandeweg zijn originele donkerbruine kleur. Op tientallen foto's zijn dan ook ofwel witte vlekjes te zien op zijn donkere huid of donkere vlekjes op zijn witte huid. De tweede ziekte is lupus. De variant van Michael zorgde voor enorm veel irritatie op de huid, littekentjes, uitslag en allergie voor zonlicht. Beide zaken zijn niet zomaar aandoeningen die zijn uiterlijk veranderden. Ze veranderden voor de popster de rest van zijn leven en hebben dat leven op een veel grootschalerige manier aangetast dan velen vermoeden.
Vitiligo kan je zijn gang laten gaan. Dan krijg je zwarten met een met wit bespikkelde huid, aangezien de ziekte nooit de volledige huid bestrijkt. Of, wat dokters aanraden, je kan het proces bespoedigen door crèmes te gebruiken die de huid sowieso afbreken, en sneller. Deze crème gebruikte Michael Jackson dus om - u hoort het goed - zijn reeds afstervende huid te bleken. Om niet van de ene dag op de andere van zwart naar wit te gaan, en vooral om niet als een circusfreak te worden beschouwd wegens zijn bizarre, zwartwitgespikkelde gelaat, droeg hij make-up, lichtbruin, tot zijn gelaat volledig blank was geworden. Maar het proces van blank worden, het verbergen voor de genadeloze pers en het verliezen van je uiterlijke identiteit als een trotse Afro-Amerikaan moet enorm pijnlijk zijn geweest voor hem.
Daarenboven heb je lupus. Een simpelweg pijnlijke ziekte die de huid aantast, pijnlijk maakt en huidcellen afbreekt. Patiënten met lupus wordt aangeraden uit de zon te blijven. Voor een artiest als Michael Jackson betekende dat drastische maatregelen. Zonnebrillen, hoeden, kleren met lange mouwen en broekspijpen, mondmaskers, zelfs paraplu's boven het hoofd, om toch maar uit het zonlicht te blijven. Een gruwelijk lot waar hij een fashion statement van maakte. Maar noteer tenminste de tragedie van een man wiens lichaam hem transformeerde, hem verminkte en hem publiekelijk liet beschimpen, zonder zijn eigen toedoen. Hier haal ik niet per se medelijden uit. Hier haal ik een verhaal uit. Over de cultuur van de Amerikaanse celebrity, van schoonheid en het uiterlijk, van diep persoonlijke en socioculturele pijnen die iemand kan doorstaan en zelfs over geneeskunde. Het is meer dan met mijn vuisten schudden naar iedereen die om hem lacht. Het is de aantrekkingskracht van een fenomeen, in al haar kwalen en al haar schoonheid.
Maar goed, de chirurgie dan. Weer zo'n touchy subject, en misschien nog meer een ultiem voorbeeld van de Amerikaanse celebritycultus. Want we willen dat alle sterren er mooi uitzien. Zij bezwijken onder die druk en laten aan zich werken. Als dat lukt, geilen we op hun kersverse gezichten en lichamen. Als dat mislukt, verscheuren we hen. Dezelfde mensen naar wie we opkijken als schoonheidsidealen worden verworpen wanneer blijkt dat ze die idealen zélf niet halen.
De chirurgie die Michael Jackson heeft laten doen, is als volgt samen te vatten. Een zestal neuscorrecties. Eén keer een putje in zijn kin (een ijdel moment). Wat werk aan zijn bovenlip. En, beste lezer, geloof mij of niet, dat is het zowat. Andere dingen zijn te wijten aan, jawel, andere dingen. Aan vermageren. Aan het anders stileren van wenkbrauwen, haar of zelfs wimpers. Het dragen van make-up. Het ouder worden. De 23-jarige Thrillerzanger is nu eenmaal een jonge, slungelige twintiger. De man die we tijdens het voorbije decennium zagen, was 40, vermoeid, getekend en graatmager.
Bij het repeteren voor een concert ergens begin jaren '80 brak Michael Jackson zijn neus. Tijdens de operatie liet hij deze meteen verkleinen - een schijnbaar onschuldig momentje van een jongen die zijn fortuin gebruikt voor wat ijdelheid, maar wat ongetwijfeld terug te leiden is tot de pesterijen over zijn brede neus die hij van zijn vader te verduren kreeg (hij kreeg de bijnaam 'Big Nose') en de angst dat hij uiterlijk op zijn vader zou gaan lijken. Nu, na deze operatie komt een eerder vermeld probleempje de kop op steken. Patiënten met lupus wordt ten zeerste afgeraden om cosmetische chirurgie te ondergaan. De nieuwe huidcellen breken af, worden verstoten. Elke operatie sinds die eerste was geen poging om de neus kleiner te maken, maar net om die weer normaler te maken, ondanks het afsterven van de huid. Michael Jackson heeft zijn neus nooit gewild zoals die was, noch voor, noch na de operatie. Een ijdelheidje dat hem duur te staan kwam, natuurlijk, want de hele wereld lacht hem uit om zijn driehoekig tandenstokerneusje. En wat doe je wanneer mensen je neus haten? Je probeert hem te veranderen, natuurlijk.
Andere operaties zijn gering. Zijn fenotypische kenmerken - kapsel, wenkbrauwen, make-up, gewicht - veranderden zo dramatisch, en hij werd steeds ouder. Wie de tijd neemt, herkent in de man van pakweg 2006 nog steeds de man van 1983. Hij is niet onherkenbaar, verminkt of mismaakt.
Het spijt me, u mag het anders zien, maar hier zie ik een graatmagere man met lippenstift, eyeliner en een geöpereerde neus. Andere kenmerken zijn onveranderd, behalve door leeftijd. U weet niet uit welk jaar deze foto komt. Dat spreekt alleen al boekdelen. Als u deze foto bruin kleurt, krijgt u een magere Thriller-Michael.
Hiermee wil ik afsluiten voor deze eerste keer. Het is oppervlakkig gebleven, maar mijn bedoeling moet nog doorschijnen. Ik ben geen 'fan', noch een 'blinde vereerder'. Uit Michael Jackson heb ik geleerd. In 50 jaar tijd heeft hij zowat alles dat er over het leven te leren valt samengevat. Zijn bestaan is een ongelooflijk grote bron van pijn en blijdschap, afgrijsen en aantrekkingskracht, kennis en onbegrip. Ik ben geïntrigeerd door hem en door de manier waarop hij bekeken wordt. Door hoe hij de wereld rond hem heeft blootgelegd, heeft ontmaskerd in al haar schoonheid, maar ook en vooral, in al haar haat, hypocrisie en oppervlakkigheid.
Hij is voor mij het beste verhaal ooit geschreven. Een triomf en een tragedie. Ik wil hem in verdere posts nog verder bestuderen om te omschrijven waarom zijn bestaan, zijn boodschap (zowel degene die hij uitte als degene die zijn leven overbrengt) en zijn receptie door de wereld (verering en afschuw, onbegrip en pijnlijke analyse) mij zo interesseren. En waarom ik zoveel respect en warmte voel voor hem, een man die verloren is gelopen in een wereld waar hij achteraf gezien maar beter ver weg van was gebleven.
2) I'm going to be exactly what you want to see. It's you who's haunting me; you're wanting me to be the stranger in your life. Am I amusing you? Or just confusing you? Am I the beast you visualised? And if you want to see eccentric oddities, I'll be grotesque before your eyes. Am I scary for you?
Het is een bekentenis die ik vaak met enige schroom, voorzichtigheid en zelfspot moet durven maken. Of het is eerder een naam die je draagt, een categorie met een hele reeks bijkomstigheden, verwachtingen en eisen. Het is een naam die ik minder vaak uitspreek dan de mensen rond mij, iemand waar ik vaker aan word herinnerd dan dat ik er zelf aan denk. Het is een soort stigma, een soort geestesziekte zelfs, waaronder ik dan maar gebukt moet gaan, in mijn krappe hokje geduwd. Maar ik heb meer en meer het gevoel dat ik weet waarom ik deze stempel draag. Dat ik mezelf begrijp en volledig in staat ben een analyse te maken van deze interesse, deze fascinatie. En ik vind dat ik het recht heb op een verdediging.
Ja, het gaat over Michael Jackson. Maar luister.
Natuurlijk vind ik zijn muziek goed. Natuurlijk vind ik dat hij goed kan dansen, video's kan maken, teksten schrijven en wat nog meer. Ik hou van zoveel muziek, en van zoveel muzikanten. Maar ik hoop dat ik het recht heb om ook intellectueel gezien een beslissing te maken. Om mijn voorliefde voor Michael Jackson om te kunnen zetten naar een intelligent, academisch, ideologisch en zelfs literair iets, waaruit ik inspiratie, ervaring en wijsheid kan putten. Ik wil dit schrijven om duidelijk te maken, voor een weliswaar erg beperkt publiek, wat er achter mijn schijnbaar oppervlakkige fascinatie schuilt. Iets dat geen blinde persoonsverheerlijking is, noch koudbloedig analyseren. Achter de posters, de witte sokken en de cd-verzameling schuilt iets anders. Iets minder tastbaars. Een soort voorwerelds gevoel. Mijn fascinatie is er op het vlak van een geïnteresseerde in cultuur. In sociologie. In politiek. In literatuur. In kunst. In psychologie. In het leven. Ik wil dit uit de doeken doen. Geef me tijd en een stem.
Het eerste wat je dan krijgt, is kritiek. Afschuw en onbegrip. Dat begrijp ik. Daar moet men mee leren leven. We kunnen grondig gaan kijken waar dit vandaan komt. Neem een man. Maak van hem de bekendste mens aller tijden sinds Jezus Christus. Maak van hem niet zomaar een bekendheid, maar een integraal deel van de globale cultuur, zo immens groot en universeel dat zijn dood de digitale en werkelijke wereld tot stilstand brengt. En maak van deze man een onfortuinlijk geval, voorzien van een hele reeks aangeboren of verkregen kwaaltjes. Geef hem een hart van goud. Ontneem hem zijn jeugd. Werp deze man voor de leeuwen. Zie wat er gebeurt.
Bekijk hem. Lijkbleek. Ingevallen wangen, cosmetische tattoeages rond de lippen en een gitzwarte pruik op het hoofd. De neus spits, driehoekig. Moet je nog verder kijken? Het uiterlijk van Michael Jackson is één van de meest aanhoudende kritieken over de man die er te vinden zijn. Zijn neus, zijn huidskleur, zijn knokelige lichaam, het is een onophoudelijke bron voor vertier. In de pers, op straat, men heeft een mening klaar over Michael Jacksons gezicht. Men vindt dat "hij had moeten stoppen rond Thriller", vraagt zich af of zijn neus van plastic was, lacht om zijn pruik en grinnikt om zijn bruin verkleurde, slecht onderhouden vingernagels. In een cultuur van het uiterlijk, waar niet te bereiken idealen mensen tot depressies dwingen en waar lichamelijke imperfecties reden genoeg zijn om iemand te kleineren, is het geen verrassing hoe dit gezicht werd veroordeeld.
We leven in een tijd waar mensen "er uit moeten zien". Aan het uiterlijk wordt immens veel belang gehecht. Meer nog, een goed uiterlijk wordt geacht als een teken van een goed innerlijk. In make-overprogramma's, films, sprookjes etc. staat een verbetering van het uiterlijk steeds gelijk aan succes. Als je er beter uit ziet, dan komt alles wel goed. Bovenal wordt er benadrukt dat het mogelijk is om er op een bepaalde manier uit te zien. Miljoenen mensen bekijken zichzelf en haten zichzelf om hoe ze er uit zien. De persoonlijkheid, wijsheid en vriendelijkheid van iemand, dat is niet marketable, kleinschalig geapprecieerd maar geen materiaal voor blockbusters of magazines.
En datzelfde publiek verslindt een bekendheid wanneer diens uiterlijk een foutje vertoont. Youtube bevat filmpjes als "Celebrities EXPOSED without make-up". De droom van een ideaal uiterlijk wordt ontmaskerd, maar de reacties zijn helemaal niet zoals je zou verwachten - die van begrip of meer vertrouwen in zichzelf - maar leedvertier en spot. De bekendheden worden als lelijk uitgescholden door dezelfde mensen die zichzelf lelijk vinden omdat ze niet zo knap zijn als de bekendheden. De cultus van het lichaam heeft gezorgd voor een mismaakte vicieuze cirkel met buitengewoon ernstige gevolgen voor het zelfbeeld van een enorm groot deel van de wereldbevolking.
En net déze, hyperactieve en paradoxale verering van de buitenkant kan lekker genadeloos toeslaan op Michael Jackson. Eens was hij een chocoladebruine lieverd met de ogen van een jong damhert, een gezellige bos haar en een parelwitte glimlach. Mensen zeggen dat het daar bij had moeten blijven alsof de man een keuze had. Maar wat fotomateriaal, interviews en autopsierapporten wel duidelijk moeten maken, de man had absoluut geen keuze. Michael Jackson leed aan een dubbele dosis huidziekten: vitiligo en lupus. Vitiligo is een ziekte die het pigment van een (zwarte) huid afbreekt. Een Afro-Amerikaan als Michael Jackson verliest dus gaandeweg zijn originele donkerbruine kleur. Op tientallen foto's zijn dan ook ofwel witte vlekjes te zien op zijn donkere huid of donkere vlekjes op zijn witte huid. De tweede ziekte is lupus. De variant van Michael zorgde voor enorm veel irritatie op de huid, littekentjes, uitslag en allergie voor zonlicht. Beide zaken zijn niet zomaar aandoeningen die zijn uiterlijk veranderden. Ze veranderden voor de popster de rest van zijn leven en hebben dat leven op een veel grootschalerige manier aangetast dan velen vermoeden.
Vitiligo kan je zijn gang laten gaan. Dan krijg je zwarten met een met wit bespikkelde huid, aangezien de ziekte nooit de volledige huid bestrijkt. Of, wat dokters aanraden, je kan het proces bespoedigen door crèmes te gebruiken die de huid sowieso afbreken, en sneller. Deze crème gebruikte Michael Jackson dus om - u hoort het goed - zijn reeds afstervende huid te bleken. Om niet van de ene dag op de andere van zwart naar wit te gaan, en vooral om niet als een circusfreak te worden beschouwd wegens zijn bizarre, zwartwitgespikkelde gelaat, droeg hij make-up, lichtbruin, tot zijn gelaat volledig blank was geworden. Maar het proces van blank worden, het verbergen voor de genadeloze pers en het verliezen van je uiterlijke identiteit als een trotse Afro-Amerikaan moet enorm pijnlijk zijn geweest voor hem.
Daarenboven heb je lupus. Een simpelweg pijnlijke ziekte die de huid aantast, pijnlijk maakt en huidcellen afbreekt. Patiënten met lupus wordt aangeraden uit de zon te blijven. Voor een artiest als Michael Jackson betekende dat drastische maatregelen. Zonnebrillen, hoeden, kleren met lange mouwen en broekspijpen, mondmaskers, zelfs paraplu's boven het hoofd, om toch maar uit het zonlicht te blijven. Een gruwelijk lot waar hij een fashion statement van maakte. Maar noteer tenminste de tragedie van een man wiens lichaam hem transformeerde, hem verminkte en hem publiekelijk liet beschimpen, zonder zijn eigen toedoen. Hier haal ik niet per se medelijden uit. Hier haal ik een verhaal uit. Over de cultuur van de Amerikaanse celebrity, van schoonheid en het uiterlijk, van diep persoonlijke en socioculturele pijnen die iemand kan doorstaan en zelfs over geneeskunde. Het is meer dan met mijn vuisten schudden naar iedereen die om hem lacht. Het is de aantrekkingskracht van een fenomeen, in al haar kwalen en al haar schoonheid.
Maar goed, de chirurgie dan. Weer zo'n touchy subject, en misschien nog meer een ultiem voorbeeld van de Amerikaanse celebritycultus. Want we willen dat alle sterren er mooi uitzien. Zij bezwijken onder die druk en laten aan zich werken. Als dat lukt, geilen we op hun kersverse gezichten en lichamen. Als dat mislukt, verscheuren we hen. Dezelfde mensen naar wie we opkijken als schoonheidsidealen worden verworpen wanneer blijkt dat ze die idealen zélf niet halen.
De chirurgie die Michael Jackson heeft laten doen, is als volgt samen te vatten. Een zestal neuscorrecties. Eén keer een putje in zijn kin (een ijdel moment). Wat werk aan zijn bovenlip. En, beste lezer, geloof mij of niet, dat is het zowat. Andere dingen zijn te wijten aan, jawel, andere dingen. Aan vermageren. Aan het anders stileren van wenkbrauwen, haar of zelfs wimpers. Het dragen van make-up. Het ouder worden. De 23-jarige Thrillerzanger is nu eenmaal een jonge, slungelige twintiger. De man die we tijdens het voorbije decennium zagen, was 40, vermoeid, getekend en graatmager.
Bij het repeteren voor een concert ergens begin jaren '80 brak Michael Jackson zijn neus. Tijdens de operatie liet hij deze meteen verkleinen - een schijnbaar onschuldig momentje van een jongen die zijn fortuin gebruikt voor wat ijdelheid, maar wat ongetwijfeld terug te leiden is tot de pesterijen over zijn brede neus die hij van zijn vader te verduren kreeg (hij kreeg de bijnaam 'Big Nose') en de angst dat hij uiterlijk op zijn vader zou gaan lijken. Nu, na deze operatie komt een eerder vermeld probleempje de kop op steken. Patiënten met lupus wordt ten zeerste afgeraden om cosmetische chirurgie te ondergaan. De nieuwe huidcellen breken af, worden verstoten. Elke operatie sinds die eerste was geen poging om de neus kleiner te maken, maar net om die weer normaler te maken, ondanks het afsterven van de huid. Michael Jackson heeft zijn neus nooit gewild zoals die was, noch voor, noch na de operatie. Een ijdelheidje dat hem duur te staan kwam, natuurlijk, want de hele wereld lacht hem uit om zijn driehoekig tandenstokerneusje. En wat doe je wanneer mensen je neus haten? Je probeert hem te veranderen, natuurlijk.
Andere operaties zijn gering. Zijn fenotypische kenmerken - kapsel, wenkbrauwen, make-up, gewicht - veranderden zo dramatisch, en hij werd steeds ouder. Wie de tijd neemt, herkent in de man van pakweg 2006 nog steeds de man van 1983. Hij is niet onherkenbaar, verminkt of mismaakt.
Hiermee wil ik afsluiten voor deze eerste keer. Het is oppervlakkig gebleven, maar mijn bedoeling moet nog doorschijnen. Ik ben geen 'fan', noch een 'blinde vereerder'. Uit Michael Jackson heb ik geleerd. In 50 jaar tijd heeft hij zowat alles dat er over het leven te leren valt samengevat. Zijn bestaan is een ongelooflijk grote bron van pijn en blijdschap, afgrijsen en aantrekkingskracht, kennis en onbegrip. Ik ben geïntrigeerd door hem en door de manier waarop hij bekeken wordt. Door hoe hij de wereld rond hem heeft blootgelegd, heeft ontmaskerd in al haar schoonheid, maar ook en vooral, in al haar haat, hypocrisie en oppervlakkigheid.
Hij is voor mij het beste verhaal ooit geschreven. Een triomf en een tragedie. Ik wil hem in verdere posts nog verder bestuderen om te omschrijven waarom zijn bestaan, zijn boodschap (zowel degene die hij uitte als degene die zijn leven overbrengt) en zijn receptie door de wereld (verering en afschuw, onbegrip en pijnlijke analyse) mij zo interesseren. En waarom ik zoveel respect en warmte voel voor hem, een man die verloren is gelopen in een wereld waar hij achteraf gezien maar beter ver weg van was gebleven.
donderdag 15 december 2011
Night of the dancer
The stars are out, Jackson
Soft and whispery, cloudlets of desire
In one rampant carefree action
Cover the bleeding with their benevolent fire
Something is wrong - a lingering
A careless complacency of love
Dark and cold times - naive, empty rhymes
And a hopeful scanning for light
The stars are out, Jackson
Beautiful and free
They offer us protection
And shine for all to see
Some things are right - an embrace
A bright future for a lost human race
Forgive these clumsy, benevolent lines
I speak only of the moon that so courageously shines
Soft and whispery, cloudlets of desire
In one rampant carefree action
Cover the bleeding with their benevolent fire
Something is wrong - a lingering
A careless complacency of love
Dark and cold times - naive, empty rhymes
And a hopeful scanning for light
The stars are out, Jackson
Beautiful and free
They offer us protection
And shine for all to see
Some things are right - an embrace
A bright future for a lost human race
Forgive these clumsy, benevolent lines
I speak only of the moon that so courageously shines
Abonneren op:
Berichten (Atom)